ตอนที่ 15 การสูญเสียทางการค้า

บทที่ 15 การสูญเสียทางการค้า

“ขายให้ข้า”

นี่คือการคว้าธุรกิจเปล่า

ลูกแมงป่องทะเลทราย 27 เจ็ดตัว จะต้องถูกเอาไปโดย ลั่วอู๋ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาจะต้องซื้อพวกมันเพื่อทำตามบททดสอบเจ้าของร้านเก่า

นอกจากนี้ในเวลากลางวันแสกๆ เช่นนี้ ถ้าใครคิดจะโก่งราคาให้สูงขึ้น ศาลาไป่เปา ก็จะเสียหน้า

เฉินจิงกล่าวต่อ “หัวหน้าเพิงหงเทียน ข้ารู้ว่าระหว่างเจ้ากับทีมหวงชามีความขัดแย้งเล็กน้อย ถึงแม้ว่าศาลาไป่เปาของเราเป็นของ ส่วนหนึ่งของทีมหวงชา แต่ก็ถือเป็นคู่แข่งของทีมหวงชาด้วยเช่นกัน”

เพิงหงเทียนลังเลที่จะทำธุรกิจต่อกับลั่วอู๋อย่างชัดเจน

แม้ว่าจะมีข้อตกลงกับเจ้าของร้านคนเก่าของศาลาไป่หยู่ แต่ตอนนี้การเงินเป็นสิ่งสำคัญที่สุด

ลั่วอู๋เดินออกมาและมองเขม็งไปที่เฉินจิง “เจ้าของร้านเฉิน ข้าได้ยินว่าศาลาไป่เปาอยู่ห่างออกไปหลายช่วงตึกจาก ศาลาไป่หยู่ เจ้ามาที่นี่ทำไมกันเหรอ”

“ฮะ ฮ่า” เจ้าของร้านเฉินยิ้มอย่างสบายใจ

“ข้าเพิ่งได้ยินว่ามีเจ้าของร้านคนใหม่มาทำงานที่ ศาลาไป่หยู่ และเขาก็เป็นผู้ปรับแต่งพลังวิญญาณซะด้วย ข้าก็แค่อยากจะเจอเขาดูสักครั้ง”

“มาที่นี่เพื่อเจอข้าเป็นพิเศษเลยงั้นหรือ เป็นเกียรติอย่างยิ่งสำหรับข้า แต่มันไม่เหมาะสำหรับเจ้าที่มาเริ่มต้นธุรกิจในร้านข้า” ลั่วอู๋กล่าว

เจ้าของร้านเฉินหัวเราะเสียงดัง “ฮ่าฮ่าฮ่า มันไม่ถือเป็นวิธีการทางธุรกิจหรอกน่า มันก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่รึไงที่ราคาของมันนั้นสูงกว่านี้ ถ้าเจ้ายังไม่สามารถตกลงราคาได้ เจ้าก็ไม่มีสิทธิ์มาห้ามคนอื่นที่มาซื้อ”

ดูเหมือนว่าทั้งสองฝ่ายกำลังมีไฟแห่งโทสะลุกโชน ผู้คนรอบข้างที่เดินผ่านมาต่างก็หยุดดู

เพราะไม่ว่าใคร ๆ ก็ชอบดูเรื่องแบบนี้

“ใช่ๆ ต้องเพิ่มราคาให้สูงกว่านี้” มีเสียงประท้วงดูเหมือนมันจะเริ่มเป็นเรื่องยุ่งยากนิดหน่อยเสียแล้ว

ลั่วอู๋หรี่ตาลงเล็กน้อย จากนั้นเขาก็ยิ้มอย่างเงียบ ๆ

“แม้ว่าศาลาไป่หยู่ของข้าจะไม่ใหญ่ แต่ถ้าแค่เงิน 2-3 ร้อยหินวิญญาณต่อตัว ข้าก็สามารถจ่ายได้ ลูกแมงป่องทรายสีเหลือง 300 หินวิญญาณ ข้าจะขอรับมันไว้”

สีหน้าของเพิงหงเทียนแปลกไปเล็กน้อย

“เจ้าของร้านลั่ว ท่านจะซื้อจริง ๆ งั้นเหรอ” เพิงหงเทียนถามด้วยเสียงเบา ๆ

“แน่นอนอยู่แล้ว” ลั่วอู๋พูด

“มาแลกเปลี่ยนกันเถอะ” เพิงหงเทียนตอบอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นท่าทีอันเร่งด่วนของอีกฝั่งหนึ่ง ลั่วอู๋จะไม่เข้าใจได้อย่างไร เขาคงจะต้องเสนอราคาที่สูงขึ้นเกินกว่าตลาดไปแล้วแน่ ๆ และน่าจะเยอะมากด้วย…

มีรอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ชมบางคน

พวกเขาเข้าใจว่าเจ้าของร้านคนใหม่นั้นกำลังเสียท่าอยู่

ข้อตกลงนั้นกำลังจะเป็นไปอย่างราบรื่น เพิงหงเทียน รีบหยิบกระเป๋าสตางค์ขึ้นมาแล้วยิ้ม

“ขอบคุณมาก ข้านึกถึงศาลาไป่หยู่ของเจ้า ในครั้งต่อไป ข้าพร้อมจะทำธุรกิจ”

มันเหมือนกับว่าเขากำลังพูดว่าจะใช้ประโยชน์จากที่นี่อีกในครั้งต่อไป

ช่างน่ารำคาญจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ลั่วอู๋ ไม่ได้อารมณ์เสียเลยและยังสุขุมอยู่

ในที่สุดเจ้าของร้านเฉินยกมือกุมหน้าท้องแล้วก็หัวเราะออกมา

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า เจ้ายอมซื้อมาในราคานั้นจริง ๆ รึ เจ้าเสีย 300 หินวิญญาณสำหรับแมงป่องทรายสีเหลือง? กลัวคู่แข่งได้ขนาดนั้นเลยรึไง ถ้ามีเจ้าของร้านแบบเจ้าข้าคงไม่ต้องห่วงเลยว่าร้านนี้จะปิดตัวลงเมื่อไหร่ เจ้ารู้รึเปล่าว่าลูกแมงป่องทรายสีเหลืองที่ถูกทำให้เชื่องแล้วนั้นยังมีราคาเพียงแค่ 250 หินวิญญาณ เท่านั้นฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ”

ราคารับปกตินั้นควรอยู่ระหว่าง 150 และ 180 หินวิญญาณเท่านั้น

นอกจากนี้มันยังเป็นสัตว์ที่ใช้พลังงานวิญญาณมากในการทำให้เชื่อง

“ช่างวิเศษเหลือเกินที่ได้เป็นเจ้าของร้านคนใหม่ของ ศาลาไป่หยู่ ข้าก็อุตส่าห์คิดว่าจะเป็นคนที่มีความรู้และพลังมากจนช่วยให้งูระดับเงินวิวัฒนาการขึ้นมาเป็นระดับทองได้ แต่เท่าที่ดูตอนนี้เหมือนว่าจะเป็นเพียงแค่ลูกไก่แรกเกิดที่ไม่รู้จักแม้แต่วิธีบริหารธุรกิจเล็ก ๆ ด้วยซ้ำ “

ใบหน้าของเฉินจิงเต็มไปด้วยสีหน้าแสยะยิ้มของการเยาะเย้ย

เขาเคยได้ยินว่าเจ้าของร้านคนใหม่มาจากตระกูลลั่ว แต่เขาไม่คิดอย่างนั้น

เป็นแค่ลูกชายที่ถูกทอดทิ้งจากคนในตระกูล ก็แค่คนที่ถูกเนรเทศ เขาจะต้องไปกังวลอะไร

ถึงเขาจะเคยได้ยินมาว่า ก่อนหน้านี้เจ้าของร้านคนนี้เคยช่วยให้งูทองคำให้วิวัฒนาการได้ เขาจึงสนใจอยากมาดู เพราะท้ายที่สุดเจ้าของร้านที่นี่ก็ถือเป็นศัตรูทางการค้าของเขา

เขาไม่ได้คาดคิดว่าเพียงแค่แหย่ราคาไปไม่กี่ครั้ง จะเป็นการทำให้อีกฝั่งหนึ่งพลาดซื้อลูกแมงป่องทรายสีเหลืองในราคาสูงกว่าตลาดได้ง่าย ๆ เช่นนี้

พ่ายแพ้ต่อแรงกระตุ้น ทำให้การจัดการสิ่งต่าง ๆ รวน?

ไม่รู้จักธุรกิจใช่ไหม

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นมันก็เพียงพอแล้วที่เจ้าของร้านเฉินจะรู้สึกอยากดูถูกลั่วอู๋

ความหวั่นเกรงของเขามันยังไม่เพียงพอ