ตอนที่ 21 คำขอโทษ

บทที่ 21 คำขอโทษ

ลั่วอู๋โมโหจนรู้สึกเหมือนอยากจะชกใครสักคนด้วยความโกรธ

เพราะสูตรดังกล่าวนี้มันน่าสมเพชเกินไป

“นี่ก็เพื่อสิ่งที่ข้าต้องการเช่นกัน”

ลั่วอู๋ทิ้งสมุนไพรเลือดปะทุและรองเท้าหนังลงไปในส่วนต่อประสานการสังเคราะห์

ซึ่งการทำแบบนี้ยังคงเป็นการทดลองปลายเปิดมั่ว ๆ นั่นคือแปลว่าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ก็ลองโยน ๆ ของสุ่มๆ เข้าไปก่อนแล้วค่อยลองทำดูว่าจะได้ผลแบบไหน

บางทีเขาอาจจะได้อะไรประหลาด ๆ กลับมาก็เป็นได้

[ได้รับ ดาบเลือดเดือด (ระดับตำนาน), แต้มเซียน + 5]

ดาบเลือดเดือดนั้นมีความยาวกว่าสามฟุต ใบมีดสีแดงสดราวกับมันเปื้อนด้วยเลือดของมนุษย์ และมีร่องในด้ามซึ่งดูแปลกประหลาด

หญ้าวิญญาณผสมรองเท้าหนังออกมาได้เป็นดาบอย่างนั้นหรือ

ในเมื่อไหปีศาจสามารถปรับแต่งได้ทุกสิ่ง เขาก็จะรับมันไว้อย่างไม่เกรงใจ

อาวุธวิญญาณและชุดเกราะวิญญาณทุกชนิดเองก็แบ่งออกเป็นสี่ระดับ สวรรค์ ปฐพี ตำนาน และทอง

ดาบเลือดเดือดนั้นอยู่ในระดับตำนาน เป็นผลิตภัณฑ์ระดับกลางที่มีคุณภาพเป็นที่ยอมรับได้ ไม่ได้ดีมากแต่ก็ถือว่าดี

ลั่วอู๋ออกจากมิติไห หลังจากอยู่ในนั้นมานานกว่า 7 วัน ตอนออกมาเขาค่อนข้างเหนื่อยเล็กน้อย

เนื่องจากความเร็วของช่วงเวลาที่แตกต่างกัน ในมิติไหใช้เวลา 7 วัน ส่วนโลกภายนอกนั้นเวลาผ่านไปเพียง 2 วัน

เขาเดินออกจากห้องแล้วไปที่โถงของศาลาไป่หยู่

“นายน้อยกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ” หลี่หยินออกมาต้อนรับด้วยรอยยิ้มสดใส

แมวผีในอ้อมแขนของนางดูเหมือนจะตัวใหญ่กว่าเดิมมาก ที่ผ่านมาหลี่หยินทำตามคำสั่งของลั่วอู๋ นางคอยป้อนยาวิญญาณให้มันทุก ๆ 2-3 วัน

คงเป็นเพราะเหตุนี้แมวผีจึงเติบโตอย่างรวดเร็ว

ลั่วอู๋พยักหน้าให้เบาๆ “หลี่หยิน เจ้าช่วยออกไปซื้อรองเท้าหนังคู่หนึ่งใหม่ให้ข้าที ข้างนอกนั่นน่าจะมีของที่มีคุณภาพดีกว่านี้”

“นายน้อยต้องการรองเท้าหนังเหรอเจ้าคะ แต่การแต่งตัวแบบปกติของท่านไม่เข้ากับรองเท้าหนังวัวเลยนะเจ้าค่ะ” หลี่หยินถาม

“เจ้าซื้อมันมาเถอะ มันเป็นประโยชน์สำหรับข้า” ลั่วอู๋ตอบ

ได้ยินดังนั้นหลี่หยินพยักหน้า “เจ้าค่ะ”

จากนั้นลั่วอู๋ก็นำดอกไม้ฟีนิกซ์เก้ากลีบออกมา “เอาดอกไม้ฟีนิกซ์เก้ากลีบนี้ไปวางไว้ที่หน้าร้าน ตั้งราคามันไว้ที่ 7000 หินวิญญาณ”

ดอกไม้ฟีนิกซ์เก้ากลีบนั้นเต็มไปด้วยเปลวไฟและมีรากที่เรียวยาว ราวกับว่าเก้านกฟีนิกซ์กำลังโลดแล่นอยู่ในเปลวเพลิงและบินวนอยู่รอบ ๆ กลีบดอกไม้

“ดอกไม้ฟีนิกซ์เก้ากลีบ!” มู่เถากลืนน้ำลายของเขา “เจ้าของร้านท่านไปหาหญ้าวิญญาณขั้นสูงชนิดนี้จากที่ไหนกัน เจ้านี่มันของดีมากเลยนะขอรับ”

“โอ้ ใช่”

“……”

“เอาดาบเล่มนี้ไปห้อยเอาไว้ด้วย เผื่อมีใครอยากจะซื้อตั้งราคาอยู่ไว้ที่ 500 หินวิญญาณ ถ้าใครต้องการซื้อโปรดเรียกข้าด้วย ข้าจะดูว่ามีโอกาสขึ้นราคารึเปล่า”

“นี่คือ…”

“ข้าก็เก็บมันมาได้เช่นกัน”

มู่เถาแอบคิดในใจว่าเขานั่งอยู่แต่ในห้องตลอดสองวัน จะเอาเวลาไปที่ไหนได้ อีกอย่างต่อให้มีเวลาไปข้างนอกเขาก็ดวงดีเกินไปรึเปล่า เขาเก็บหญ้าวิญญาณระดับสูงได้ตามใจสั่งรึไง

ถึงจะยังสับสนแต่มู่เถาก็ทำตามคำสั่งของลั่วอู๋ เขาวางดอกไม้ฟีนิกซ์และดาบเลือดเดือดไว้บนหน้าร้าน

แม้ว่าที่นี่จะเป็นโลกแห่งสัตว์วิญญาณ แต่ดาบจิตวิญญาณเองก็ยังมีตลาดของตัวเอง

ในอดีต ก่อนที่จะเป็นยุคทองของสัตว์วิญญาณ พลังวิญญาณนั้นค่อนข้างบอบบาง ผู้คนจำนวนมากจึงต้องเรียนรู้ศิลปะการต่อสู้เพื่อป้องกันตัวเอง อาวุธอย่างมีดและดาบจึงยังคงเป็นที่นิยม

เนื่องจากเหตุการณ์แมงป่องทรายเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ชื่อเสียงของศาลาไป่หยู่ได้ถูกเปิดตัวอย่างโด่งดังและธุรกิจที่ผ่านมาก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่ก็ยังมีปัญหาอยู่

ขนาดร้านค้านั้นเล็กเกินไปและปริมาณสินค้าก็น้อยเกินไป

บางคนถึงกลับไปที่หอคอยหวงชาหรือศาลาไป่เปาโดยตรง หลังจากเข้าไปในร้านเพียงแค่รอบเดียวเพราะพวกเขาไม่สามารถซื้อสิ่งที่ต้องการได้

“อาจถึงเวลาที่ร้านต้องขยายขนาดของร้านค้าและรับสมัครคนเพิ่มแล้วสินะ” ลั่วอู๋คิดพลางจับคางของเขา

เขายังไม่รู้ว่าการทดสอบครั้งที่สามของเจ้าของร้านคนเก่าคืออะไร

ความเข้าใจในธุรกิจของเขายังไม่ดีเท่าเจ้าของร้านคนเก่า ถ้าเจ้าของร้านคนเก่ามาช่วยเขาบ้างอะไร ๆ ก็คงจะง่ายขึ้น