1 ท้องไม่มีพ่อ

เรื่อง ไข่แฝดลับของท่านรอง

บทที่ 1

ตอน ท้องไม่มีพ่อ

🐳

“หนูไม่รักแม่เลยเหรอคะ ทำไมหนูไม่เอา DNA แม่มาบ้างล่ะ”

เจ้าของเสียงแหลมเล็กรำพึงรำพันความน้อยใจ กว่าจะเกิดออกมาได้ แล้วดูผลงานที่ออกมาสิ มันน่าตีนัก

ปลายนิ้วลูบคลำแก้มป่องนุ่มนิ่ม

ดวงตาสีเทาชวนฝันคล้ายกับใครบางคน

ปากจู๋จุ๋มจิ๋ม จมูกหน่อยหนึ่ง

สัดส่วนรูปหน้าอ้วนกลม สองแก้มตุ้ยนุ้ยกินอาณาเขตกว้างขวาง

ผมสีน้ำตาลอ่อนเส้นบางอ่อนนุ่ม ยามต้องแสงผ่องประกายทอง

กรุงเทพมหานครซิวิไลซ์ อีกด้านหนึ่งในตรอกซอยลึกแหล่งเสื่อมโทรม สุขาภิบาลไม่ค่อยดีนัก กลิ่นอับชื้นยามฝนตก ภายในห้องเช่าขนาดคับแคบมีสามแม่ลูกหมกตัวอาศัยหลับนอน ครั้งตั้งแต่เจ้าจิ๋วยังอยู่ในท้อง จนตอนนี้ออกมาจ้ำม่ำน่าฟัด

ผู้เป็นแม่หน้าละห้อยขณะนับจำนวนผ้าอ้อมสำเร็จรูปที่เหลืออยู่

“แพมเพิร์สลูกใกล้จะหมด เหลืออีกไม่กี่ชิ้น คงไม่พอ อีกตั้ง 5 วันกว่าเงินเดือนจะออก”

ฉันไม่ได้สะเพร่าเลินเล่อจนลืมของสำคัญ คำนวณอิงจากเมื่อเดือนก่อน แต่เดือนนี้พี่เลี้ยงคงจะเปลี่ยนแพมเพิร์สให้น้องบ่อย

ฉันมีเจ้าแฝดน้อยสองคน ค่าใช้จ่ายทุกอย่างจึงคูณสอง ลำพังเงินเดือนสองหมื่นบาทกับความรับผิดชอบที่มี พูดได้เต็มปากว่าหนักอึ้งแทบกระอักเลือด ค้างค่าเช่าบ้านสองเดือนแล้วด้วย เดือนนี้ก็คงไม่มีจ่ายเหมือนเดิม

ฉันชื่อ ‘หมูหวาน’ พนักงานกินเงินเดือนวัย 24 ปี ความฝันสูงสุดอยากเป็นคนรวย ฉันรู้ว่ามันฟังดูเพ้อเจ้อ ตัวของฉันในตอนนี้ช่างห่างไกลสิ่งนั้น ฉันกลายเป็นคุณแม่ลูกสอง แถมยังเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว

ลูกสาวของฉัน หยองหยอง แฮมแฮม คู่แฝดตัวกลมวัย 8 เดือน สถานะไม่ทราบบิดา ฉันไม่สามารถตอบคำถามเรื่องพ่อของลูกกับคนอื่นได้ ฉันแสร้งฝืนยิ้มบ่ายเบี่ยงทุกครั้งเมื่อมีคนถามประโยคนี้

ใบหน้าที่ละม้ายคล้ายคลึงกันนั้นมันชัดเจนขึ้นทุกวัน ทุกคราที่มองหน้าลูก ฉันเห็นภาพผู้ชายอีกคนทับซ้อนกัน

สีตาของเขาชวนฝัน

เสียงพูดของเขาไพเราะ

สัมผัสของเขาอ่อนนุ่มราวขนนก

ฉันพ่ายแพ้ตกหลุมรักเขา

ลูกของฉันคือลูกของเขา ลูกของเรา

ท้องฟ้าสีครามสดใส แปรเปลี่ยนผ่องอำพัน ห้าโมงเย็นหลังเวลาเลิกงาน เมษา สาวสวยวัย 25 ปี หอบหิ้วถุงพลาสติกหนักอึ้งซ้ายขวาพะรุงพะรัง ภายในบรรจุของใช้เด็กอ่อน ย่างขึ้นบันไดชั้นสองหยุด ณ หน้าห้องเช่าอะพาร์ตเมนต์กึ่งใหม่กึ่งเก่า

น็อก… น็อก… เสียงเคาะประตูเรียกคนด้านใน

หมูหวานผู้เป็นเจ้าของห้องยิ้มรับด้วยรอยยิ้มสดใส เชื้อเชิญผู้มาเยือนเข้ามานั่งพักดื่มเย็น ๆ พร้อมกับส่งเจ้าแก้มย้วยให้เพื่อนอุ้มเชยชมหลาน

เมษาดัดเสียงบ้องแบ๊วหยอกเย้าทารกน้อย วัย 8 เดือน แก้มป่องน่าจับจูบทั้งพี่ทั้งน้อง

“หยองหยอง แฮมแฮม หลานป้าน่ายักจังเยย~ ทำไมหน้าบู้บี้แบบนี้ล่ะลูก”

“ป้าซื้อของมาฝากหนูด้วย แต่ไม่มีขนมนะ รอให้ฟันน้ำนมงอกก่อนถึงจะกินได้”

หมูหยอง หมูแฮม ฉีกยิ้มแป้นคึกคักโชว์เหงือกชมพู ตอนนี้กินนมแม่เป็นหลัก เมื่อสองเดือนก่อนพึ่งเริ่มกินข้าวตุ๋นปั่น

“เริ่มตุบ ๆ ยัง ? ไหนอ้าปากให้ป้าดูหน่อย ฟันซี่แรกโผล่มาหรือยังฮึ” ปลายนิ้วบีบแก้มเด็กหญิง สอดส่อง ปรากฏว่างเปล่า มีแต่เหงือก

“ยังไม่งอก ทั้งคู่เลย แต่ใกล้แล้วแหละ” หมูหวานแจ้งบอก

หมูหวานผู้เป็นแม่ส่องเหงือกลูกทุกวัน ไม่มีวี่แวว ไม่รู้จะงอกซี่แรกวันไหน เด็กรุ่นราวคราวเดียวกันบางคนงอกแล้ว เหงือกเริ่มแข็ง ๆ งับจุกนมแต่ละครั้งรู้สึกเจ็บ เหมือนจะอยู่ใต้เหงือก คาดคะเนคงไม่กี่วันนี้น่าจะโผล่พ้นเหงือก

เมษาถามเข้าประเด็น ตั้งใจมาก็เพราะเรื่องนี้

“จะย้ายไปทำงานที่นิวเจอร์ซีย์จริงเหรอ แล้วหยองหยอง แฮมแฮมล่ะ ? จะทิ้งลูกจริงดิ ??”