2 ความสัมพันธ์คืนเดียว

ยามวิกาลคงไม่เหมาะ เธอนัดกับเมษา พรุ่งนี้จะไปหาคนคนนั้น เมษาจูบลาหลาน ๆ ก่อนจะขอตัวจาก

“นี่ ไว้กิน พึ่งทำเมื่อวาน” หมูหวานพูดพร้อมกับยัดหูหิ้วของถุงพลาสติกใส่มือเมษาดื้อ ๆ ภายในบรรจุน้ำพริกไซซ์ใหญ่ 3 กระปุก ปลาทู กากหมู แล้วก็มะขาม อาชีพเสริมอีกอย่างของคุณแม่ลูกสองคือขายน้ำพริก หักต้นทุนได้กำไรตกเดือนละ 4,000 - 5,000 บาท พอได้ช่วยจุนเจือครอบครัว

“ของซื้อของขาย จะมาให้ทำไม” เมษาอิดออดไม่อยากรับ เกรงใจ กระปุกละ 99 บาทแล้ว ให้แม่มันเก็บไว้ขายดีกว่า ไว้ซื้อขนมให้ยัยหนูแฝดกิน

“ฉันปรับสูตรนิดหน่อย ลองชิมนะว่าอร่อยไหม ขอบคุณของฝากหลาน ๆ นะ”

ภายในห้องเช่าสี่เหลี่ยมตอนนี้เงียบสงัด เหลือเพียงสามแม่ลูก มีเวลาว่างนิดหน่อยระหว่างที่เจ้าตัวเล็กหลับ ร่างผอมเพรียววุ่นอยู่หน้าเคาน์เตอร์ครัว หยิบจับอุปกรณ์ลงมือทำกับข้าว เสียงมีดกระทบเขียงดังเป็นจังหวะ กะหล่ำสีเขียวอ่อนผิวนวลนม ถูกซอยเป็นเส้นยาวขนาดพอดีคำ ลงกระทะผัดโชยกลิ่นหอมกรุ่นจากซอสปรุงรส

สภาพการเงินไม่คล่องตัว เธอจึงเลือกทำกับข้าวกินเองทุกมื้อเพื่อประหยัด ไปทำงานก็เช่นกัน ห่อข้าวกล่องทุกวัน เดิมทีไม่ใช่คนตระหนี่ถี่เหนียว แต่ตอนนี้มันต่างกัน

เธอจำเป็นต้องทำ เพื่อความอยู่รอด

เมื่อก่อนเคยอยู่อะพาร์ตเมนต์ใหม่สะอาดสะอ้าน ความเป็นอยู่สะดวกสบายกว่านี้ ตั้งแต่มีลูก บททดสอบชีวิตก็เพิ่มมากขึ้น จากหน้ามือกลายเป็นเท้า จากที่เคยมีเงินพอใช้ ตอนนี้ชักหน้าไม่ถึงหลัง

ฉันชอบแต่งตัว ฉันเป็นคนรักสวย นานครึ่งปีแล้วที่ฉันไม่ได้ซื้อชุดใหม่ ใบหน้าที่เคยแต่งเมกอัป เดี๋ยวนี้ไร้เครื่องสำอาง มีเพียงแป้งฝุ่นกลบความมัน ทุกวันนี้ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรแล้ว ขอแค่ให้ฉันมีข้าวกินรอดพ้นสิ้นเดือน

ข้าวมื้อค่ำวันนี้ ไข่เจียวกับผัดกะหล่ำน้ำมันหอย แค่กะหล่ำปลีผัดกับซอสให้พอมีรสชาติเค็ม ๆ หวาน ๆ มันกลายเป็นอาหารประจำตั้งแต่เมื่อไรกันนะ ฉันลืมไปแล้ว

กินคู่กับข้าวสวยตั้งแต่เมื่อเช้า รสชาติที่คลุกเคล้าอยู่ในปากมันช่างฝืด ความอยากอาหารตอนนี้แทบไม่มี คงเป็นเพราะความจำเจ แต่ฉันต้องกินมันให้หมด ฉันจำเป็นต้องให้นมลูก

สองมือผอมบางจนเห็นข้อกระดูกเปิดดูถุงของใช้ที่เมษาซื้อมาฝากเด็ก ๆ เห็นคร่าว ๆ แล้ว มีแพมเพิร์สห่อใหญ่อยู่ด้วย จู่ ๆ ความน้อยเนื้อต่ำใจก็พลันแล่นเข้ามา

ฉันเกลียดความเป็นอยู่ของตัวเองในตอนนี้ เงินจะซื้อแพมเพิร์สให้ลูกก็ยังไม่มี

อีก 5 วัน กับเศษเหรียญไม่ถึงร้อยบาทในกระเป๋า ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะตกต่ำขนาดนี้ แต่ฉันต้องอยู่รอดให้ได้

เงินเดือนครึ่งหนึ่ง แบ่งจ่ายค่าจ้างพี่เลี้ยง ราคาอยู่ในอัตราที่ถูกมากสำหรับเด็กทารกสองคน ฉันพยายามประคับประคองจัดสรรเงินที่มี เพื่อให้เราสามแม่ลูกอยู่รอดผ่านพ้นเดือน แต่ตอนนี้ไม่ไหว เงินเดือนของฉันขึ้นปีละไม่ถึงพันบาท เราอยู่กันไม่ได้

ฉันเคยได้ยินประโยคเล่าขานเมื่อนานมาแล้ว ‘ผู้ใดไร้รัก ผู้นั้นไร้ทุกข์’ ความรักที่มีหล่อเลี้ยงหัวใจ ในเวลาเดียวกันมันทำให้ฉันตรอมตรม ฉันทำหน้าที่แม่บกพร่องอย่างไม่น่าให้อภัย

ใบหน้าที่เคยสดใสแววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความฝัน ตอนนี้มันจางหายไปแล้ว เหลือเพียงผู้หญิงขี้แพ้ เธอเอียงมองกำลังใจสุดท้ายในชีวิต ริมฝีปากขยับ ระบายสิ่งที่ค้างคา

“ดูสิ เด็กอ้วนของแม่ช่างน่ารัก ถ้าพ่อเค้าได้เห็น เค้าต้องรักหนูเหมือนที่แม่รัก”

“แม่ควรจะพาหนูไปหาพ่อให้เร็วกว่านี้ ตั้งแต่หนูอยู่ในท้อง”

“…แต่แม่ไม่กล้า”

“จะให้แม่อุ้มท้องหนูไปบอกเขาอย่างไร พ่อของหนูเขามีภรรยาอยู่แล้ว”

พลันนึกถึงแววตาสีเทาอัญมณีคู่นั้น แววตาของผู้ชายนักหลอกลวงคนนั้น เขาเริ่มจูบฉัน เราจูบกัน มันเป็นช่วงเวลาที่หวานหอม เขาจากไปก่อนที่ฉันจะตื่นในตอนเช้า สิ่งนี้สื่อความหมาย ‘ความสัมพันธ์คืนเดียว’