3 เอาไปให้พ่อมันเลี้ยง

ฉันรู้ตัวเอง ผิดที่ไม่ได้วางแผนเตรียมความพร้อมก่อนมีลูก แต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อย้อนกลับไปแก้ไขอดีตไม่ได้ ถ้ามีประตูโดราเอม่อนหรือไทม์มาชีนแบบในการ์ตูนก็คงจะดี ทีแรกฉันคิด ลูกคนเดียงฉันเลี้ยงไหว ฉันมีเงินเก็บหลักแสนติดบัญชี แต่พอไปหาหมอฝากครรภ์จริงจัง ผลลัพธ์ที่ปรากฏในถุงน้ำคร่ำนั้นมีอีกหนึ่งหัวใจเพิ่มมา

จะให้บอกพ่อแม่ก็ไม่กล้า ฉันละอายใจ เรื่องทั้งหมดฉันทำตัวเอง

พวกท่านยังไม่ทราบเรื่องที่ฉันมีลูก อันที่จริงพวกท่านไม่ใช่บิดามารดาบังเกิดเกล้า ตามศักดิ์ฉันเป็นหลาน ยัยหนูแฝดต้องเรียกพวกท่านว่าคุณทวดถึงจะถูก

ความเจ็บปวดบาดลึกเมื่อนึกถึงอดีตวัยเยาว์ แม่ทิ้งฉัน ให้ตากับยายเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ ไม่เคยมาดูดำดูดี ฉันจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำว่าแม่หน้าตาเป็นอย่างไร แม้จะยากแค้นสาหัสฉันจะไม่มีวันเอาลูกไปทิ้งให้ตากับยายเลี้ยง ฉันสัญญากับตัวเอง จะไม่ทำเรื่องเลวร้ายแบบที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำ ไม่เด็ดขาด

ฉันกับลูกกำลังจะตายช้า ๆ สถานะทางการเงินบีบบังคับ ตอนนี้ฉันขัดสนมาก เงินเดือนอันน้อยนิดไม่สามารถรับภาระค่าใช้จ่ายของสามชีวิต หยองหยอง แฮมแฮม โตขึ้นทุกวัน ห้องนี้มันแคบเกินจะให้เด็ก ๆ วิ่งเล่น ฉันไม่อาจยอมให้ลูกต้องมาเผชิญชะตากรรมเดียวกัน

เรียวนิ้วลูบแก้มซาลาเปาถนอม น้ำเสียงนุ่มนวลกระซิบ

“แม่ไม่เคยมองหนูเป็นความผิดพลาด หนูคือของขวัญ พรุ่งนี้แม่จะพาหนูไปหาพ่อ พ่อหนูรวย เราจะหลุดพ้นจากความลำบาก”

ฉันสวดอ้อนวอนพระเจ้า

ขอให้ฉันกับลูกมีความสุข

แต่พระองค์ก็ไม่เคยประทานพร

ผู้ชายคนนั้นคือทางเลือกสุดท้ายของฉัน

หมูหวานรวบรวมความกล้าและหน้าด้านของตัวเอง แววตาแน่วแน่ ถึงไหนถึงกัน พร้อมรบราฆ่าฟัน

แม้เขาจะมีเมียอยู่แล้ว แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอะไรจะเสีย จะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องเกิด ใครจะด่าฉันไร้ยางอายที่มายุ่งวุ่นวายกับสามีชาวบ้าน ฉันไม่แคร์

เขาต้องมีส่วนรับผิดชอบ เขาเป็นส่วนหนึ่งของการให้ชีวิตลูก

09.00 นาฬิกา ฟ้าครามโปร่งใสเสมือนฤกษ์งามยามดี เมษาหนีบแฮมแฮมหลานรักคล้องเอวไว้มั่น ดวงตาคู่สวยเบิกกว้าง เงยใบหน้าขึ้นมองตึกสูงหลายสิบชั้น บริษัทเครื่องดื่มยี่ห้อดัง ตั้งแต่น้ำเปล่าครอบคลุมไปจนถึงแอลกอฮอล์ รายใหญ่ในวงการ

“พ่อยัยหนูทำงานที่นี่จริงเหรอ” เมษาเปรยถามหมูหวานที่ยืนข้างกัน

“อืม”

หยองหยองในอ้อมแขนแม่กลอกลูกตามองสถานที่ไม่คุ้นเคย ในปากดูดจุกนมปลอม สองเพื่อนสาวย่างก้าวเข้ามาภายในตัวอาคาร แอร์เย็นสัมผัสผิวกาย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวไม่ยอมหยุด หมูหวานสูดลมหายใจเข้าปอดพยายามยับยั้งความประหม่า ในที่สุดก็มาจนได้

หญิงสาวตรงมาแจ้งพนักงานที่แผนกด้านหน้าพร้อมกับลูกน้อยในอ้อมแขน เธอพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ฉันมาขอพบคุณเฟลิกซ์ค่ะ”

“นัดไว้หรือเปล่าคะ”

“ไม่ได้นัดไว้ค่ะ แต่สำคัญมาก รบกวนแจ้งให้หน่อยนะคะ”

“ค่ะ ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ”

พนักงานสาวยิ้มรับ แม้ใจในจะตกตะลึง พลางเหลือบมองเด็กทารกที่อีกฝ่ายอุ้มนานสองนาน คำถามเล็ก ๆ ผุดในหัว มีความคล้ายคลึงบางอย่างกับคนคนนั้น หรือจะเป็นเรื่องจริงตามที่อีกฝ่ายแอบอ้าง

“เฟลิกซ์เหรอ ?” เมษาที่ยืนข้างกันผึ่งหูฟัง แต่ก็ไม่รู้จักหรอกว่าเพื่อนถามถึงใคร แค่คุ้น ๆ

มีมุมโซฟาบริเวณแถวนั้น ทั้งสี่ชีวิตหาที่นั่งรอ