บทที่1 กำเนิดจันทร์เจ้า

บทที่1

กำเนิดจันทร์เจ้า

บ้านปิติภัทรไพศาล

ในบ้านคฤหาสน์ใหญ่โตที่ดูอบอุ่นและมีความสุขมากล้น เหล่าแม่บ้านต่างพากันชื่นชมคุณหนูของบ้านที่กำลังท่องศัพท์ภาษาอังกฤษให้ทุกคนฟัง ตะวัน ลูกชายวัย9ขวบของคุณหมอเมฆและคุณหญิงสายธาร คุณหมอเมฆกำลังดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชน ปีติภัทรไพศาล โรงพยาบาลนี้ก่อตั้งมาตั้งแต่รุ่นคุณปู่ของตะวัน

"แย่แล้วค่ะคุณสายธาร!! คุณหมอเมฆ!!!"

ป้าอ้อยแม่บ้านสายเผือกวิ่งเข้ามาพร้อมเสียงตะโกนจนทุกคนในบ้านตกอกตกใจจนต้องรีบออกมาดู

"อะไรกันอ้อย! เสียงดังไปแปดบ้านแล้ว"

"คุณสายธารเจ้าขา มีคนเอาเด็กมาทิ้งไว้อยู่หน้าบ้านค่ะ!" สีหน้าของป้าอ้อยดูไม่ค่อยสู้ดี ทุกคนจึงรีบออกมาดูตามคำบอกเล่าของป้าอ้อย

เด็กน้อยที่พึ่งลืมตาดูโลกนอนตัวแดงอยู่ข้างถังขยะ ทำให้คุณหญิงสายธารรีบเข้าไปอุ้มตัวเด็กทารกขึ้นมาด้วยความสงสาร

"โธ่ลูกเอ๊ย! ใครมันช่างใจดำกับหนูขนาดนี้นะ!" สายธารน้ำตาไหลพรากเพราะเธอพึ่งสูญเสียลูกสาวในท้องไปเมื่อปีที่แล้ว ทำให้เธอเหลือลูกชายเพียงคนเดียว นั่นก็คือตะวัน

"ผมว่าผมจะไปแจ้งความไว้ก่อนดีกว่า"

"คุณคะ ฉันจะขอรับหนูน้อยคนนี้มาเป็นลูกสาวได้ไหมคะ ฉันคิดถึงยัยหนู.."

"ได้สิ ทำไมจะไม่ได้ ยัยหนู....มาเป็นลูกสาวของพ่อกับแม่ และเป็นน้องสาวของพี่ตะวันนะครับ" หมอเมฆลูบหัวเด็กน้อยด้วยความเอ็นดู

"แม่ครับ พ่อครับน้องชื่ออะไรครับ"

ผู้ใหญ่สองคนมองหน้ากันสายธารจึงขอเอาชื่อที่เคยคิดจะตั้งให้ลูกสาวมาตั้งเป็นชื่อของเธอแทน

"หนูจันทร์เจ้า...."

"น้องจันทร์เจ้าเหรอครับคุณแม่ เย้ๆๆๆ"

หลังจากวันนั้นหนูจันทร์เจ้าก็ได้เข้ามาเป็นลูกสาวคนเล็กของบ้านปีติภัทรไพศาล เธอเป็นเด็กเรียบร้อย ไม่โวยวาย ตื่นเมื่อไหร่ก็จะนอนรอเงียบๆ กลางคืนมีร้องบ้างแต่พอได้นมก็จะหยุดร้องทันที

เวลาผ่านไปจนกระทั่งตะวันต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ต่างประเทศจนกว่าจะเรียนจบแพทย์เฉพาะทาง ชายหนุ่มอายุ19 กับน้องสาวต่างสายเลือดอายุ10ขวบ เดินจับมือกันมาที่สนามบินพร้อมด้วยพ่อแม่ของเธอ

"อยู่บ้านอย่าลืมอ่านหนังสือ อย่าดื้อนะจันทร์เจ้า"

"ค่ะ พี่ตะวันอยู่ที่นั่นคงหนาวมาก อย่าลืมใส่เสื้อหนาๆ นะคะ"

"ครับ พ่อครับ แม่ครับ เพื่อนผมรอข้างในแล้วถึงบ้านพักผมจะรีบโทรหานะครับ" ชายหนุ่มหันไปร่ำลาผู้มีพระคุณเพื่อรับคำอวยพรจากนั้นก็หันมามองหน้าน้องสาวที่พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้

"ห้ามร้องนะเจ้าน้ำตาบ้าฮึก!" สาวน้อยพยายามสั่งน้ำตาของตัวเองไม่ให้ไหลแต่เจ้าน้ำตากลับไหลไม่หยุด

"ฮ่าๆ ไม่เอาไม่ร้องพี่ไปเรียน เร็วสุดก็8-9ปีถึงจะได้เจอกัน"

"ทำไมไปนานขนาดนั้นคะ"

"พี่ต้องไปเรียนครับ เราอยู่ทางนี้ก็ต้องตั้งใจเรียนนะรู้ไหม ไว้พี่จะโทรหาบ่อยๆ"