บทที่2 โอมจงรัก โอมจงหลง

บทที่2

โอมจงรัก โอมจงหลง

5ปีผ่านไป....

วันนี้เป็นวันเกิดของฉัน วันเกิดหรือวันที่ฉันได้มาอยู่ที่กองขยะนั่นแหละ อยากจะบอกว่าฉันอายุครบ15แล้วนะ และก็เป็นอีกปีที่พี่ตะวันไม่อยู่ ทำไมแค่ FaceTime คุยกันเหมือนทุกปี ถึงพี่ตะวันจะไม่อยู่แต่ฉันกับพี่ตะวันก็คุยกันตลอด

“มาทำบุญทำไมแกทำหน้าเหมือนจะตายเลยซิน” ซินเป็นยังไงก็คงเป็นแบบนั้น ทุกวันนี้พี่โซ่ต้องเป็นฝ่ายขอคุยกับนาง เพราะนางซินไม่อยากคุยแค่ได้ยินเสียงก็ทำปากขมุบขมิบแล้ว

“ร้อนค่ะ แกเนี่ยเหมาะที่จะอยู่กับแม่ฉันมากเลยจันทร์เจ้า โคตรเรียบร้อยแถมยังรักษาศีลอีก หญิงไทยใจงามต่างจากฉันราวกับฟ้ากับเหว”

ฉันส่ายหัวให้นางซินก่อนจะลุกเอาดอกไม้ไปถวายพระประธาน

“จันทร์เจ้าวันนี้พี่โซ่กับพี่ตะวันโทรมาอวยพรวันเกิดหรือยังลูก” ป้ากานดารีบถามหลังจากที่ฉันถวายดอกไม้กับพระประธานเสร็จ ฉันจึงค่อยๆ คลานไปนั่งข้างคุณพ่อกับคุณแม่

“เมื่อวานคืนพี่ตะวันบอกว่าเรียนหนักมาก หนักกว่าเพื่อนที่เรียนที่ไทยอีกค่ะ ป่านนี้คงพักผ่อนกันอยู่^^”

“แม่พระมาโปรดอย่างพี่โซ่ป่านนี้คงขั้วหญิงอยู่นั่นแหละไม่มีอะไรหรอก คืนก่อนซินเห็นลงสตอรี่นอนกับสาวฝรั่งผมทองอยู่ ทำตัวไม่เหมาะกับเป็นว่าที่คุณหมอเลย!”

“ซินเรานี่ยังไง เฮ้อเหนื่อยใจจริงๆ เลย สายธารตะวันมีแบบเจ้าโซ่บ้างไหม ฉันไปรอบนี้จะได้เอาก้านมะยมปลุกเสกไปด้วย”

“ลับหลังฉันไม่รู้หรอกพี่ดา เท่าที่รู้ถ้ามีเวลาสองพี่น้องเขาจะโทรคุยกันตลอดเลย”

“เอาหน่าคุณ ลูกเรียนหนักเรื่องแบบนี้มันก็ต้องมีผ่อนคลายกันบ้าง ไปกันเถอะเดี๋ยวพวกเราต้องไปเลี้ยงฉลองวันเกิดหนูจันทร์เจ้าอีก”

หลังจากเข้าวัดทำบุญทุกคนก็มาร้านอาหารอีสานที่หรูหราติดแอร์เย็นฉ่ำ ฉันชอบมากชอบที่สุดแต่พี่ตะวันไม่ชอบให้ฉันกินของพวกนี้ แต่วันนี้ฉันขออนุญาตแล้วค่ะ

“แกอิพี่โซ่มันเอาอีกแล้ว!”

ฉันหันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของนางซิน สตอรี่ไอจีของพี่โซ่เมื่อ6ชั่วโมงที่แล้ว พี่โซ่กำลังกอดคอร้องเพลงมือถือขวดเหล้ากับผู้หญิงผมทอง จนคลิปเลื่อนไปยังอีกหน้านึง งานเลี้ยงไม่ได้มีแค่พี่โซ่แต่มีพี่ตะวันนั่งจูบกับผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ที่โต๊ะด้านหลัง ฉันจำได้ จำพี่ตะวันได้

“เฮ้ย คุณแม่พี่ตะวันก็เสียคนด้วยค่ะ ดูสิอิพี่โซ่พาพี่ตะวันเสียคนไปแล้ว ตายๆ แบบนี้ต้องตัดหางปล่อยวันนะคะคุณแม่!!”

ทุกคนเห็นคลิปนั้นก็ยกมือทาบอกกันเป็นแถว แม้แต่ฉันเองก็ตกใจพูดอะไรไม่ออก กลับมาถึงบ้านฉันก็ขอตัวขึ้นไปอ่านหนังสือ แต่จิตใจกลับอยากรู้เรื่องราวจึงลองโทรหาพี่ตะวันจนสายเกือบตัดเขาจึงกดรับสายแต่ไม่ยอมเปิดกล้อง

การสนทนา

“ฮัลโหลหนูโทรมากวนพี่หรือเปล่าคะ”

(ไม่เลย วันนี้วันเกิดเรานี่หน่า พี่ขออวยพรให้น้องสาวของพี่เรียนเก่งๆ มีความสุขมากๆ ร่างกายแข็งแรงไม่เจ็บไม่จน อยู่เป็นน้องสาวที่น่ารักของพี่กับไอ้โซ่ตลอดไปนะครับ)

“ขอบคุณค่ะ ทำไมวันนี้ไม่เปิดกล้องคะ”