บทที่ 10

ฉันรีบขอบคุณเขา และอีกฝ่ายก็ตอบกลับ “ถ้าอยากปราบผี ก็ต้องฝึกลมปราณก่อน ถ้าในร่างกายของเธอไม่มีพลัง ก็ใช้ได้แค่วิธีที่คนธรรมดาใช้กัน อันนั้นจะสามารถจัดการพวกวิญญาณอาฆาตได้ แต่ถ้าจะจัดการพวกวิญญาณชั่วร้าย วิญญาณมุ่งร้าย พลังจะไม่พอเอาได้ ในตอนท้ายของหนังสือเล่มนี้มีวิธีการฝึกลมปราณ เธอลงไปฝึกดู ถ้าเธอฝึกได้ ฉันค่อยสอนขั้นตอนที่ลึกกว่านั้น”

ฉันเห็นเขากำลังจะออฟไลน์ จึงรีบถาม “ราชาตัวจริง คุณรู้จักแผลจากกรรมชั่วไหมคะ?”

“ห๊ะ?” ราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางตอบด้วยความแปลกใจ “เธอถามฉันทำไม?”

ฉันหัวเราะแห้ง ๆ “แค่ถามเฉย ๆ”

ราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางว่าต่อ “แผลจากกรรมชั่วมันคือคำสาปชนิดหนึ่ง บรรพบุรุษของเราได้ทำกรรมชั่วอย่างร้ายแรงไว้ บาปกรรมของเขาจึงส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลาน ทำให้พวกเขามีแผล”

จุนเหยาได้ยินแล้วขนลุกทันที บรรพบุรุษของฉันไปทำบาปกรรมอะไรไว้ มันถึงได้ตกมาอยู่บนร่างกายฉันอย่างนี้นะ

ฉันมันไร้เดียงสามาก ๆ

“แล้วจะมีวิธีแก้ไขไหมคะ?” ฉันถามอย่างรอบคอบ

“ถ้าอยากแก้ก็ไม่ยาก แค่ฆ่าคนชั่ว ฆ่าวิญญาณชั่วร้ายให้เยอะหน่อยก็ได้แล้ว”

ในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว ไม่แปลกที่หลังจากฉันฆ่าผีหมอเจิ้ง ผีอันซื่อปิง และผีชายชราที่ฆ่าคนนับไม่ถ้วนนั้น แผลบนใบหน้าของฉันก็ค่อย ๆ ลดลงเรื่อย ๆ ที่แท้ก็เป็นการหักล้างบาปกรรมที่มีอยู่บนตัวฉันนี่เอง

พลันเทพเจ้าตัวจริงแห่งเจิ้งหยางก็ออฟไลน์ไป ฉันคลิกเข้าไปดูข้อมูลส่วนตัวเองเขา ไม่มีข้อมูลอะไรเลย ทุกช่องนั้นว่างเปล่า

เหมาะกับเป็นผู้เชี่ยวชาญจริง ๆ

ฉันปริ๊นท์อีบุ๊คออกมาและเริ่มฝึกลมปราณตามคำแนะนำ น่าเสียดายที่ฉันนั่งไขว่ห้างทั้งคืนจนไม่รู้สึกถึงลมปราณเลย

กระทั่งฟ้าสว่าง พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันออก แสงอาทิตย์จากนอกหน้าต่างส่องเข้ามา ขณะที่ฉันสะลึมสะลือ ฉันเห็นแสงสีม่วงผ่านตาไปแวบหนึ่ง จึงรีบออกไปดูทันที แสงนั้นขยายออกและส่องเข้ามาที่ฝ่ามือฉัน

ณ เวลานั้น ฉันรู้สึกได้ถึงกระแสความอุ่นในร่างกาย แม้ว่าจะเป็นเพียงเส้นเล็ก แต่มันกลับเป็นไปตามที่ต้องการและเคลื่อนไหวในร่างกายอย่างอิสระ

ร่างเล็กลิ่งโลดดีใจ แบบนี้มันคือลมปราณที่โบราณเขาว่ากันหรือเปล่า?

ทันใดนั้นฉันได้กลิ่นเหม็น จึงก้มหัวลงไปดูพบว่ามีชั้นเหงื่อเหม็นออกมาจากร่างกาย ฉันไม่รู้สาเหตุว่ามาได้อย่างไร แต่กลิ่นเหงื่อพวกนี้ส่งกลิ่นเหม็นมากจนฉันได้กลิ่นแล้วอยากจะอาเจียน

หลังจากอาบน้ำเสร็จ ฉันก็ส่องกระจกอีกครั้ง ก่อนพบว่าเนื้องอกที่แก้มขวาหายไป หรืออาจจะเป็นเพราะฉันสูดควันดำตอนที่ก้งชายตาย

ก้งชายต้องเป็นคนเลวมากแน่ ๆ ไม่รู้ว่ามีคนตายเพราะหนอนพิษกู่มาแล้วกี่คน

ฉันนึกภาพตอนถังหมิงหลีหยิบมีดกริช ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยเจตนาฆ่า เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว

เขาทั้งเท่มาก หล่อมาก และโหดมากเช่นกัน

เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ ๆ

มือเรียวตบหน้าตัวเองเบา ๆ “หยวนจุนเหยา อย่าลืมสถานะตัวเองสิ เธอเป็นแค่ผู้หญิงน่าเกลียดคนหนึ่ง ผู้ชายที่ทั้งหล่อและรวยแบบนั้น ไม่มีทางที่จะจริงใจกับเธอจริง ๆ หรอก เธอไม่ควรประมาทเพียงเพราะความอบอุ่น ความใส่ใจของเขานะ

ฉันแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและกำลังจะออกไปหาน้องชายที่โรงพยาบาล ทันทีที่เปิดประตูก็เจอกับถังหมิงหลียืนยิ้มให้อยู่ที่ทางเดิน

“นายถัง มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?” ฉันถาม

ถังหมิงหลีตอบ “ก็ไม่มีเรื่องใหญ่อะไรหรอก ฉันแค่จะชวนเธอไปทานข้าวสักมื้อ”

“ฉันไม่ชินกับการทานข้าวนอกบ้าน” ฉันปฏิเสธอย่างสุภาพ แต่ถังหมิงหลียังคงพูดต่อ “ ฉันมีข้อมูลบางอย่าง ที่เหมาะกับการไลฟ์สด เราจะได้ทานไปคุยไปด้วยไง”

ฉันถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เพราะอยากไลฟ์สดต่อไป ไม่อยากรบกวนคนอื่น ฉันก็ยังต้องพึ่งพาเขาอยู่

วันนี้อีกฝ่ายขับรถปอร์เช่ คาร์เย่นสีแดงมา เจ้าของร้านอาหารของที่ฉันทำงานก่อนหน้านี้ก็มีหนึ่งคัน ฉันเคยมองอยู่ห่าง ๆ แล้วรู้สึกอิจฉามาก ๆ ไม่รู้ว่าจะได้นั่งสักครั้งในชีวิตไหม คิดไม่ถึงว่าจะได้นั่งแล้วจริง ๆ

“เธอเพิ่งได้รับพิษงู ร่างกายยังฟื้นฟูไม่หมด เราไปกินอาหารมังสวิรัติกันเถอะ” ถังหมิงหลีกล่าว “ในเขตตงเฉิงมีร้านอาหารมังสวิรัติร้านหนึ่งชื่อเสียงดังมาก”

ปอร์เช่คาเยนน์ ชะลอความเร็วหยุดจอดตรงหน้าประตูโบราณ ฉันมองขึ้นไป บนประตูสีแดงสดมีป้ายแผ่นหนึ่ง บนป้ายใช้ตัวอักษรที่ใช้อย่างเป็นทางการสมัยราชวงศ์ฮั่น เขียนว่า ทำจิตใจให้สงบ

ทันทีที่เดินเข้าประตู สาวสวยสวมชุดกี่เพ้าสีขาวลายดอกไม้สีฟ้าเดินเข้ามาและกล่าวด้วยความเคารพ “คุณชายถัง เชิญทางนี้ค่ะ”