บทที่ 12

หยินเฉิงเหยาเหลือบมองมาที่ฉัน เห็นแบบนั้นฉันเลยรีบเข้าไปในห้องไป

ถังหมิงหลีถามด้วยความประหลาดใจ “มีอะไรรึเปล่า? เจอผีเข้าแล้วหรอ ผีออกมาแล้ว?”

มือเรียวเช็ดเหงื่อที่หน้าผากพลางตอบ “ไม่มีอะไร นายรีบกินก่อนดีกว่า”

พวกเราสองคนดื่มไปพูดคุยไป แต่ฉันมักจะชอบใจลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว จนกระทั่งถึงเวลาเที่ยงคืน ก็เริ่มไลฟ์สดอีกครั้ง

[แอดมิน ในที่สุดคุณก็มาแล้ว ฉันรอคอยจนดอกไม้ได้โรยราไปแล้วค่ะ]

[แอดมิน ถ้าคุณยังยั่วให้อยากรู้แบบนี้ ฉันจะไม่ตบรางวัลให้คุณแล้วนะ]

ถึงแม้ว่าผู้ชมจะบ่น แต่ในห้องไลฟ์สด คนก็ยิ่งมาดูมากขึ้นเรื่อย ๆ เช่นเดียวกับตอนนี้ที่ทะลุหนึ่งหมื่นคนไปแล้ว รวมทั้งรางวัลเองก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

“ฉันทำให้ทุกทานรอนานเลย ตอนนี้ก็เวลาเที่ยงคืนแล้ว” จุนเหยาเริ่มอธิบาย “ตอนนี้พวกเราก็รอเงียบ ๆ ให้ผีออกมา” ทว่าครั้งนี้ไม่เหมือนกับสองครั้งที่ผ่านมา พวกเรารอประมาณสิบกว่านาทีแล้ว แต่ยังไม่มีเรื่องอะไรแปลก ๆ เกิดขึ้น ผู้ชมเองก็รอจนรู้สึกหงุดหงิดเหมือนกัน

[หรือว่าตอนนี้คุณกลายเป็นเจียงหลางผู้หมดความสามารถซะแล้ว เลยให้ฉันดูอันนี้]

[ตกลงผีจะออกมาหรือไม่ออกมากันแน่ พรุ่งนี้ฉันต้องทำงานอีก]

[บล็อกเกอร์ถ้าไม่มีผีงั้นคุณก็ไลฟ์สดจอมเผด็จการเป็นการชดเชยเถอะ]

จำนวนคนในห้องไลฟ์สดเริ่มลดลง ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องดีแล้ว พลันถังหมิงหลีพูดขึ้นว่า “หรือว่า คุณร้องเพลงสักเพลงเถอะ”

“ห๊ะ?”

เสียงเข้มพูดต่อ “ว่ากันว่าหลายคนได้ยินเสียงผู้หญิงร้องเพลงในห้องน้ำ คุณลองร้องสักเพลงสิ ไม่แน่อาจจะทำให้ผีผู้หญิงคนนั้นออกมา”

ฉันไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ ทำให้ผีออกมาได้จริงเหรอ?

ฉันมองดูที่ม่านกระสุนอีกครั้ง ผู้ชมล้วนอยากจะฟังฉันร้องเพลง สุดท้ายเลยไม่มีทางเลือก ทำได้แค่ตอบไป “งั้นฉันจะร้องแล้วกัน แต่ฉันร้องเพลงไม่เก่งนะ ได้โปรดอดทนด้วย “

ร่างเล็กเริ่มร้องเพลงเก่าเมื่อประมาณสามสิบสี่สิบปีก่อนไปหนึ่งเพลง และเพลงที่เลือกก็คือ ‘รอคุณกลับมา’

บทเพลงนี้มีมานานแล้ว แต่ยังเต็มไปด้วยความรู้สึกสยอง นักร้องผู้หญิงเหมือนจะเป็นผีชอบร้องเพลงตอนกลางคืน

“ฉันรอให้คุณกลับมา ฉันรอให้คุณกลับมา...รอให้คุณกลับมา ทำให้ฉันเกลียด...ทำไมคุณไม่กลับมา...ยังคงไม่กลับมา ไม่มีฤดูใบไม้ผลิอีกต่อไป...”

การร้องเพลงของฉันนั้นว่างเปล่าและเงียบสงัด ไม่มีดนตรีประกอบใด ๆ เสียงลากยาวขึ้นเล็กน้อย ในคืนที่เงียบสงัดแบบนี้ มันเลยดูน่ากลัวเป็นพิเศษ

ถังหมิงหลีมองมาที่ฉันอย่างแปลกใจ ผ่านไปสักพักเขาถึงกับพูดไม่ออก

และตอนนี้ม่านกระสุนในห้องไลฟ์สดใกล้จะท่วมหน้าจอแล้ว

[แอดมิน คุณร้องเพลงเพราะมาก เสียงร้องของคุณชัดเจนมาก]

[ร้องเพราะแต่น่ากลัวไปหน่อย ฟังแล้วฉันรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว บวกกับบรรยากาศทำให้ได้ฟีลขึ้นไปอีก คุณร้องได้ไม่เลวเลยทีเดียว ฉันสนับสนุนคุณ ฉันจะตบรางวัลให้คุณด้วยพัดหนึ่งด้าม]

[เป็นเพลงที่เข้าถึงจิตวิญญาณจริง ๆ แต่ไม่กล้าดูคนเดียวทำยังไงดี? แต่ยังอยากดูอีกจริง ๆ]

[ต่อไปเวลาเปิดไลฟ์สด คุณก็ร้องร้องเพลงไปด้วยเลย]

ฉันร้องเพลงนี้ซ้ำไปซ้ำมา ทันใดนั้นถังหมิงหลีก็จับมือฉัน ร่างบางชะงักและหยุดร้องเพลง

ทว่าเสียงร้องเพลงก็ยังคงร้องดังต่อไป

พวกเราอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ มองไปทางห้องน้ำ

เสียงร้องเพลงเบา ๆ ดังลอยมาจากห้องน้ำทำให้ชวนน่าขนลุกมาก

[มาแล้ว! มาแล้ว! ในที่สุดผีก็ออกมาแล้ว! คุณลุกขึ้นสิ ใช้รัศมีตัวเอกของคุณบดขยี้ผีผู้หญิงคนนั้น]

เราหยิบอาวุธขึ้นมาและเดินไปที่ข้าง ๆ ประตูอย่างระมัดระวัง ประตูปิดอยู่ มีเพียงรอยแตกเล็ก ๆ ของประตูเท่านั้นที่ทำให้ฉันเอนตัวเข้าไปแอบมองข้างในได้

จากรอยแตกของประตูสามารถเห็นกระจกห้องน้ำได้พอดี เดิมทีกระจกว่างเปล่า แต่ทันทีที่ฉันเอนตัวเข้าไป ผู้หญิงคนหนึ่งที่ถูกแขวนคอก็ปรากฏตัวขึ้น โดยมีเชือกหนาพันรอบคอของเธอ ศีรษะของเธอก็เงยขึ้นสูงพร้อมแลบลิ้นออกมา ดวงตาสองคู่ถลนราวกับจ้องมองมาที่ฉัน

ฉันผงะและถอยกลับทันที ถังหมิงหลีผลักประตูให้เปิดออก แต่ไม่มีอะไรอยู่ข้างใน ทว่าเสียงร้องเพลงยังคงดังต่อไป

พวกเรามองหน้ากันพลางช่วยกันค้นทั่วห้องน้ำ หลังจากนั้นก็เอาหูแนบผนัง ที่จริงเสียงนั้นดังมาจากห้องข้าง ๆ

แต่คนที่อยู่ห้องข้าง ๆ นั้นก็คือ หยินเซิงเหยา

เกิดอะไรขึ้น? หรือว่าหยินเซิงเหยาพาผู้หญิงมาด้วยกัน?

ฉันเอาโทรศัพท์ออกมาดูที่ม่านกระสุน

[ในกำแพง! แอดมินเสียงนั้นไม่ได้ดังมาจากห้องข้าง ๆ แน่ ๆ แต่ดังมาจากในกำแพง!]

[แอดมิน ทุบกำแพงให้เปิดเลย ข้างในต้องมีศพแน่ ๆ!]

[แอดมินทุบกำแพงเลย ถ้าโรงแรมให้คุณชดใช้เงิน เดี๋ยวฉันจ่ายเอง! มงกุฎห้าอันพอไหม? ถ้าไม่พอก็เอาไปเลยสิบมงกุฎ!]

ร่างเล็กหันถามความเห็นของถังหมิงหลี เขาไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ทุบ”

เฮ้อ รสนิยมของผู้ชมเริ่มเจ้าเล่ห์มากขึ้นเรื่อย ๆ และเพื่อสนองความต้องการของพวกเขาก็ต้องยอมทุ่มสุดตัว