บทที่ 13

ถังหมิงหลีพยายามใช้แรงเปิดประตูลิฟต์ ภายในมันมืดมากจนมองไม่เห็นลิฟต์เลยด้วยซ้ำ

“เดินลงบันได!” พวกเราสองคนรีบวิ่งไปที่บันไดหนีไฟ ประตูบันไดถูกล็อคด้วยท่อพลาสติก ถังหมิงหลีจึงรีบดึงกริชออกจากรองเท้าของเขาแล้วตัดท่อออกเพื่อเปิดประตู

ฉันตกใจมาก ท่อพลาสติกชนิดนี้มีลวดเหล็กอยู่ข้างใน แต่สามารถใช้กริชเล่มเดียวตัดให้ขาดได้ ดังสุภาษิตที่ว่าตัดเหล็กเหมือนโคลน

ถังหมิงหลีผลักประตูให้เปิดออก พลันตาของพวกเราก็เบิกกว้างขึ้นทันใด

หลังประตูไม่มีบันไดเลยด้วยซ้ำ แต่ยังคงเป็นโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมแดงชั้นสิบแปดอยู่!

ถังหมิงหลีขมวดคิ้วแน่น “พวกเราติดกับดักแล้ว”

[เกิดอะไรขึ้นเหรอ? พวกเขาหลุดเข้าไปในโลกของวิญญาณแล้วเหรอ?”]

[แย่แล้ว แอดมินรีบขอพรเถอะ พวกเราจะสนับสนุนคุณและตบรางวัลให้แก่คุณเพิ่ม]

[ที่รักทุกคน เมื่อกี้ฉันแจ้งความไปแล้วว่าโรงแรมเอมส์ มีคนตาย ตอนนี้ตำรวจได้อยู่ที่ห้องหนึ่งแปดหนึ่งสี่แล้ว แต่ข้างในไม่มีคนแม้แต่คนเดียว พนักงานโรงแรมบอกว่าในคืนวันนี้ทั้งชั้นนี้ไม่มีแขกมาพักสักคน ตำรวจเลยบอกว่าฉันแจ้งความเท็จแล้วจะมาจับฉัน ฉันจะทำยังไงดี? รอออนไลน์อยู่ กังวลจะแย่อยู่แล้ว]

[คนก่อนหน้านี้พูดซะทำฉันตกใจเลย! ถ้าคิดอย่างรอบคอบแล้ว! งั้นก็หมายความว่าที่คุณและจอมเผด็จการเข้าไปตั้งแต่แรกนั่นไม่ใช่ในโรงแรมนี้ แต่เป็นโลกของวิญญาณ?]

เหมือนฉันจะคิดอะไรบางอย่างออก ฉันเอาโทรศัพท์ออกมาพลางอ่านม่านกระสุนที่วิ่งออกมาอย่างต่อเนื่อง

โทรศัพท์ของฉันไม่มีสัญญาณหนิ ทำไมถึงยังไลฟ์สดอยู่?

ฉันเกือบจะโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้ว

ทว่าถังหมิงหลีหยุดฉันไว้ก่อน “ตอนนี้โทรศัพท์มือถือเครื่องนี้เป็นหนทางเดียวของเราที่จะตืดต่อกับโลกภายนอกได้ เพราะฉะนั้นจะทำหายไม่ได้เด็ดขาด”

จุนเหยากลืนน้ำลายพูดผ่านไมโครโฟนว่า “ผู้ชมทุกท่าน อย่างที่ทุกท่านเห็นพวกเราโดนขังเอาไว้ ที่นี่ไม่มีสัญญาณ แต่ฉันสามารถพูดในไลฟ์สดได้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่พวกคุณคือความหวังเดียวของพวกเราที่จะอยู่รอด โปรดอย่าทิ้งฉัน”

[แอดมิน คุณวางใจเถอะ คืนนี้ฉันจะไม่นอนแล้ว จะอยู่กับคุณทั้งคืน]

[แอดมินคุณไม่ต้องกลัวไป เพียงแค่ทำมัน! พวกเราจะให้มงกุฎสนับสนุนคุณ]

[แอดมิน คุณคือผู้หญิงที่กล้าหาญที่สุด ใจเย็นที่สุดและร้องเพลงเพราะที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ดังนั้นคุณก็คือเทพธิดาของผม]

ขณะนี้มีจำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์สดเกินหนึ่งแสนคนแล้ว และยังคงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เป็นตัวเลขที่น่าทึ่งมาก โดยทั่วไปแล้วจะมีเพียงคนดังทางอินเทอร์เน็ตเท่านั้นที่มีจำนวนผู้ชมเยอะขนาดนี้

และรางวัลของฉันก็เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนนี้ฉันได้มงกุฎเกินห้าสิบอันไปแล้ว

แต่มันก็มีอีกความหมายหนึ่งคือ ฉันเอาชีวิตไปแลกมันมา หวังว่าการไลฟ์สดในครั้งนี้จะไม่ใช่การไลฟ์สดดูว่าตัวเองโดนผีฆ่าตายหรอกนะ

ในเวลานี้มีม่านกระสุนคอมเมนต์หนึ่งดึงดูดความสนใจของฉันมาก

[แอดมิน ไม่งั้นก็ไปดูหนุ่มรูปหล่อที่อยู่ห้องข้าง ๆ ดีไหม? ดูว่าเขาคือคนจริง ๆ หรือว่า...ผี!]

ฉันหัวใจเต้นแรง หยินเฉิงเหยาคือผีงั้นเหรอ?

ร่างบางมองไปที่ถังหมิงหลีเพื่อถามความคิดเห็น เขาไตร่ตรองเล็กน้อย “ไปดูก็ได้ ถ้าเกิดเขาตายจะได้ช่วยเก็บศพ”

ฉันขมวดคิ้ว ทำไมดูเหมือนเขาไม่อยากเจอหยินเฉิงเหยาล่ะ?

ไม่นานเราก็มาถึงหน้าห้องหนึ่งแปดหนึ่งสอง มือเรียวเคาะประตู แต่ไม่มีเสียงตอบรับ ขณะกำลังจะเดินทะลุไปทางห้องน้ำ ถังหมิงหลีก็หยิบการ์ดใบหนึ่งขึ้นมารูดที่ประตู แล้วประตูก็เปิดออก

“ก่อนหน้านี้มีพนักงานมาทำความสะอาดห้อง ฉันก็เลยขอมาสเตอร์คีย์จากเธอ” ถังหมิงหลีพูดพร้อมกับผลักประตูให้เปิดกว้าง

ขายาวคู่หนึ่งแผ่หลาอยู่บนพื้น ร่างกายส่วนบนถูกกำแพงบังเอาไว้ หัวใจของฉันเต้นรัวเร็ว หรือว่าหยินเฉิงเหยาตายแล้ว?

พวกเราเดินเข้าไปใกล้ ๆ อย่างระมัดระวัง และเมื่อมองเข้าไปข้างใน ก็สะดุดล้มลงกับพื้นพร้อมกับปิดตาแน่นเชิงไม่อยากรับรู้อะไรอีกเลย

“เธอลองดูสิ ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม” ถังหมิงหลีพูดขึ้น “ฉันจะค้นห้องดูหน่อย”

ฉันเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว โดยที่มือยังสั่นไม่หยุด

เขายังมีชีวิตอยู่หนิ ฉันเห็นหน้าอกของเขาขยับขึ้น ๆ ลง ๆ ถ้าฉันต้องการที่จะฆ่าเขา ตอนนี้เป็นเวลาที่ดีที่สุด

ในความทรงจำของฉัน ฉันยังจำวันที่เขาได้ร่างกายของฉันไปในวันนั้นได้อย่างดี และยังจำตอนที่เขาทำร้ายฉันเหมือนกับว่าเกลียดฉันจนเข้ากระดูกดำได้ นอกจากนี้ยังจำได้อีกว่า รถเฟอร์รารี่สีแดงคันนั้นพุงเข้าชนน้องชายของฉันจนน้องชายต้องมีสภาพที่นอนครึ่งเป็นครึ่งตายอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลจนถึงทุกวันนี้

ความโกรธเกรี้ยวได้แผดเผาจิตใจของฉัน จุนเหยาเอื้อมมือไปบีบคอของเขา แค่ฆ่าเขาทุกอย่างก็จะจบลง ความเกลียดชัง ความโกรธ และความเศร้าเสียใจของฉัน ทุกอย่างก็จะจบลง

“แอดมิน?” เสียงของถังหมิงหลีลอยดังมาจากข้างหลัง ทำให้ฉันได้สติพลันสะบัดมือออกอย่างรวดเร็ว เมื่อกี้นี้ฉันทำอะไรลงไป? ฉันจะฆ่าคนจริง ๆ เหรอ? และนี่ยังอยู่ในระหว่างไลฟ์สดด้วย