บทที่ 2

หรือว่าชื่อไลฟ์จะฟังดูรุนแรงไป ทว่าไม่นานก็มีผู้ชมเข้ามาดู แถมยังมีม่านกระสุนโผล่ขึ้นมาอีกด้วย

ม่านกระสุนก็คือ ความคิดเห็นของผู้ชม แต่มันจะปรากฏบนหน้าจอเหมือนคำบรรยาย

[ไลฟ์สดดูผีอีกแล้วเหรอ? อย่าบอกนะว่าแค่ทำเสียงให้น่ากลัวอีก?]

[แอดมินใช้ชื่อ “บล็อกเกอร์สาวสยองขวัญ”? หันกล้องหน้ามาให้ฉันดูหน่อยสิว่าจะน่ากลัวสักแค่ไหน?]

[ดูสิ ถ้าน่ากลัวจริง ๆ ฉันจะให้ของรางวัลเป็นดาบหนึ่งเล่ม]

ดาบเป็นของรางวัลมีค่า หนึ่งเล่มมีราคา50หยวน จุนเหยารู้สึกตื่นเต้นนิดหน่อย แต่ใบหน้าของฉันมีเนื้องอกเต็มไปหมด มันทำให้ฉันรู้สึกลังเล

ได้แต่สับสนกับตัวเองว่า อย่าไปทำให้พวกเขาตกใจกลัวเลย หรือจะช่างมันดีนะ

มือบางหยิบมือถือและไฟฉายขึ้นมาแล้วเล็งกล้องไปที่ป้ายของคลินิก บนแผ่นป้ายนั้นมีสีดำเปื้อนอยู่ ดูแล้วคล้ายกองเลือด

ฉันเริ่มอธิบาย “ที่นี่คือคลินิกที่มีชื่อเสียง เมื่อสามปีที่แล้ว หมอเจิ้ง เจ้าของคลินิกได้ทำการผ่าตัดให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอประสบอุบัติเหตุทางการแพทย์ระหว่างผ่าตัด และเธอเสียเลือดเยอะมากจนเสียชีวิตคาเตียง หมอเจิ้งจึงถูกสั่งห้ามให้ประกอบวิชาชีพทางการแพทย์ เขาโดนโจมตีหนักมาก ท้ายที่สุดเขาก็ผูกคอตายในห้องผ่าตัด ตั้งแต่นั้นมา ที่นี่ก็เป็นคลินิกผีสิง มีคนเห็นหมอเจิ้งถือมีดผ่าตัดเดินไปเดินมาอยู่ในคลินิก และยังฆ่าคนเร่ร่อนที่เข้ามาป้วนเปี้ยนอีกด้วย เราเข้าไปดูกันเถอะ”

ขายาวก้าวไปข้างหน้า ก่อนจะค่อย ๆ ผลักประตูไม้ที่มีรอยจุดสีดำให้เปิดออก

ผู้ชมเริ่มส่งม่านกระสุนอีกครั้ง

[เสียงแอดมินเพราะจัง เธอเป็นคนสวยเหรอ?]

[หันกล้องหน้าอีก!]

รู้สึกเจ็บปวดใจนิดหน่อยแหะ ถ้าฉันเป็นคนสวยก็คงดีกว่านี้

ฉันหยิบไฟฉายขึ้นมาส่องไปทางห้องรับแขก

ด้านหลังเคาเตอร์เปื่อย ๆ คือตู้กระจกใส่ยา กระจกสะท้อนแสง ทำให้เห็นเป็นเงาของฉัน แม้ว่ากล้องเพิ่งจะส่องไปแค่เดี๋ยวเดียวแต่ม่านกระสุนของผู้ชมก็เพิ่มเข้ามารัว ๆ

[เดี๋ยว ๆ ฉันเพิ่งเห็นอะไรนะ คนที่สวมหมวกกับหน้ากากคือคนถ่ายเหรอ?]

[คนถ่ายนี่ลึกลับจริง ๆ เลยนะ นี่เธอน่าเกลียดเกินไปหรือสวยเกินไปกันแน่]

[คอมเมนต์ข้างบนโง่หรือเปล่า? คนสวยจะมาไลฟ์สดล่าผีเหรอ?]

[คอมเมนต์ข้างบนหยุดพูดทั้งสองคนเลย เมื่อกี้ฉันเห็นในกระจกมีเงาสองอัน!]

[คอมเมนต์ข้างบนอย่ามาหลอกกันนะ ทำไมฉันเห็นอะไรเลย?]

ฉันไม่รู้ว่าคนดูกลัวหรือเปล่า แต่ฉันรู้สึกทั้งกลัวทั้งตกใจมาก เลยส่องไฟฉายไปที่กระจกอีกครั้ง แต่ก็เจอแค่เงาของตัวเองคนเดียว

โล่งอกไปที คิดว่าคนดูต้องตาฝาดแน่ ๆ

“เอาหล่ะ ตอนนี้เราไปดูห้องน้ำกัน ว่ากันว่าคนเร่ร่อนคนนั้นโดนผีหมอเจิ้งหลอกที่ห้องน้ำ” ฉันพูดพร้อมเปิดประตู

ข้างในเป็นห้องให้น้ำเกลือ มีเตียงเหล็กสองสามเตียงตั้งวางสะเปะสะปะอยู่ ร่างบางสูดดมกลิ่นแล้วเอ่ย “มีกลิ่นเลือดได้อย่างไร”

ฉันส่องไฟฉายไปรอบ ๆ พลันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “ที่นี่มีกองเลือดได้ยังไงเนี่ย?”

ผ้าปูเตียงเต็มไปด้วยเลือด ไหลลงมาตามลวดของเตียงและหยดลงมารวมกันเป็นแอ่งสีชาดบนพื้น

มือข้างหนึ่งสัมผัสรอยเลือด

ริมฝีปากบางอ้าค้าง “เลือด มันคือเลือดจริงๆ”

[แอดมินเอาเลือดหมูมาพรมเองหรือเปล่า]

[แอดมินอย่ามาเล่นกลหลอกกันเลย แบบนี้ฉันเห็นมาเยอะแล้ว]

ฉันกลัวแทบตาย จนไม่มีกะจิตกะใจจะอ่านม่านกระสุน

แน่นอนฉันไม่ได้เป็นคนพรมเลือดพวกนี้!

ฉันอยากจะกลับหลังและวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ แต่ดันมีเสียงดิงดองดังขึ้น มีคนให้ของรางวัล!

ไอเท็ม [ไวน์แดงชนิดหนึ่ง] ห้าหมาว แต่ยังไงห้าหมาวมันก็คือเงินเหมือนกัน!

จุนเหยากัดฟันพร้อมอธิบายต่อด้วยน้ำเสียงสั่นคลอน “ว่ากันว่า ผีหมอเจิ้งตัดเส้นเอ็นแขนและขาของคนเร่ร่อนที่ในห้อง และหลังจากนั้นก็ลากเขามาที่เตียงลวดนี้เพื่อฆ่าเขาอย่างโหดเหี้ยม ตอนที่ตำรวจเข้ามาเจอ ภาพที่เห็นนั้นน่ากลัวมาก ๆ ว่ากันว่ามีคนมีคนอาเจียนตรงนั้น…”

เอี๊ยด——

ฉันหยุดพูดกะทันหัน และหันไปมองประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดออก

[เฮ้ย อันนี้เอฟเฟกต์อะไร?]

[คอมเมนต์ข้างบนโง่จัง มันก็ต้องมีคนอยู่ในห้องน้ำแน่นอน พอคนถ่ายเข้าไป ผู้สมรู้ร่วมคิดของเธอก็จะออกมาหลอกเรา]

เสียงดิงดองดังขึ้นสองครั้ง บ่งบอกว่าได้รับของรางวัลไวน์แดงสองแก้ว

ฉันกลัวจนขาสั่น แต่เพื่อเงิน ฉันจะสู้!

ร่างกายเริ่มเหนื่อยหอบ แต่ยังค่อย ๆ เดินไปที่ห้องน้ำอย่างระมัดระวัง

[แอดมินเสียงเพราะมาก ให้ของรางวัล ให้ของรางวัล]

ครั้งนี้ฉันได้ดาบหนึ่งเล่ม หรือเท่ากับห้าสิบหยวน! นี่มันเทียบเท่าตอนฉันส่งของห้าสิบชิ้นเลยนะ

ภายใต้เงินที่ล่อตาล่อใจ ฉันก็มีความกล้าขึ้นมาอีกครั้ง สาวเจ้ากัดฟันพลางเดินเข้าไปในห้องน้ำ