บทที่ 3

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้องอก หนึ่งในนั้นงอกออกมาตรงเบ้าตา ซึ่งมันทำให้ใบหน้านี้ยิ่งดูน่าขยะแขยงขึ้นอีกหลายเท่า

ไม่แปลกใจเลยที่หยินเฉิงเหยาจะเกลียดฉัน

ทว่าขณะล้างหน้าก็ชะงักไป ฉันจำได้ว่าบนคางมีเนื้องอกอีกอันหนึ่ง ทำไมตอนนี้มันหายไปล่ะ?

หญิงสาวยืนสองกระจกอยู่พักหนึ่ง เนื้องอกอันนั้นมันหายไปจริง ๆ ด้วย

เนื้องอกมันหายไปเองเหรอ? เป็นไปไม่ได้

หรืออาจจะเป็นเพราะ…ควันสีดำที่ลอยออกมาก่อนที่ผีหมอเจิ้งจะตาย?

แต่ควันผีสามารถรักษาเนื้องอกได้จริงเหรอ? พอคิดแล้วก็ทำให้ฉันมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง

ตลอดยี่สิบปีที่ผ่านมา ความฝันของฉันคือรักษาเนื้องอกพวกนี้ให้หาย ไม่มีผู้หญิงคนไหนหรอกที่ไม่อยากให้ตัวเองสวย จริงไหม?

รางวัลของทีวีจะสรุปผลเป็นรายวัน การไลฟ์สดหนึ่งครั้งจะได้รับรางวัลเกินกว่าที่กำหนดไว้ คำนวณดูแล้ว ฉันได้รับรางวัลประมาณหนึ่งพันหนึ่งร้อย หลังจากที่แลกเป็นเงินมาได้ ก็จะแบ่งไว้หนึ่งพันเพื่อเอาไปจ่ายค่ารักษาพยาบาล

เมื่อในบ้านมีคนป่วย ค่าใช้จ่ายจึงเพิ่มขึ้นเยอะมาก ๆ

ฉันออกมาจากโรงพยาบาล และกำลังคิดว่าคืนนี้จะไปไลฟ์สดที่ไหนต่อดี ทันใดนั้นก็มีรถหรูสีขาวแบรนด์มายบัคคันหนึ่งพุ่งมาจอดตรงหน้า

จุนเหยาหน้าถอดสี ก่อนจะค่อย ๆ มองไปที่คนขับรถ

ชายหนุ่มสวมชุดกีฬาก้าวขาลงมาจากรถ เขาใส่แว่นกันแดด รูปร่างสูงใหญ่ แถมยังหน้าตาดีมาก

ชายคนนั้นทั้งรวยและหล่อขนาดนี้ ส่วนฉันทั้งน่าเกลียดน่าขยะแขยง

“เธอคือ ‘แอดมินสาวสยองขวัญ’ ใช่ไหม?” ชายคนนั้นพูดพลางมองฉันหัวจรดเท้า

คิ้วเรียวกระตุก ฉันรู้สึกไม่ชอบสายตาของเขาเลย จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นายรู้ได้ยังไง? เว็บไซต์ไม่ได้ปิดเป็นความลับเหรอ?”

“ฉันมีช่องทางในการค้นหาข้อมูลของเธอ” เขาตอบพร้อมยิ้ม

ร่างเล็กเริ่มถามด้วยอารมณ์โกรธ “แล้วนายต้องการจะทำอะไร?”

“อย่าเพิ่งโมโหสิ ฉันแค่ต้องการเข้าร่วมการไลฟ์สดของเธอในครั้งถัดไป” เขาว่าแบบนั้น

“เพราะอะไร?” ฉันถามอย่างระแวดระวัง

“ก็ไม่มีอะไรมาก ฉันแค่อยากเห็นกับตาว่าผีหน้าตาเป็นยังไง” เสียงทุ้มพูดนิ่ง ๆ “ ฉันดูไลฟ์สดสยองขวัญมาเยอะแล้ว ก็มีแค่เธอที่เจอผีจริง ๆ”

จุนเหยาตอบเสียงแข็ง “ฉันขอปฏิเสธ”

“ฉันให้เธอหนึ่งแสน” ชายคนนั้นกล่าวยื้อ “ฉันสามารถทำให้น้องชายของเธอไปอยู่ห้องผู้ป่วยวีไอพีที่ดีกว่า และยังได้รับการดูแลจากพยาบาลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยนะ”

ขาเรียวก้าวเท้าหนึ่งก้าวแล้วหันไปมองเขา “จริงเหรอ?”

“แน่นอน” ชายหนุ่มตอบกลับ “เลขบัญชีของเธอคือเลขอะไร ฉันจะโอนให้เธอเดี๋ยวนี้เลย”

ฉันให้เลขบัญชีเขาด้วยความสงสัยแกมไม่อยากเชื่อ ทว่าเงินหนึ่งแสนกลับถูกโอนเข้าบัญชีในพริบตา

ถึงแม้ว่าฉันจะเกลียดคนรวย แต่ฉันก็ไม่สามารถมองข้ามเงินจำนวนนั้นไปได้

“ฉันชื่อถังหมิงหลี ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ” เขายกยิ้ม “เธอเลือกสถานที่ที่จะไลฟ์สดสำหรับคืนนี้ได้หรือยัง? ถ้ายัง ฉันมีข้อเสนอดี ๆ ให้”

เขายื่นไฟล์ให้ฉันเปิดดู ที่นั่นคืออพาร์ตเมนต์ของคนวัยปลดเกษียณ ซึ่งตั้งอยู่แถบชานเมืองชื่อว่าเมืองซานเฉิง เมื่อห้าปีก่อน เจ้าของอพาร์ตเมนต์รับคนชรามาพักอยู่ที่นั่นประมาณสิบกว่าคน

ในคืนพระจันทร์เต็มดวง เหล่าคนชราถูกแขวนคอตายในห้องของตัวเอง แม้แต่คนที่เป็นอัมพาตติดเตียงก็ตายเหมือนกันกับคนอื่น ๆ นอกจากนี้ในคืนนั้น พยาบาลที่ปฏิบัติหน้าที่ทั้งสองคนก็เสียชีวิตในห้องทำงานชั้นบนสุดของผู้อำนวยการด้วย แถมยังมีหมอที่ถูกมีดฟันจนตาย และสุดท้ายเจ้าของอพาร์ตเมนต์ก็ฆ่าตัวตายเช่นกัน

ตำรวจสันนิษฐานว่าเจ้าของอพาร์ตเมนต์เป็นคนฆ่าทุกคน จากนั้นก็ฆ่าตัวตายตาม คดีนี้เป็นคดีที่รุนแรงมาก ทุกคนในเมืองซานเฉิงรู้กันทั่ว

หลังจากนั้นอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ก็กลายเป็นอพาร์ตเมนต์ผีสิง ไม่มีใครกล้าซื้อต่อ กลายเป็นอพาร์ตเมนต์ร้าง ในเวลาผ่านไปไม่กี่เดือนก็พังทรุดโทรมหมดเสียแล้ว

ฉันคิดว่ามันค่อนข้างน่าสนใจ หลังจากนั้นจึงนัดเจอกับถังหมิงหลีในตอนกลางคืน แต่ในช่วงที่กำลังเดินเข้าไปในซอยเพื่อกลับบ้าน ก็มีพวกอันธพาลสองสามคนเดินเข้ามารุมล้อมฉัน

ฉันรู้จักคนพวกนี้ พวกมันอาศัยอยู่ในละแวกนี้ นอกจากไม่กล้าฆ่าคนแล้ว พวกมันก็ยังไม่ทำกล้าทำอันตรายอย่างอื่นเลย

ดวงตาเรียวมองไปที่คนกลุ่มนั้นอย่างหวาดระแวง พร้อมคิดว่าที่จริงแล้วพวกมันไม่กล้ามองหน้าฉันหรอก

“พี่ชุน นั่นเธอหนิ” อันธพาลคนหนึ่งที่มีลักษณะปากแหลมแก้มตอบเหมือนลิงชี้มาที่ฉัน และพูดว่า “เธอคือคนผิดปกติที่ฉันเคยเล่าให้พี่ฟังไง”

พี่ชุนคนนั้นสวมเสื้อชายหาด ในปากคาบบุหรี่ไว้ทำเท่ “เอาหน้ากากออกให้ฉันดูหน่อยสิ”

ฉันกลับหลังหันเตรียมวิ่งหนี แต่โดนพวกนั้นจับตัวไว้ทัน มือหนาดึงหน้ากากของฉันออก จนใบหน้าที่เต็มไปด้วยเนื้องอกก็ปรากฏออกมาต่อหน้าพวกมัน

พี่ชุนผงะ “มีคนน่าเกลียดแบบนี้จริง ๆ ด้วยว่ะ”

“ฮ่า ๆ พี่ชุน พี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่า หัวหน้าหลีมีลูกค้าที่มาจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้สองสามคน มีรสนิยมชอบเล่นกับผู้หญิงผิดปกติ พี่ดูเธอสิ เหมาะไหมล่ะ?”