บทที่ 4

พอเห็นภาพนั่น ความโกรธก็พุ่งพรวดขึ้นมาทันที มือเรียวรีบฉวยมีดสังหารแล้วเดินเข้าไป แต่ถังหมิงหลีคว้าตัวฉันไว้ก่อน เขากระซิบเบา ๆ “เธอจะไปทำอะไร”

“ฉันจะไปช่วยคนไง ผู้หญิงคนนั้นกำลังจะโดนพวกมันทำร้ายนะ!” ฉันพูดอย่างขุ่นเคือง

ถังหมิงหลีใช้สายตาดุดันมองมาที่ฉัน

จนรู้สึกว่ามันมีบางอย่างแปลก ๆ “ฉันพูดผิดเหรอ?”

“เธอ…เห็นผู้หญิงเหรอ?” เขาถาม

“ใช่” ฉันพยักหน้า

ถังหมิงหลีสูดหายใจเข้าลึก ๆ “แต่ฉันไม่เห็นอะไรเลยนะ ฉันเห็นแค่พวกมันกำลังลอยอยู่ในอากาศ”

จุนเหยาตกใจตาโต ก่อนจะมองไปที่ม่านกระสุนบนหน้าจอมือถือ

[เกิดอะไรขึ้นกับผู้ชายพวกนั้น? แอดมินเชิญให้มาดูแลเด็กเหรอ?]

[ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แอดมินนี่น่าสนใจจริง ๆ พวกเขากำลังทำอะไรกันเหรอ?]

[แอดมินไอเดียดีจังเลย ถึงแม้ว่ามันจะปลอม แต่ฉันก็ให้ของรางวัลนะ]

[นี่แค่เริ่มต้น คืนนี้ก็ถือว่าคุ้มแล้ว มอบจี้หยกให้ไปเลยหนึ่งอัน]

หนังศีรษะของฉันชาวาบ ตาเรียวหันไปมองอีกครั้ง พร้อมกันกับร่างพยาบาลสาวคนนั้นที่ค่อย ๆ หันหัวมองกลับมา

ผิวของเธอเปลี่ยนเป็นสีเขียว นัยน์ตาสีขาว ไม่มีลูกตาดำ ที่น่ากลัวที่สุดคือ บนใบหน้าของเธอมีรอยแผลบาดลึก

เห็นแค่แว๊บเดียว มันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนตกลงไปในถังน้ำแข็ง กายบางชะงักค้างและขนทั้งตัวก็ลุกซู่

ฉันกลัวจนทรุดตัวลงไปพิงผนัง เธอสวมชุดพยาบาล จะใช่หนึ่งในพยาบาลที่โดนมีดฟันจนตายหรือเปล่า?

พวกสารเลวพวกนั้น พวกที่จะจับฉันไปเมื่อตอนกลางวัน ทำไมพวกมันมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ? แล้วยังมาอยู่กับผีได้ยังไง?

ณ ตอนนั้นเอง หูก็ได้ยินเสียง “เตาะ เตาะ ” ฟังแล้วเสียงเหมือนไม้เท้าของคนแก่ที่กระทบกับพื้น

ฉันขยิบตาให้ถังหมิงหลี เราสองคนต้องหาซ่อนตัวแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่ง ก็มีร่างคนแก่ผอมบางเดินลงมาจากชั้นบน ในมือถือไม้เท้า สองขาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้อง

ฉันกระซิบถามถังหมิงหลีเบา ๆ “นายเห็นชายชรานั่นไหม?”

สีหน้าของถังหมิงหลีดูไม่ค่อยดี เขาส่ายหน้าไปมา

นัยน์ตาของชายชราคนนั้นดูน่ากลัว เขายิ้มอย่างเยือกเย็น ชั่วพริบตาพวกนักเลงพวกนั้นก็ลอยไปชนกำแพงอย่างจัง หัวของมันกระแทกจนเลือดออก และล้มลงบนพื้นไม่กระดุกกระดิก

[เมื่อกี้มันคืออะไรอ่ะ? คนลอยกระเด็นออกไปจริง ๆ เหรอ?]

[เอฟเฟกต์อันนี้เจ๋งอ่ะ]

[คอมเมนต์ข้างบนเพิ่งมาดูครั้งแรกหรือเปล่า แอดมินคนนี้เธอไม่ใช้เอฟเฟกต์นะ ทั้งหมดคือของจริง]

[คอมมนต์ข้างบนโง่จัง เชื่อไปหมดเลย]

[คอมเมนต์ข้างบนมันโง่ อย่าไปเชื่อมัน]

“พี่หู่” พวกอันธพาลอีกสามคนรีบวิ่งหนี มีหนึ่งในนั้นเช็คดูว่าเขายังหายใจไหม “พี่หู่ พี่หู่ตายแล้ว”

ขณะเดียวกันอันธพาลอีกคนหนึ่งก็กำลังกรีดร้องพร้อมร่างที่กระเด็นออกไปชนเข้ากับเตียงลวดเหล็ก เขาโดนลวดเหล็กเสียบจากด้านหลังศีรษะตายในทันที

ส่วนอันธพาลอีกสองคนเหมือนเพิ่งตื่นขึ้นมาจากฝัน ทั้งคู่ส่งเสียงร้องด้วยความหวาดกลัว พวกเขาวิ่งหนีสุดชีวิต ตอนที่พุ่งตัวออกไป สี่เท้าวิ่งผ่านร่างผอมบางของชายชรานั้น ทว่าชายชราดันหันหัวกลับมายิ้มอย่างชั่วร้าย

ปัง

ประตูรั้วเหล็กด้านล่างตึกถูกปิดอย่างแรง อันธพาลทั้งสองทุบตีประตูไม่หยุดพลางร้องลั่น ชายชราร่างผอมบางค่อย ๆ ใช้ไม้เท้าค้ำแล้วเดินไปหาสองหนุ่มอย่างช้า ๆ

ฉันบีบมีดสังหารแน่น ขนลุกไปทั้งตัว

พลันชายชราหยุดกลับเดิน และค่อย ๆ หันกลับมามองพวกเราช้า ๆ

ใจฉันหล่นลงมาที่ตาตุ่มทันที

เขาเห็นพวกเราแล้ว!

ชายชราหัวเราะ และเดินไปหาพวกอันธพาล หญิงสาวถึงกับถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่พอเงยหน้าขึ้นก็เจอกับผีพยาบาลคนนั้นเข้าให้ เธอจ้องมาที่ฉัน

ทุกสัมผัสของหนังศีรษะชาตรึงไปหมด ผีพยาบาลนั่นยกมือทั้งสองขึ้นผลักหน้าฉัน ฉันร้องลั่นแล้วใช้มีดสับไปที่หล่อนแบบไม่ยั้งมือ

ผีพยาบาลสาวกรีดร้อง ก่อนสลายกลายเป็นควันสีดำ ร่างเล็กกัดฟันพูดกับถังหมิงหลี “พวกมันเจอเราแล้ว ชายชรากำลังจัดการกับพวกอันธพาล พวกเรารีบหนีกันเถอะ ไม่งั้นพวกเราได้โดนฆ่าตายแน่ ๆ”

สีหน้าของถังหมิงหลีเริ่มซีด “แต่ฉันมองไม่เห็นพวกมันเลยนะ”

มือเรียวจึงโยนกิ่งต้นท้อไปด้านหลังของเขา “กิ่งต้นท้อจะช่วยไล่ผี ฉันหวดไปทางไหน นายก็ตีไปทางนั้นนะ”

[แอดมินเท่จังเลย!]