บทที่ 7

แต่ฉันไม่เห็นม่านกระสุนที่เอ่ยเตือนพวกนั้น จึงใช้มือหยิบค้อนงัดตะปูออกมาจากกระเป๋าเป้ ทว่าขณะกำลังจะดึงตะปูออก โทรศัพท์ก็สั่นอย่างรุนแรง

ถังหมิงหลีเหรอ?

ฉันหยิบมือถือขึ้นมาดู ปรากฏว่าเป็น “ราชาตัวจริงแห่งเจิ้งยาง” ที่เคยเพิ่มเพื่อนฉัน

ในทีวี ถ้าเพิ่มเพื่อนกันแล้วก็จะสามารถพูดคุยกับแอดมินได้ ในใจลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ยอมรับเป็นเพื่อนกับเขา

ผู้เชี่ยวชาญระดับทอง

หลังจากเพิ่มเพื่อนเสร็จ ก็มีเสียงของคนสูงวัยดังขึ้น “สาวน้อย อย่าไปเชื่อผี ถ้าเธออยากจัดการมัน ก็ให้ทำตามที่ฉันบอก”

ร่างบางสะดุ้งตกใจ อายุเยอะขนาดนี้เขายังดูไลฟ์สดอีกเหรอ?

“เธอมีเลือดหมาดำติดตัวมาหรือเปล่า? ให้ใช้เลือดหมาดำวาดตัวอักษรคำว่า “คำสั่งของจักรพรรดิ” ที่หน้าผากของเธอ” ราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางกล่าว

ว่ากันว่าผู้เฒ่าหลายคนจะรู้วิธีปราบผี ฉันเลยหยิบขวดเลือดหมาดำออกมา และวาดตามที่เขาบอก ผีสาวจ้องมองมาที่ฉันด้วยความเกลียดชังปนอาฆาตแค้น สายตานั้นมันทำให้ฉันรู้สึกขนลุกซู่

โชคดีที่ยังไม่ได้งัดตะปูออก ไม่อย่างนั้นคนแรกที่ตายคือฉันแน่นอน

“งัดตะปูออกได้” ราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางพูดอีกครั้ง

ฉันใช้ค้อนงัดตะปูออกทีละตัว ทันใดนั้นผีพยาบาลก็พุ่งตัวเข้ามาทันที เล็บสีดำที่สกปรกของเธอจ้องจะเจาะแทงทะลุเข้าที่หัวของฉัน

ฉันกลัวมากจนเอามือกุมหัวไว้ แต่พริบตาก็ได้ยินเสียงกรีดร้อง พร้อมตัวอักษร “คำสั่งของจักรพรรดิ” บนหน้าผากของผีสาวตัวที่เปลี่ยนเป็นเปล่งแสงสีแดงออกมา ควันสีน้ำเงินแผ่ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ตัว

จุนเหยาอึ้งค้าง มันได้ผลจริง ๆ

ผีสาวจ้องมาที่ฉันอย่างอาฆาตแค้น มือบางรีบหยิบค้อนงัดตะปูและตะปูที่กระจายอยู่เต็มพื้น พลันวิ่งหนีรีบออกไปจากตรงนั้น

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก คว้ามีดสังหารแล้วค่อย ๆ ปีนขึ้นไปชั้นบนอย่างระมัดระวัง ไม่นานก็ได้ยินเสียงคำรามตรงทางเดิน

นั่นถังหมิงหลีใช่ไหม!

ฉันวิ่งไปตามเสียงนั้นจนเจอกับป้ายสีเหลืองสภาพสกปรกที่ตอกลงบนประตูไม้ บนป้ายเขียนไว้ว่า ห้องบำบัด

หญิงสาวมองลอดรอยแตกของประตูเข้าไป ก่อนจะพบว่าถังหมิงหลีถูกมัดติดกับเตียงผ่าตัดที่มีสภาพเก่าและสกปรก ขณะที่เขากำลังดิ้น ร่างหมอในชุดเสื้อคลุมสีขาวกำลังหยิบมีดผ่าตัดที่ขึ้นสนิมแตะลงไปที่คอของเขาแล้วลากกวาดลงมาเรื่อย ๆ

“วางมีดลงเดี๋ยวนี้นะ” ฉันตะโกนออกไป ร่างหมอจึงคนนั้นค่อย ๆ หันมาจ้องฉัน บนเสื้อคลุมสีขาวเปื้อนเลือดสีแดงสด และบนใบหน้าของเขามีรอยบากลึกสองแผลดูน่ากลัวสยดสยองมากมาย

ในอพาร์ตเมนต์คนชราหลังนี้เคยมีหมออยู่คนหนึ่ง เขาถูกมีดฟันจนตาย ฉันคิดว่าน่าจะเป็นเขา

อันที่จริงแล้วฉันอยากจะวิ่งหนีมาก แต่เสียงของราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางก็ดังเข้ามาในหูฟัง “ไม่ต้องกลัว ใช้มีดสังหารที่ทาเลือดหมาดำสับไปที่หัวของมันเลย มันจะตายทันที”

ร่างบางกัดฟันคว้าขวดเลือดหมาดำ แล้วเทลงบนมีดสังหารจนหมดขวด จากนั้นก็ตะโกนและวิ่งเข้าหาวิญญาณหมอตัวนั้นทันที

เพียงพริบตาเดียววิญญาณหมอตนนั้นก็วิ่งเข้ามาหาฉัน มันบีบคอพร้อมยกฉันขึ้นจนตัวลอย บนใบหน้าซีดเซียวนั่นเต็มไปด้วยรอยยิ้มน่าสะพรึงกลัว เขาใช้มีดผ่าตัดกวาดลงบนใบหน้าของฉัน

ณ วินาทีนั้นเอง ถังหมิงหลีตะโกนขึ้นมา จึงทำให้ผีตัวนั้นเสียสมาธิ ฉันรีบโยนมีดสังหารให้เขาอย่างเร็ว ทันทีที่อีกคนรับมีดได้ ก็ดันมีดแทงเข้าไปที่หัวของวิญญาณหมอ

ตัวที่เคยลอยอยู่ร่วงล้มลงกับพื้นและไออย่างรุนแรง ผีตัวนั้นกลายเป็นควันสีดำแล้ว ทว่าฉันก็เผลอสูดควันดำนั่นเข้าไปโดยไม่รู้ตัว

[ดาบของท่านประธานจอมเผด็จการทำให้สวรรค์และโลกตกตะลึง แม้ผีและเทพเจ้ายังน้ำตาไหล โปรดรับความเคารพของข้าด้วยเถอะ]

[ท่านประธานจอมเผด็จการท่านคือผู้ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ โปรดรับข้าเป็นสาวก ข้าจะดูแลท่านอาจารย์อย่างดีเลย ]

[ออกไปข้างหน้าสิ]

“เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม” ถังหมิงหลีลุกขึ้นจากโต๊ะผ่าตัด และดึงฉันขึ้นพร้อมกล่าวว่า “บ้าจริง นึกไม่ถึงเลยว่าจะโดนผีจับได้ น่าอายโคตรเลย”

ฉันเริ่มเล่าเรื่องผีพยาบาลสาวให้เขาฟัง ได้ยินแบบนั้น ร่างสูงก็หยิบดาบไม้ท้อขึ้นมา “ไป เราไปดูอะไรสนุก ๆ กันเถอะ”

พวกเราเดินมาถึงห้องทำงานชั้นบนสุด ข้างในเงียบสงัด ถังหมิงหลีค่อย ๆ เปิดประตู ข้างในมีกลิ่นเลือดและกลิ่นเน่ารุนแรง

ขณะกำลังเดินเข้าไป ไฟฉายในมือก็กะพริบ ๆ สองสามทีแล้วดับลง

“เกิดอะไรขึ้น” ฉันตบเบา ๆ ที่ไฟฉาย ไฟก็สว่างขึ้นมาและดับไปอีกครั้ง ทว่าความสว่างเมื่อครู่ทำให้ฉันเห็นหน้าซีด ๆ ของคนชรากลุ่มหนึ่ง

ฉันกลัวมากจบเกือบโยนไฟฉายทิ้งไป แต่ถังหมิงหลีกดไหล่ปิดปากฉันไว้ เลยไม่กล้ากรีดร้องออกมาเสียอย่างนั้น

ผีชรานับไม่ถ้วนอยู่รอบ ๆ ตัวเรา หน้าของพวกมันซีดเซียว เต็มไปด้วยริ้วรอยและซากศพ นัยน์ตาที่มีสีขาวเยอะกว่าสีดำกำลังจ้องตรงมาที่เรา

เสียงของราชาตัวจริงแห่งเจิ้งหยางดังขึ้นอีกครั้ง “อย่าตกใจ นี่เป็นแค่ผีระดับชั้นต่ำสุด ดาบไม้ท้อในมือของพ่อหนุ่มข้าง ๆ เธอคือของดีอย่างหนึ่งเลยนะ เธอบอกเขาให้ลองทำตามที่ฉันบอกสิ”

ร่างบางเอนตัวไปที่หูของถังหมิงหลีพลางกระซิบเบา “กัดปลายลิ้น และแตะลงบนดาบไม้ท้อ แล้วทำตามที่ฉันพูด”

ถังหมิงหลีผู้ใจแข็งและกล้าหาญ สีหน้าของเขาไม่เปลี่ยนเลย เขากัดลิ้นและพ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ ดาบไม้ท้อก็เปล่งแสงสีทองออกมาทันที

“บนท้องฟ้ามีสิ่งที่แปลกสามอย่างคือ ดวงตะวัน ดวงจันทร์ และดวงดาว วิญญาณและพระเจ้าแทรกซึมอยู่ทั่วทุกที่!” ฉันอ่านประโยคหนึ่ง ถังหมิงหลีอ่านอีกประโยคหนึ่ง “พระเจ้าฆ่าล้าง ไม่เว้นแต่ผู้ยิ่งใหญ่ ฆ่าวิญญาณร้ายก่อนโดยใช้แสงกลางคืนจากจันทรา พระเจ้าไม่แพ้ วิญญาณยอมรับผิด รีบยอมรับกฎเดี๋ยวนี้! ”

พูดจบ เขาก็ฟาดดาบทันที ในความมืดมิดมีแสงสีทองส่องสว่างวาบจนเหล่าผีต่างตื่นกลัวและรีบหนีไป

แต่ไม่ทันแล้ว ทันทีที่แสงสีทองส่องออกไป พวกวิญญาณก็ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และสลายหายไป