บทที่ 8

ทันทีที่ม่านกระสุนพูดจบ ปรากฏว่าคนที่ใช้ชื่อว่า “สายลมของฉัน” ก็ให้ของรางวัลฉันเป็นมงกุฎห้าอัน

[ให้จริงด้วย ฉันนับถือเลย ฉันก็ให้นะ แต่ไม่เยอะเท่าไหร่หรอก จี้หยกหนึ่งอันก็พอแล้วแหละ]

[แอดมิน ครั้งหน้าเธอจะไปไลฟ์สดที่ไหนเหรอ]

[เสียดายโอกาสดี ๆ แบบนี้ ทำไมแอดมินไม่ล้มท่านประธานจอมเผด็จการ]

เห็นไอเท็มรางวัลแน่น ๆ แบบนี้ เป็นตายร้ายดียังไงก็คุ้มแล้ว

หลังจากปิดห้องไลฟ์สด ฉันกับถังหมิงหลีก็พากันออกมาจากบ้านพัก เขามองฉันแปลก ๆ และสายตาของเขาทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ

“เธอรู้วิธีปราบผีเหรอ” เขาถาม

จุนเหยาส่ายหน้า “ฉันมีผู้เชี่ยวชาญให้คำแนะนำ” ฉันบอกเขาเกี่ยวกับเทพเจ้าตัวจริงแห่งเจิ้งหยาง แต่ตอนนี้เขาออฟไลน์ไปแล้ว มาดูอีกทีก็เพิ่งเห็นว่าเขาให้ของรางวัลฉันเป็นมงกุฎหนึ่งอันด้วย

ฉันรู้สึกขอบคุณเขามาก จึงทิ้งข้อความขอบคุณไว้ให้เขา สักพักถังหมิงหลีก็เอ่ยต่อ “เธอเจอผู้เชี่ยวชาญแล้ว แต่ผู้เชี่ยวชาญส่วนใหญ่มักจะมีโลกส่วนตัวสูง เขาเข้ามาดูไลฟ์สด และยังให้คำแนะนำเธออีก โชคดีจังเลยนะ”

ส่วนตัวฉันชอบเวลาได้นับรายได้จากการไลฟ์สด คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีของรางวัลตั้งสองหมื่นกว่าหยวน! ก่อนหน้านี้ ทำงานหนึ่งปีฉันยังได้ไม่ถึงสองหมื่นกว่าเลย

ร่างเล็กมัวแต่คิดคำนวณจนไม่ทันสังเกตว่าถังหมิงหลีกำลังจ้องมองมาที่ตน สายตาของเขาดูมีอะไรแอบแฝงอยู่

ทว่ายามนี้ถังหมิงหลีเหนื่อยมาก เขาไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะขับรถ เราสองคนจึงนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจเช็คร่างกาย โชคดีที่มีแค่รอยฟกช้ำเล็กน้อย ไม่ได้เป็นอะไรมาก

เขาเรียกแท็กซี่ไปส่งฉันที่บ้าน พร้อมจ้องมองแผ่นหลังของฉันครู่หนึ่งค่อยหันหลังเดินถอยไปหนึ่งช่วงตึกเพื่อขึ้นรถลินคอล์น

“คุณชาย” คนขับรถเปิดประตูให้และกล่าวอย่างเครพ “วันนี้นายใหญ่โทรมาถามว่า ท่านหาคนคนนั้นเจอหรือยังครับ?”

ถังหมิงหลีครุ่นคิดและหยิบมือถือออกมาเพื่อโทรหาหมายเลขหนึ่ง ไม่นานก็มีเสียงชายชราดังออกมาจากปลายสาย “หมิงหลี แกเจอเธอแล้วเหรอ?”

“ใช่ครับ ท่านปู่”

“เธอสวยไหม”

ถังหมิงหลีเงียบและถอนหายใจเบา ๆ “หมิงหลี ไม่สำคัญหรอกว่าเธอจะสวยหรือน่าเกลียด แค่เธอโชคดีก็พอแล้ว”

ถังหมิงหลียังคงเงียบไม่พูดจา ถ้าหวางจุนเหยาโชคดี คงไม่จนตรอกแบบนี้หรอก แต่ไม่แน่ว่าการที่เธอไลฟ์สดปราบผีอาจจะเป็นโชคดีของเธอที่ทำให้คนอื่นประหลาดใจก็ได้

แม้แต่ห้องไลฟ์สดของเธอยังมีผู้เชี่ยวชาญลึกลับปรากฏตัวเลย

หรือบางทีเธออาจจะเป็นดาวนำโชคก็ได้

“ท่านปู่ ผมเข้าใจแล้ว” ถังหมิงหลีกล่าว “ผมจะจัดการเอง ท่านไม่ต้องกังวล”

หลังจากวางสาย ชายหนุ่มก็มองออกไปยังวิวภายนอกหน้าต่าง เสียงเข้มพึมพำกับตัวเองว่า ถึงแม้จะหน้าตาจะน่าเกลียด แต่กลิ่นตัวค่อนข้างหอมเลยทีเดียว

ตัดภาพมาที่จุนเหยาในบ้านของเธอ หญิงสาวเดินตรงไปที่กระจกบานใหญ่และถอดหน้ากากออกมาดู พลันต้องดีใจจนน้ำตาแทบไหล

เดิมทีที่คางของฉันมีเนื้องอกสามอัน ครั้งที่แล้วหายไปหนึ่งอัน ครั้งนี้ฉันสูดควันสีดำไปสองครั้งติดต่อกัน เนื้องอกสองอันที่เหลือก็หายไปหมดแล้ว

มือเรียวลูบคางที่เรียบเนียน ผิวขาวราวหิมะ ลูบไปลูบมาก็เหมือนโดนมนต์สะกดจนหยุดลูบไม่ได้เลย

ถ้าใบหน้าของฉันไม่มีเนื้องอกพวกนี้ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยที่สุดในโลก แต่ฉันก็น่าจะสวยที่สุดในเมืองนี้แหละ

ความต้องการของฉันไม่เยอะหรอก แค่ให้เหมือนคนปกติทั่วไป ฉันก็พอใจแล้ว

หลังจากที่อาบน้ำเสร็จก็นุ่งผ้าขนหนูและเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ทว่าขณะที่กำลังหลับไหล จู่ ๆ ก็มีเสียงดังขึ้นพร้อมบานประตูบ้านของฉันที่ถูกเตะออก ร่างบางจึงลุกขึ้นนั่งเพ่งมองผู้ชายสองสามคนวิ่งเข้ามา

“พวกแกเป็นใคร?” ฉันถามด้วยความตกใจ

แต่ไม่มีใครตอบฉัน ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาล็อกคอแล้วใช้ผ้าเปียกปิดจมูกและปากของฉันไว้

กลิ่นหวานฉุนลอยเข้ามาในโพรงจมูก ฉันดิ้นสู้สุดชีวิต แต่พอสูดกลิ่นอีเทอร์เข้าไปมากขึ้นเรื่อย ๆ หัวของฉันก็ยิ่งหนักขึ้น สายตาค่อย ๆ พร่ามัวและมืดสนิทไปในที่สุด

จุนเหยามึนหัวและหนักหัวมาก

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงง แถมยังปวดหัวมากเหมือนจะระเบิด ดวงตาคมกวาดมองไปรอบ ๆ ก่อนพบว่าตัวเองนอนอยู่ในห้องนอนที่เพิ่งมีการซ่อมแซมใหม่ ในห้องเหลืองอร่ามแวววาว และมีกลิ่นหอมหวานจาง ๆ ในอากาศ

ที่นี่คือที่ไหน? ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้?

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากห้องข้าง ๆ ฉันจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง และเอาหูแนบกับกำแพง