บทที่ 2

ใจอยากจะพิมพ์ถามว่าจะกลับมากี่โมง แต่ก็ยั้งมือไว้ เพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายคิดว่าเธองี่เง่าเซ้าซี้ ไม่ให้อิสระ ไม่มีใครชอบคนที่คอยถามทุกเรื่องเหมือนเป็นเจ้าชีวิต สิ่งที่มนต์มีนาทำได้ตอนนี้มีเพียงระบายลมหายใจออกมาแล้ววางโทรศัพท์ลง เดินออกไปตากผ้าให้เสร็จแล้วกลับมานั่งกินเป็ดย่างเหงา ๆ คนเดียว เปิดทีวีเป็นเพื่อน

ทางด้านของจวินที่ตอนนี้อยู่ในผับแห่งหนึ่งกับเพื่อนก็กำลังนั่งดื่มพูดคุยกันสไตล์หนุ่ม ๆ เพื่อนในกลุ่มคนหนึ่งเห็นสีหน้าจวินดูเบื่อ ๆ เหมือนคนที่กำลังมีปัญหาชีวิต ไม่ค่อยยิ้มไม่ค่อยพูด สาว ๆ เดินมาทักถึงโต๊ะก็ไม่สนใจจึงได้เอ่ยถาม

“เป็นไรวะเพื่อน หน้าตาไม่ต้อนรับสาว ๆ เลย นาน ๆ นัดรวมกลุ่มกันได้สักที ทำตัวให้มันสนุก ๆ หน่อยดิวะ นั่งนิ่งคิดถึงใครอยู่”

จวินที่คลึงแก้วเหล้าในมือจึงออกจากท่าทีที่นิ่งเฉยหันกลับมามองหน้าเพื่อน เหยียดริมฝีปากสีแดงชุ่มออกด้วยสีหน้าเบื่อหน่ายเช่นเดิม ก่อนจะเอ่ย

“คิดถึงอิสระ”

“ฮะ อะไรนะ”

“กูบอกว่ากูคิดถึงอิสระ”

เพื่อนที่รู้ความหมายของจวินกระดกเหล้าเข้าปากแล้วเหยียดรอยยิ้มออกมา

“มึงคิดถึงอิสระ แสดงว่ามึงก็อยากได้อิสระแล้วดิ”

“อืม”

“แล้วจะเอาไง บอกเลิกเมียคืนนี้เลยดีมั้ย อยากลองกลิ่นใหม่แล้วล่ะสิ ฮ่า ๆ”

กรเอ่ยปากท้าทายต่อ “ถ้ามึงกล้าบอกเลิกกับเมียมึงคืนนี้ มึงเอาไปเลย...”

จะด้วยความมึนเมาหรืออะไรก็แล้วแต่ที่ทำให้เพื่อนสนิทอย่างกรพูดประโยคเดิมคล้ายกับเมื่อสี่ปีก่อนออกมา เป็นการพนันสนุก ๆ ที่ไม่คิดว่าจะยาวนานมาจนถึงวันนี้

“ถ้ามึงจีบน้องมีมี่ พริตตีคนดังติด กูให้เรือยอช์ตมึงไปเลยลำนึง รุ่นใหม่ล่าสุดด้วย มึงจะขับพาสาวไปปี้ที่กลางทะเลก็เรื่องของมึง เอาปะล่า ได้เรือแถมยังได้สาวสวยด้วย เค้าว่ากันว่าคนนี้ของแรร์ไอเท็มนะมึง กูให้เวลามึงเดือนนึงจีบน้องมีมี่ให้ติด”