บทที่ 3

จวินดึงความคิดของตัวเองกลับมาที่หัวข้อสนทนาแล้วส่ายหน้า พร้อมกับถอนลมหายใจออกมา

“มึงไม่ต้องพนันอะไรกับกูแล้วไอ้กร กูไม่อยากได้อะไรของมึงทั้งนั้น”

“อ้าว ถ้ามึงไม่เลิกกับมี่ มึงก็ไม่มีวันได้อิสระที่มึงคิดถึงน่ะสิวะ”

จวินได้แต่ทอดถอนลมหายใจตอบไม่ได้ว่าจะเอายังไงต่อ แต่ที่คิดตอนนี้คือ อยากจะเลิกกับหญิงสาวแน่ ๆ ติดอยู่ที่ว่าจะบอกเลิกกับเธอด้วยวิธีไหนถึงจะเป็นการจากลากันด้วยดีทั้งสองฝ่ายแบบไม่ต้องคิดอาฆาตแค้นกันภายหลัง สำหรับเขาไม่อะไรแน่ ๆ แต่ฝ่ายหญิงนี่สิ

ตอนนั้นมนต์มีนาอยู่ปีสาม ทำงานเป็นพริตตีไปด้วย เรียนไปด้วย ชีวิตเธอขาดเสาหลักเพราะทั้งพ่อและแม่เสียชีวิตในเวลาไล่เลี่ยกัน ญาติตอนนี้ก็เหลือก็แค่ลูกพี่ลูกน้องทางฝั่งแม่ซึ่งก็ไม่ได้ติดต่อกันบ่อยนัก เพราะต่างคนก็ต่างต้องทำงานหาเลี้ยงปากท้องของตัวเอง จวินจึงเกิดความรู้สึกสงสารและเห็นใจเธอ ไม่ใช่ว่าเขาติด xx อย่างที่เพื่อนมันด่ากันมันปากในกลุ่มหรอก

ที่พวกมันพูดก็...มีส่วน...แต่ไม่ทั้งหมด เข้าใจไหมว่าไม่ใช่ทั้งหมด เขาไม่ได้ติด xี ของมนต์มีนา ไม่!

เมื่อทั้งคู่ได้ทำความรู้จักกัน จวินก็ชอบนิสัยที่อ่อนหวาน แต่เข้มแข็งของหญิงสาวขึ้นมา ช่วงแรกที่คบกันจะว่าจวินหลงมนต์มีนาจนโงหัวไม่ขึ้นก็ว่าได้ เพราะเขาถึงขนาดขับรถเทียวรับเทียวส่งเธอไปทำงานและมาเรียน ไม่รู้มนต์มีนาร่ายคาถาบทไหนใส่เขา นานวันเข้าเขาเห็นเธอไปทำงานโดยรถสาธารณะจึงส่งไปเรียนโรงเรียนสอนขับรถ และซื้อรถซีดานญี่ปุ่นให้เป็นของขวัญวันเกิดตอนหญิงสาวขึ้นปีสี่ แถมยังให้เงินรายเดือนใช้ บอกว่าเป็นค่าน้ำมันอีกด้วย

ตอนนี้มนต์มีนาก็เรียนจบออกมาถึงสามปีแล้ว เธอมีงานทำไม่ขาดช่วง แถมเงินเดือนแต่ละเดือนเขาก็โอนเข้าบัญชีไม่ขาด รถเธอก็มีขับ ถ้าจะเลิกกันมนต์มีนาก็ไม่น่าจะมีอะไรเสียหาย หรือจะมาเรียกร้องอะไรจากเขาอีก ที่ผ่านมาเขาได้ให้ของที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตกับเธอไปตามสมควรแล้วหรือจะเอาอะไรที่มากกว่านั้น