บทที่ 4

เวลาล่วงผ่านไปจวนจะตีหนึ่ง มนต์มีนาที่ยังนอนเล่นโทรศัพท์รอจวินบนเตียงก็ได้รับสายจากเขา หญิงสาวรีบกดรับทันที

“นั่งแท็กซี่มารับหน่อยดิ เมา ขับรถไม่ไหวแล้ว”

ปลายสายพูดเสียงรวน

“อืม อยู่ที่ไหนล่ะ”

“ผับไอ้ไนท์ นั่งแท็กซี่มาระวังด้วย ถึงแล้วเข้ามาเลย”

“โอเค รอแป๊บนะ”

“อืม”

จวินวางโทรศัพท์ลง ที่จริงเขาก็ไม่ได้ถึงขั้นเมาขนาดขับรถไม่ได้และควบคุมสติไม่อยู่ แต่เขาก็ไม่คิดประมาทกระทำการที่มีความเสี่ยงต่อเพื่อนร่วมทาง ทางที่ดีและสมควรที่สุดตอนนี้คือให้เมียมารับดีกว่า

กรหันมาแซวเพื่อนเมื่อเห็นว่าจวินยังคุยกับเมียอย่างห่วงใย

“กูนึกว่าคืนนี้มึงจะไปลองกลิ่นใหม่กับน้องคนนั้นซะอีก อุตส่าห์ชงให้ว่ามึงเพิ่งเลิกกับเมีย ฮ่าๆ”

หนุ่ม ๆ ที่มีแอลกอฮอล์ไหลวนอยู่ในเส้นเลือดพากันพูดด้วยความคึกคะนอง ทำเอาจวินสะบัดหน้า เหยียดยิ้มเยือกเย็นตรงมุมปาก

“อย่าให้มี่ถึงกับสาปส่งกูเลย จะเลิกก็เลิกให้มันดี ๆ เถอะ จะได้ไม่ต้องมีเรื่องให้ติดค้าง”

“โถ่ พ่อพญามารในร่างเทพบุตรสุดหล่อ อยากจะเลิกกับเมียใจจะขาดยังมาทำเป็นสงสาร ถ้าสงสารอาลัยอาวรณ์ขนาดนี้ก็ไม่ต้องเลิกเปล่าวะ อยู่ ๆ กันไปจนแก่เฒ่าจบ หมั่นไส้เว้ย”

กรโพล่งขึ้นมาด้วยความหมั่นไส้เหลือเกิน จวินสวนขึ้นต่อ

“กูมีวิธีของกู มึงไม่ต้องมายุ่งให้มาก แล้วตอนมี่มาถึงก็อย่าปากหมาพูดเรื่องนี้ขึ้นมาก่อนล่ะ ไอ้เกมมึงดูไอ้กรด้วยแดกเหล้าเยอะกว่าเพื่อน ก็ปากหมาแบบนี้”

“เออ ๆ เดี๋ยวกูพามันออกไปหลังร้านก่อน”