บทที่ 5

จวินเปิดประตูออกมาจากห้องในเวลาเกือบเก้าโมงแล้ว เขาอาบน้ำเสร็จจึงเดินมาเลือกชุดในห้องนอนใหญ่ซึ่งชุดเหล่านั้นมนต์มีนาก็จัดการรีดไว้ทุกชุด แขวนเก็บในตู้อย่างเป็นระเบียบ แยกเสื้อกับกางเกง เสื้อทำงานกับเสื้อใส่ปกติเป็นสัดส่วนเรียบร้อย ไม่นานชายหนุ่มก็เดินออกมาด้วยชุดที่พร้อมจะออกไปทำงาน

ดวงตาสองคู่สบกันเป็นครั้งแรกของวัน แววตาอีกคนยังเต็มด้วยความรู้สึกเหมือนเดิมนับวันยิ่งเพิ่มพูน แต่อีกคนกลับแลเห็นแต่ความสงบจนกลายเป็นเฉยชา

“วันนี้ไปทำงานเหรอคะ”

“อืม ไปทำงาน แล้วเธอล่ะ”

หญิงสาวส่ายหน้า เดินเข้ามาทำหน้าอ้อนให้ชายคนรัก ตอบว่า

“วันนี้มี่ยังไม่มีงานค่ะ รอไปอิเวนต์หน้า ตอนนี้ได้หยุดสามวัน”

“เหรอ”

ชายหนุ่มครางรับอย่างไม่มีความหมาย เดินไปยังส่วนครัว หญิงสาวเดินตามไปบริการ

“มี่ทำแซนด์วิชไว้ เดี๋ยวอุ่นให้นะ แล้วก็รอกาแฟแป๊บนึง เดี๋ยวดริปให้”

“ไม่ต้องอะ เดี๋ยวรีบไปเลย”

จวินรีบบอก ทำเอาคนที่ตั้งใจทำเบิกตามองว่ารีบอะไรขนาดนั้น

“ทำไมรีบจัง กาแฟก็ไม่ดื่มเหรอ”

เขาสั่นหน้าเรียบ ๆ “เปลี่ยนใจละ เดี๋ยวออกไปกินข้างนอก”

“หยิบแซนด์วิชไปด้วยมั้ย”