บทที่ 6

เวลาผ่านไปจนใกล้หมดวันมนต์มีนาจึงกดโทรศัพท์หาจวินเพื่อจะถามว่าเขาจะกลับห้องกี่โมงเธอจะได้เตรียมอาหารไว้รอ โชคดีที่ถือสายรอไม่นานอีกฝ่ายก็กดรับ ไม่ต้องรอให้เขาพูดเธอก็เอ่ยถามขึ้นมาทันที

“จะกลับห้องกี่โมงคะ จะได้เตรียมอาหารเย็นไว้รอ”

ในใจมีความหวังว่าจะได้นั่งรับประทานอาหารในบรรยากาศที่คุ้นเคยด้วยกันอีกครั้ง แต่รอยยิ้มของเธอก็ต้องเหือดแห้งไปเมื่อได้ฟังน้ำเสียงเย็นชาตอบกลับมาว่า

“ไม่ต้องรอ...แค่นี้นะ ยุ่งอยู่”

จวินพูดไม่กี่ประโยคแล้วก็ชิงวางสายไปในทันที เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน ทำอะไรกับใคร ยังไม่ทันได้ถามเขาก็ตัดบทไปราวกับรำคาญเธอนักหนา หัวใจที่พองฟูกลับมาเหี่ยวเฉา ถอนหายใจทิ้งเนือยเนิบ

เป็ดย่างที่สั่งมาเธอคงกินเองทั้งหมดนั่นแหละ

เย็นวันนี้จวินกลับไปรับประทานอาหารที่บ้านพร้อมหน้าครอบครัว ‘ธรรมไพศาลเกียรติ’ ทางครอบครัวทราบว่าลูกชายมีผู้หญิงอยู่ด้วยกันที่คอนโดมิเนียม เรื่องนั้นทางบิดามารดาไม่เข้าไปยุ่งวุ่นวายอะไร เพราะลูกชายบอกแต่แรกแล้วว่า คนนี้แค่ชั่วคราวเท่านั้น ไม่นานก็จบเอง แต่เวลาไม่นานที่ลูกบอก มันกินเวลามากว่าสี่ปีแล้วที่บิดามารดาทราบยังคงเป็นผู้หญิงคนเดิมอยู่ ตอนนี้ถึงคราวที่คนเป็นบุพการีต้องพูดเรื่องนี้กับเขาจริงจังแล้ว

“จิน แม่อยากให้ลูกไปเรียนต่อเมืองนอก และลองใช้ชีวิตที่โน่น มันถึงเวลาแล้ว ลูกจะมาจมปลักอยู่กับผู้หญิงคนนี้เหรอ”

คุณจริญญา มารดาผู้เป็นใหญ่ในบ้านเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง คนเป็นลูกชายคนเดียวถอนลมหายใจออก เอ่ยว่า

“ผมไม่ได้จมปลักกับใคร”