บทที่ 7

หลังจากอยู่รับประทานอาหารร่วมกับบิดามารดาเรียบร้อยแล้วชายหนุ่มจึงขับรถกลับมายังคอนโดมิเนียม จวินติดนอนคอนโดมากว่าที่บ้านตั้งแต่ซื้อคอนโดอยู่เอง และดีอย่างหนึ่งที่ไม่ว่าเขาจะพาใครมาอยู่ที่คอนโดด้วยบิดามารดาก็ไม่เคยเข้ามายุ่มย่ามที่นี่จึงเป็นเหมือนพื้นที่ส่วนตัวของจวินไปโดยปริยาย มันจึงทำให้ชายหนุ่มในฐานะลูกมีความยำเกรงบุพการีอยู่มากแม้บางเรื่องจะดื้อบ้างก็ตาม แต่ถ้าต้องให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง จวินย่อมเลือกครอบครัวและวงศ์ตระกูลของเขาอย่างแน่นอน

เมื่อชายหนุ่มเปิดประตูเข้ามาก็พบกับมนต์มีนาใส่ชุดนอนบางเบารออยู่ในห้อง แววตาออดอ้อนจ้องมองเงียบ ๆ ดวงตาคมหลุบมองเรือนร่างบอบบางที่เขาเห็นเนื้อแท้ทะลุปรุโปร่งหมดแล้ว หญิงสาวมีสัดส่วนเต็มไม้เต็มมือ ส่วนไหนที่ผู้หญิงควรมีมนต์มีนาก็มีได้แบบสวยธรรมชาติไม่ต้องลงทุนเสริมแต่งให้เจ็บตัว เขาชอบที่สุดตอนเธอไม่แต่งหน้า และยิ่งชอบที่สุดก็ตอนที่เธอใส่ชุดนอนแบบบาง ๆ นี่แหละ มันทำให้เลือดลมเขาสูบฉีดเต้นแรงได้สม่ำเสมอ แม้ตอนนี้ที่อยากจะตีตัวออกห่างแต่พอกลับมาเห็นไม้ตายในชุดนี้ของเธอมันก็ชวนให้เลือดลมปั่นป่วน

“มี่...”

เสียงเรียกชื่อหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักนั้น ทำให้ดวงตากลมที่กำลังหม่นหมองเพราะเขาไม่สนใจช้อนขึ้นมอง

“คะ”

“พรุ่งนี้ทำงานรึเปล่า”

หญิงสาวส่ายหน้าเบา ๆ เป็นคำตอบ แววตาที่ดูเศร้าสร้อยนั้นยามนี้มันกลับดูเซ็กซี่ยิ่งนัก ทันใดนั้นร่างบางก็ถูกรวบตัวเข้ามากอดจนเธอตั้งตัวไม่ทันพร้อมกับปลายจมูกกับริมฝีปากซุกไซ้ลงมาที่ซอกคอ มนต์มีนายกมือผลักอกแกร่งในคราแรกเพราะตกใจกับการจู่โจมก่อนจะโอนอ่อนตามในเวลาต่อมาด้วยใจที่ปรารถนาเขาเช่นกัน

จวินดันร่างหญิงสาวถอยหลังไปจนชนกับโซฟาก่อนจะกดไหล่ทั้งสองข้างของเธอลงด้วยมือของเขาตามด้วยทาบร่างลงมาคร่อมทับ รูดชุดนอนผ้าซาตินหลุดลงจากไหล่มน เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มที่ปลายถันตั้งชูชันทั้งสองข้าง เขาเค้นคลึงก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นข้างหนึ่งอย่างไม่รอช้า อีกข้างปรนเปรอด้วยปากและลิ้นดูดดึงขบเม้มอย่างเมามันเหมือนเช่นทุกครั้งก่อนจะสลับสับเปลี่ยนไปอีกข้างอย่างไม่ให้น้อยหน้ากัน ก่อนจะเริ่มลูบไล้ลงมาตามสีข้างและช้อนเข้าไปใต้สะโพกกลมกลึงที่หยัดขึ้นด้วยความรู้สึกเสียดเสียวที่เขาเป็นคนปลุกปั่น

มนต์มีนาหลับตาแน่นจังหวะที่ฝ่ามือแกร่งแทรกลงมาตรงกลางระหว่างขาลูบไล้หนักมือที่ส่วนเนื้ออวบนูนด้านล่าง ริมฝีปากเผยอค้างเปล่งเสียงครางออกมาแผ่วเบา ครู่ต่อมาก็ดังชัดขึ้นเมื่อปลายนิ้วเริ่มถูไถกับร่องหลืบลับที่เปียกชื้น

“อื้อ”

จวินเอาชนะความรู้สึกของเธอได้ทุกครั้ง ทั้งร่างกายและจิตใจโอนอ่อนตามเขาไปอย่างไม่รู้ตัว ใบหน้าของชายหนุ่มแนบติดกับผิวเนื้อนุ่มลากปลายลิ้นเทะเล็มลงมาตามหน้าท้องแบนราบก่อนจะหยุดริมฝีปากใต้สะดือบุ๋ม อึดใจต่อมาจึงได้ยินเสียงแหบพร่าบอกว่า

“ยกสะโพกขึ้นหน่อย”

เพื่อที่เขาจะได้รูดชุดนอนที่ค้างอยู่ช่วงเอวคอดออกทางปลายเท้า มนต์มีนาทำตามอย่างว่าง่าย สองขาที่แยกกว้างหุบเข้าหากันได้เพียงนิดเดียวก่อนจะถูกมือหนาจับแยกกว้าง ให้ปลายเท้าข้างหนึ่งของเธอเหยียบกับโต๊ะเล็กส่วนเขาก็ทำตามสัญชาตญาณความต้องการด้วยการโน้มใบหน้าลงมาเกลือกกลั้วกับใจกลางความสาวที่ฉ่ำชื้นของเธอ ลิ้นอุ่นร้อนปาดเลียลงมาหนักหน่วงทั่วบริเวณ ดูดดื่มน้ำหวานที่หลั่งรินออกมาอย่างตะกละตะกลามมูมมามราวกับคนขาดน้ำมาแรมปี

มนต์มีนาไม่ไหวกับการปรนเปรอของเขา ร่างบางไม่อาจนอนนิ่งสะโพกบิดส่ายไปมา ส่งเสียงครางหวาน ยกศีรษะขึ้นมองคนที่มัวเมากับรสชาติของเธอยื่นมือทั้งสองข้างลงมาประคองใบหน้าชายหนุ่มหวังจะให้เขาหยุดพักเพื่อให้เธอหายใจบ้าง

“อ๊ะ คุณจิน หยุดก่อน มี่จะไม่ไหวแล้ว อื้อ”

ดวงตาคมเหลือบมองหากเรียวลิ้นยังทำงาน จวินเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองอยู่แล้วถ้าเขาต้องการจะทำมันต่อมีหรือที่เขาจะฟังเธอ รสชาติของเธอยังอร่อย เขายังไม่รู้สึกเบื่อ แต่เพราะไม่อยากให้เวลาที่เนิ่นนานทำให้เกิดความรู้สึกผูกพันกันมากกว่านี้จนอาจเป็นปัญหาในอนาคตเขาจึงต้องรีบตัดเธอออกจากชีวิตเสียก่อน

“อื้อ...”

เสียงครางของมนต์มีนาดังขึ้นต่อเนื่อง ยิ่งตอนที่จวินตวัดปลายลิ้นกับยอดเกสรชันของเธอถี่รัวก่อนจะดูดเม้มดึงดูดสะโพกกลมกลึงยิ่งยกสูงลอยเหนือพื้นจนมือหนาช้อนประคองไว้และยิ่งละเลงลิ้นใส่อย่างไม่ปรานี เพราะนี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว

“อ๊ะ อ๊าย...”

ไม่นานร่างกายหญิงสาวก็กระตุกเกร็งเมื่อเขาส่งเธอถึงฝั่งฝันทิ้งสะโพกลงบนโซฟาพร้อมกับหอบหายใจแรง ทุกอย่างรอบกายดูขาวโพลนชั่วขณะ ลืมตาขึ้นอีกทีก็เห็นลำกายแกร่งแข็งขึงมาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ว จวินขึ้นมาคร่อมบนหน้าอกเธอตอนไหนก็ไม่รู้