บทที่ 8

จวบกระทั่งเช้าวันใหม่ มนต์มีนาลืมตาตื่นขึ้นมาบนเตียงนอนภายในอ้อมแขนของเขา สิ่งแรกที่เธอเห็นคือแผงอกกว้างแกร่งแน่นตึงด้วยกล้ามเนื้อของจวินที่ศีรษะเธอเกยอยู่ หญิงสาวคลี่ยิ้มเมื่อได้สัมผัสความอบอุ่นที่คุ้นเคยอีกครั้ง ยังไม่อยากขยับตัวมากนักเพราะเกรงจะทำให้ชายหนุ่มตื่นขึ้นมาแล้วไออุ่นนี้จะสลายหายไป

จวินยังคงทอดกายหลับสนิท หายใจรดศีรษะของคนที่เขาก่ายกกเหมือนหมอนข้างมานาน ถ้ายังไม่มีสิ่งใดรบกวนตามนิสัยแล้วมนต์มีนารู้ดีว่าเขาจะยังไม่ตื่นขึ้นมาง่าย ๆ ปลายนิ้วเรียวลูบไล้เบา ๆ ไปตามกล้ามอกแน่นตึงอย่างอดไม่ได้ เธออยากอยู่แบบนี้ตลอดไป แต่ถ้าตลอดไปไม่ได้ก็ขอให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ใบหน้าสวยค่อย ๆ ผละออก เท้าศอกกับพื้นเตียงเพื่อดันตัวขึ้นมามองหน้าชายหนุ่มขณะที่กำลังหลับสนิท ภาพความทรงจำต่าง ๆ ตลอดเวลาที่เขาและเธออยู่ด้วยกันก็หลั่งไหลเข้ามา

ใคร ๆ ก็บอกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่โชคดี ที่ได้คบหากับจวิน บางคนที่ขี้อิจฉาก็ปรามาสว่าเขาคงคบกับเธอไม่ได้นาน เอาเล่น ๆ แล้วก็เขี่ยทิ้ง แต่เมื่อเขากับเธอคบหากันจนกระทั่งหญิงสาวเรียนจบ เพื่อนที่เคยดูถูกก็ไม่มีใครเอ่ยคำนั้นอีกเลย นั่นก็พิสูจน์แล้วใช่ไหมว่าเขาจริงจังกับเธอจริง ๆ

ทันใดนั้นเสียงนาฬิกาปลุกที่มนต์มีนาตั้งไว้ในโทรศัพท์มือถือก็ส่งสัญญาณดังขึ้นจนแสบแก้วหูทำให้จวินสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วย หญิงสาวพยายามจะปิดมันให้เร็วที่สุดแต่เมื่อหันกลับมาก็พบกับจวินที่ใช้ศอกดันตัวขึ้นมามองเธออย่างหัวเสีย หงุดหงิด

“เอ่อ ขอโทษนะ พอดีลืมว่าตั้งปลุกไว้ตั้งแต่เมื่อคืน จะนอนต่อก็ได้นะ”

ชายหนุ่มสะบัดหน้าไม่พูดอะไร ตลบผ้าห่มออกจากตัวอย่างแรงก่อนจะก้าวลงจากเตียงด้วยสภาพร่างกายที่เปลือยเปล่าเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาอยู่นานจนทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อยจึงออกมา พร้อมกับมนต์มีนาที่ลุกขึ้นไปเตรียมกาแฟและขนมปังแซนด์วิชไว้รอ เมื่อเขาเดินออกมาทุกอย่างก็เตรียมพร้อมที่โต๊ะ

“ทานอาหารก่อนสิ ค่อยออกไปทำงาน”

วันนี้จวินเดินมานั่งรับประทานแซนด์วิชที่หญิงสาวทำให้

“เมื่อคืนไปไหนมา ทำไมกลับดึก”

คนที่กำลังเคี้ยวแซนด์วิชชะงักนิ่งไปชั่วอึดใจ มองเธอด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจนหญิงสาวรู้สึกเหมือนมีบางอย่างมากระชากที่หัวใจ

“ทำไมต้องถามทุกเรื่องด้วย ถามทุกเรื่องมันน่ารำคาญรู้ตัวปะ”

น้ำเสียงติดห้วน กัดแซนด์วิชเข้าไปอีกคำก่อนจะเอ่ยเสียงรวนขึ้นมาใหม่

“อิ่มแล้ว”

แซนด์วิชนั้นยังไม่หมดร่างสูงก็ลุกขึ้น มนต์มีนารีบลุกตาม เธอไม่รู้ตัวเลยว่าทำอะไรให้เขาหงุดหงิดแต่เช้า

“ก็แค่ถามเหมือนเดิม ตอนนี้ถามไม่ได้แล้วเหรอ”

“ก็บอกแล้วไง ว่ารำคาญ เบื่อที่จะตอบทุกเรื่อง”

จวินใส่รองเท้าเตรียมตัวออกไปข้างนอกเช่นทุกวัน คำถามสุดท้ายที่มนต์มีนาอดที่จะถามไม่ได้

“วันนี้กลับกี่โมง”

ร่างสูงหยุดนิ่งครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมาตอบด้วยถ้อยคำไม่กี่ประโยค แต่พูดติดปากบ่อยในช่วงนี้ว่า

“ไม่ต้องรอ”

มนต์มีนายืนพรูลมหายใจออก สะดุ้งตัวเล็กน้อยกับเสียงปิดประตูที่ดัง วันหยุดทั้งทีเธอคิดว่าจะได้ใช้เวลาอยู่กับคนรัก แต่เขากลับหาทางปลีกตัวออกจากเธอทุกวัน