ตอนที่ 122

“ท่านอ๋องพูดกับคนอื่นว่าจะรักมู่จวิ้นจู่ บัดนี้กลับคิดถึงสถานที่ต่ำช้านี้ แถมยังไม่ให้ใครเอาไปบอก หรือว่าทุกอย่างก่อนหน้านี้ท่านอ๋องหลอกลวงมู่จวิ้นจู่!”

“ท่านอ๋องไม่กลัวทำร้ายหัวใจของมู่จวิ้นจู่หรือ?”

ลู่จื้อพูดอย่างชอบธรรม ตอนพูดประโยคสุดท้าย ถึงกับตั้งใจคำรามด้วยความโกรธ

ท่าทางนี้ หากไม่รู้คงคิดว่าเขาเป็นคนในครอบครัวมู่เหยา

ลู่จื้อพูดจบ ภายในห้องก็เงียบกริบทันที

พวกคุณชายที่ยังชมความสนุกสนานเมื่อครู่ บัดนี้ถึงกับกลืนน้ำลายด้วยความตกใจ

สายตาที่แอบมองไปทางลู่จื้อ แทบอยากจะตีเขาให้ตาย!

เจ้าหมอนี่มาพูดบ้าอะไรตรงนี้!

ทำเหมือนกับเขาคิดแทนจวิ้นจู่ตระกูลมู่อย่างนั้นแหละ!

เห็นแล้วคลื่นไส้!

“พูดจบแล้ว?” เยี่ยนสวินเปิดเปลือกตา ก่อนจะค่อย ๆ ลงมาจากเตียง เดินมาข้างหน้าชายหนุ่ม ลดสายตาลงและเผยรอยยิ้มเย้ยหยัน “คุณชายใหญ่ลู่เป็นคนที่ต้องขอโทษแม่นางตระกูลมู่มิใช่หรือ?”

“บัดนี้ คงลืมไปหมดแล้วว่าตัวเองเคยทำอะไรไว้ ถึงได้กล้ามาตำหนิข้า”

คำพูดแสนเยือกเย็น รวมถึงท่าทีสูงส่งของชายหนุ่ม

ล้วนกระตุ้นประสาทของลู่จื้อ ทำให้หัวที่มึนเล็กน้อยของเขากระจ่างแจ้งโดยสมบูรณ์

แต่สิ่งที่ทำให้เขาเสียใจ ก็คือคำพูดพวกนั้นของเยี่ยนสวิน

เขาอ้าปาก กำหมัดแน่น แต่เถียงไม่ออกสักคำ

เห็นเขาหน้าแดง เยี่ยนสวินทำเสียงดูถูก พลันหันหลังกลับขึ้นเตียง หลังจากมองอย่างละเอียดก็เอ่ยปากด้วยรอยยิ้มว่า “คุณชายใหญ่ลู่ก็มาหาความสนุกมิใช่หรือ?”

ลู่จื้อถึงสังเกตเห็นว่าหน้าอกของตัวเองยุ่งเหยิง มีรอยเปื้อนชาดทาปากบนคอเสื้อ ยิ่งน่าอับอายเข้าไปอีก!

อั้นมานาน ในที่สุดเขาก็พูดออกมาว่า “ในเมื่อท่านอ๋องขอแม่นางตระกูลมู่แต่งงาน ก็ควรรักและทะนุถนอมอย่างดีถึงจะถูก!”

เยี่ยนสวินลดตาลงไม่พูดอะไรอีก แต่กวาดสายตาไปทางหวังฉีและคนอื่น ๆ แทน

หวังฉียืนขึ้นและเอ่ยปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน “ลู่จื้อ เจ้ามาพูดอะไรแบบนี้ที่นี่ คงไม่ใช่เพราะเห็นว่าแม่นางตระกูลมู่ได้ตำแหน่งจวิ้นจู่ ตระกูลมู่ก็กลายเป็นตระกูลโหวเจวี๋ย เจ้าเลยเสียใจใช่หรือไม่?”

ลู่จื้อเหมือนโดนพูดแทงใจดำ เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว และตอบอย่างไม่ลังเลว่า “เหลวไหล! ข้าเปล่า!”

กระทืบเท้าปฏิเสธเช่นนี้ ใครเห็นก็รู้ว่าโดนพูดแทงใจเข้าเต็ม ๆ