ตอนที่ 123

“ดูท่าการปกป้องที่ทำอยู่ข้างนอก คงเป็นแค่การทำให้คนอื่นดูเท่านั้น”

คำพูดของหวังฉีได้รับการสนับสนุนจากคนอื่น ๆ ในใจของแต่ละคนล้วนแล้วแต่มีความคิดที่จะป่าวประกาศเรื่องนี้ออกไปไม่มากก็น้อย

เพราะท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครในที่นี้ที่ไม่เคยแอบไปลองเชิงตอนที่มู่เหยาคัดเลือกว่าที่สามี

แต่กลับถูกมู่เหยาปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย แล้วในใจจะรู้สึกดีได้อย่างไร!

เมื่อมีโอกาสอันดีที่จะได้ดูเรื่องน่าขันเช่นนี้ พวกเขาย่อมต้องป่าวประกาศออกไปให้ครึกโครม!

ชั้นบน ภายในห้องเทียนจื่อหมายเลขหนึ่ง

ชิงเหลียนนั่งอยู่บนพื้นด้วยท่าทีสิ้นหวังพลางแผดเสียงแหลมสูง หางตาเหลือบมองร่างสองร่างที่ยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของห้องเป็นระยะ

แม้จะตกใจกับใบหน้าที่เหมือนกันราวกับแกะ แต่ก็ไม่ได้หยุดส่งเสียงออดอ้อนแต่อย่างใด

เยี่ยนสวินในชุดสีดำทองปักลายเมฆมงคล มองไปยังใบหน้าที่เหมือนกับตนเองราวกับพิมพ์เดียวกันตรงหน้า แต่กลับสวมเสื้อผ้าที่ดูฉูดฉาด ทำให้เขาแทบจะอดใจไม่ไหวที่จะเตะคนตรงหน้าสักที

“ดึงออก”

“อ้อ” ‘เยี่ยนสวิน’ ที่อยู่ในห้องมาตลอดหดคอลง พลันดึงหน้ากากหนังมนุษย์บนใบหน้าออกทันที

เมื่อหน้ากากถูกดึงออก ใบหน้าที่เผยออกมาคือใบหน้าของฉางชิง!

เขายกมือขึ้นนวดใบหน้าที่รู้สึกตึงเล็กน้อย พลางยิ้มร่าเก็บหน้ากากหนังมนุษย์ “ท่านอ๋อง ข้าน้อยยังต้องปลอมเป็นท่านอีกกี่วันหรือขอรับ?”

คำพูดนี้ทำให้ชิงเหลียนที่อยู่ด้านข้าง เบิกตากว้าง ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

คนที่พวกนางสัมผัสเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่ฉู่อ๋องตัวจริง!

นางรู้เรื่องมากมายขนาดนี้ จะถูกฆ่าปิดปากหรือไม่!

เมื่อคิดถึงจุดนี้ ชิงเหลียนก็สบเข้ากับสายตาเย็นชาของชายผู้นั้นพอดี นางตกใจจนหยุดร้องโวยวาย รีบโขกศีรษะลงกับพื้น “ขอท่านอ๋องโปรดไว้ชีวิตข้าน้อยด้วย ข้าน้อยไม่เห็นอะไรทั้งนั้น และไม่รู้อะไรเลยเจ้าค่ะ!”

“เจ้าก็รู้จักสถานการณ์ดีนี่” น้ำเสียงของเยี่ยนสวินเรียบเฉยจนคาดเดาความหมายไม่ได้

ร่างกายของชิงเหลียนที่แทบจะหมอบราบกับพื้นยิ่งสั่นเทามากขึ้น “ข้าน้อยไม่รู้อะไรจริง ๆ เจ้าค่ะ”

เยี่ยนสวินมองนางเงียบ ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งสัญญาณให้ฉางชิง แล้วกระโดดออกจากหน้าต่างไป

ฉางชิงจึงยิ้มพลางเดินเข้าไปพยุงชิงเหลียนที่นั่งอยู่บนพื้นขึ้น

ชิงเหลียนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ ริมฝีปากสั่นระริก “ใต้ ใต้เท้า ท่านไว้ชีวิตข้าได้หรือไม่เจ้าคะ?”

“ชิงเหลียน ข้ารู้ว่าตอนนี้เจ้าทำงานรับใช้แม่นมหลิว แต่เจ้าไม่อยากรู้หรือว่าน้องสาวของเจ้าอยู่ที่ใดกันแน่?”

เมื่อกล่าวถึงน้องสาว ดวงตาของชิงเหลียนเบิกกว้างขึ้นทันที นางเผลอกำแขนเสื้อของชายหนุ่มไว้แน่น แล้วถามอย่างร้อนรน “น้องสาวข้า น้องสาวข้าไม่ได้อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าชานเมืองหรอกหรือ?”

แววตาของฉางชิงฉายแววเข้าใจกระจ่าง ก่อนจะกระซิบข้างหูนาง