ตอนที่ 128

“ที่แท้หวังฮูหยินก็รู้จักหวาดกลัวเป็นด้วยหรือ ข้านึกว่า ในเมื่อฮูหยินกล้ากุเรื่องให้ร้ายจวนจงซู่โหวของข้าต่อหน้าธารกำนัล ก็คงไม่เห็นจวนโหวของข้าอยู่ในสายตาเสียแล้ว”

หวังฮูหยินตกใจ

มู่เหยานั่งหลังตรง แววตาเย็นเยียบจนน่าหวาดหวั่น

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้ใบหน้าของหวังฮูหยินซีดเผือดไร้สีเลือด

แม่นมฉีคือคนที่ได้สติก่อน นางรีบรุดออกมาจากด้านหลังของหวังฮูหยินแล้วคุกเข่าลงเบื้องหน้า แล้วกล่าวขออภัยอย่างหวาดหวั่น

“ขอจวิ้นจู่โปรดอภัยด้วยเพคะ ฮูหยินของบ่าวไม่ได้ตั้งใจจะกุเรื่องให้ร้ายจวนโหว...”

มู่เหยาพูดตัดบทนาง พลางหัวเราะเย็นชา “ทำไมกัน หรือเจ้าจะบอกว่าฮูหยินของเจ้าถูกบังคับให้ปั้นสีหน้าท่าทาง เล่าเรื่องที่น่ารังเกียจเหล่านั้นต่อหน้าเหล่าฮูหยินอย่างนั้นรึ?”

ความหมายที่แฝงอยู่นั้นชัดเจนอย่างยิ่ง

หัวใจของหวังฮูหยินหล่นวูบ นางก้มหน้าหลบสายตาที่อีกฝ่ายมองมา

ความลำพองใจก่อนหน้านี้ มลายหายไปสิ้น

แม่นมฉีนั่งคุกเข่าสั่นเทาอยู่กับพื้น นึกหาข้ออ้างเพื่อหลีกเลี่ยงความผิดมิได้

ภายในห้องโถงเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝาถ้วยชาในมือของมู่เหยาที่กระทบกับถ้วยเบา ๆ เท่านั้น

เนิ่นนานผ่านไป หวังฮูหยินจึงเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มประจบประแจง

“จวิ้นจู่เป็นผู้มีจิตใจกว้างขวาง ย่อมต้องอภัยให้ความผิดโดยไม่เจตนาของข้าได้...”

มู่เหยายังคงนิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด นางไม่แม้แต่จะชายตามองด้วยซ้ำ

ปฏิกิริยาเช่นนี้ทำให้หวังฮูหยินถึงกับเหงื่อตก พลางคิดหาหนทางแก้ไขสถานการณ์อย่างบ้าคลั่ง

“หวังฮูหยิน เดิมทีข้าคิดว่าในเมื่อวันนี้ท่านยอมลดทิฐิมาเข้าพบ หากท่านวางตัวดี ไม่จงใจหยิบยกเรื่องเหล่านั้นมาพูดกระทบกระเทียบข้า ข้าก็อาจจะยอมทำตามที่ใต้เท้าหวังเขียนไว้ในเทียบเชิญ พาท่านไปจวนแม่ทัพสักครั้ง”

“แต่ในเมื่อท่านดึงดันจะยกเรื่องนี้ขึ้นมาให้ข้าระคายหูระคายใจ เช่นนั้นแล้ว เรื่องบางเรื่องก็คงไม่จำเป็นต้องดำเนินต่อไป”

มู่เหยาค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน มือปัดชายกระโปรงเบา ๆ ก่อนจะหันหลังไปด้วยใบหน้าเย็นชา

เมื่อเห็นดังนั้น มีหรือที่หวังฮูหยินจะยอม นางไม่สนใจสิ่งใดอีกต่อไป

ตรงเข้าไปขวางคนไว้ทันที

“จวิ้นจู่ วันนี้เป็นความผิดของข้าเองที่ปากพล่อยจนทำให้จวิ้นจู่ขุ่นเคืองใจ ต่อไปภายหน้าหากจวิ้นจู่มีเรื่องใดให้ข้ารับใช้ ข้ายินดีจะทำให้สุดความสามารถ”

หากนางถูกมู่เหยาไล่ออกไปเช่นนี้ จะเอาหน้าไปพบสามีได้อย่างไร!

หากสามีโกรธขึ้นมา แล้วหันไปค้างคืนที่ห้องของพวกชั้นต่ำในเรือนหลังเหล่านั้น แล้วนางจะยังมีหน้ามีตาอยู่อีกหรือ!

แววตาของมู่เหยาเป็นประกาย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว จนคนตรงหน้าไม่ทันได้สังเกต

“ในเมื่อหวังฮูหยินกล่าวเช่นนี้แล้ว ข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะขอให้ท่านช่วยเหลือพอดี”