ตอนที่ 127

“ฮ่า!” หวังฮูหยินแค่นยิ้มอย่างเย้ยหยัน แววตาเปี่ยมไปด้วยความลำพองใจ “นางคงได้แต่ร้องไห้ฟูมฟายจนขาดใจตายอยู่ที่จวนจงซู่โหวเท่านั้น”

“ข้าอยากจะเห็นนัก ว่าหากนางได้รู้เรื่องราวเหล่านี้แล้ว ยังจะทำเหมือนตอนอยู่สกุลลู่ที่อุ้มป้ายบรรพชนไปคุกเข่าต่อหน้าฝ่าบาทอีกหรือไม่!”

แม่นมฉีใจหายวาบ รีบเอ่ยเตือน “ฮูหิยน ตอนที่เราออกมา ใต้เท้ากำชับแล้วว่าวันนี้ต้องให้มู่จวิ้นจู่พาท่านไปขอขมาที่จวนแม่ทัพนะเจ้าคะ!”

ความลำพองใจในแววตาของหวังฮูหยินลดลงไปกว่าครึ่ง มือที่กำผ้าเช็ดหน้าอยู่ก็ยิ่งกำแน่นขึ้น “เด็กกำพร้าคนนี้นับว่าโชคดีมาแปดชาติโดยแท้ มิเช่นนั้นแล้วเหตุใดนางจึงได้รับตำแหน่งนี้มาได้ แล้วไยข้าผู้เป็นถึงฮูหยินต้องมาขอพบนางด้วย!”

ตระกูลเดิมของหวังฮูหยินไม่ได้สูงส่ง มิหนำซ้ำยังเรียกได้ว่ายากจนข้นแค้น

โชคดีที่ในตอนนั้นได้รับความเมตตาจากใต้เท้าหวัง

ทั้งสองประคับประคองกันมาจนถึงทุกวันนี้ ใต้เท้าหวังได้รับความนับหน้าถือตาจากผู้คนอยู่บ้าง อุปนิสัยที่เคยสุขุมของหวังฮูหยินจึงค่อย ๆ เหิมเกริมขึ้นตามไปด้วย

ทว่าต่อหน้าใต้เท้าหวัง นางยังคงอ่อนน้อมถ่อมตนเช่นเดิม

“ฮูหยิน…”

เมื่อเห็นว่าแม่นมฉีจะเอ่ยทัดทานอีก หวังฮูหยินก็โบกมืออย่างไม่สบอารมณ์

“พอได้แล้ว ข้ารู้ว่าวันนี้มีเรื่องสำคัญ”

สิ้นคำ รถม้าก็ค่อย ๆ หยุดลง

ทันทีที่เลิกม่านรถม้าขึ้น เมื่อหวังฮูหยินเห็นว่าคฤหาสน์โอ่อ่าที่อยู่เบื้องหน้าคือจวนจงซู่โหว นางถึงกับตกตะลึงไป

มิน่าเล่าใคร ๆ ต่างก็พูดว่าจวนจงซู่โหวนั้นมั่งคั่ง เรือนหลังนี้ช่างสร้างได้อย่างโอ่อ่าภูมิฐานเสียจริง!

ถึงกับทำให้ตระกูลหวังของนางดูด้อยไปเลย!

ถึงกับทำให้จวนสกุลหวังของนางดูด้อยไปเลย!

“หากจงซู่กงไม่ได้แต่งบุตรีของพ่อค้าเป็นภรรยา เรือนหลังนี้คงไม่อาจสร้างได้อย่างหรูหราถึงเพียงนี้”

ถ้อยคำนี้ลอยเข้าหูของลุงหวังและคนอื่น ๆ ที่เดินเข้ามา พวกเขารู้สึกได้ถึงความอิจฉาริษยาในน้ำเสียงนั้น

“หวังฮูหยิน คุณหนูของเรารอท่านอยู่ที่ห้องรับรองแล้ว ขอเชิญท่านด้านในขอรับ”

แม้ในใจของลุงหวังจะไม่พอใจหวังฮูหยิน แต่ก็ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น

“อืม” หวังฮูหยินเหลือบมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วแล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าโบกไปมาที่จมูก

เป็นการแสดงท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจน

แม่นมฉีเห็นการกระทำของนางแล้วถึงกับเหงื่อตกด้วยความตกใจ

แต่ในฐานะบ่าวไพร่ นางไม่อาจพูดจาไม่เหมาะสมใด ๆ ออกไปได้

ทว่าลุงหวังกลับทำราวกับมองไม่เห็น ยังคงนำทางนางไปยังห้องรับรองด้วยท่าทีสุภาพและมีมารยาท

“คารวะหวังฮูหยิน”