ตอนที่ 331

“ข้าเป็นไทเฮา จะลงโทษหรือให้รางวัลก็ย่อมได้ หรือชายาฉู่อ๋องสูงส่งกว่าข้า กระทั่งคุกเข่าก็คุกเข่าไม่ได้”

เมื่อเห็นไทเฮาหาเรื่องใส่ตัว

ซูกุ้ยเฟยก็ขี้เกียจพูดอะไรอีก ได้เเต่มองมู่เหยาที่ยืนเงียบอยู่ด้วยความสนใจ

ในใจคิดว่าคนผู้นี้จะทำอย่างไรต่อไป

“ชายาฉู่อ๋อง เจ้าเงียบทำไม! หรือว่าไม่พอใจที่ข้าลงโทษ!”

ไทเฮาตะคอกเสียงดัง ลุกขึ้นยืนพรวดพราดเเล้วตบโต๊ะเสียงดังสนั่น

เสียงดังก้องไปทั่วท้องพระโรง

มู่เหยาจึงลุกขึ้นยืนตรง เเล้วคุกเข่าลงต่อหน้าไทเฮา

“ในเมื่อไทเฮาจะให้หม่อมฉันคุกเข่า หม่อมฉันก็ไม่กล้าขัด หม่อมฉันจะออกไปคุกเข่าหนึ่งชั่วยามก็แล้วกัน ขอไทเฮาอย่าได้โมโหจนทำร้ายร่างกายของพระองค์เลยเพคะ”

มู่เหยาพูดเร็วมาก พูดจบก็ไม่รอให้ไทเฮาได้ตอบสนอง

ตอนออกไปหาสถานที่ที่หิมะตกหนา เเละมีข้าราชบริพารเดินไปมา

เซียวฮองเฮาเข้าใจความหมายของมู่เหยาเป็นอย่างดี จิบชาโดยไม่ยุ่ง

“ครั้งนี้นางเชื่อฟังดี”

ไทเฮาพูดอย่างภาคภูมิใจ

เมื่อได้ยินดังนั้น ซูกุ้ยเฟยที่อยู่ตรงข้ามก็กลอกตาอย่างเงียบๆ

ช่างเป็นคนโง่เง่านัก

“ไทเฮาอย่าได้ลงโทษเลย ชายาฉู่อ๋องยังฟื้นตัวไม่เต็มที่ หากการลงโทษนี้เกิดเรื่องไม่คาดฝันอะไรขึ้นมา ชื่อเสียงของพระองค์จะไม่ถูกนินทาหรือ”

ทันทีที่ซูกุ้ยเฟยเอ่ยปากเตือน

รอยยิ้มบนใบหน้าของไทเฮาก็หายไปทันที พระองค์เข้าใจประเด็นสำคัญในเรื่องนี้เเล้ว

“รีบไปเชิญคนผู้นั้นเข้ามาเดี๋ยวนี้!”

ไทเฮานั่งตัวตรง เเล้วรีบตะโกนบอกหลิวมามาที่อยู่ข้างกาย

เมื่อเห็นหลิวมามาเดินออกมา มู่เหยาจึงเเสร้งทำเป็นทนไม่ไหวเเละพูดเสียงดังว่า “ในเมื่อหม่อมฉันทำให้ไทเฮาไม่พอใจ หม่อมฉันก็ควรถูกลงโทษ!”

อย่างไรก็ตามวันนี้นางเตรียมตัวมาอย่างดีเ นางผูกเเผ่นรองนุ่มๆไว้ที่หัวเข่าตั้งเเต่เเรก

เสื้อผ้าฤดูหนาวหนาหนัก จึงมองไม่เห็นอย่างเเน่นอน

เสียงของมู่เหยาไม่เบาเลย ทำให้เหล่าขันทีนางกำนัลที่เดินผ่านไปมาต่างเเอบมอง

บวกกับที่เซียวฮองเฮาได้จัดเตรียมไว้ นางกำนัลเเละขันทีที่เดินผ่านหน้าตำหนักเฟิ่งอี้ในวันนี้จึงมีมากกว่าปกติหลายเท่า

ข่าว…แน่นอนว่าย่อมเเพร่ออกไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน