ตอนที่ 330

ไม่นานนัก ผิวน้ำที่สงบก็นูนขึ้นเป็นระลอกคลื่นอย่างเป็นจังหวะ

เสียงร้องอย่างหวานหูดังขึ้นในห้องต่อเนื่องถึงสองชั่วโมงเต็ม

จนเยี่ยนสวินรู้สึกว่าคนในอ้อมเเขนปวกเปียกเเล้ว จึงยอมปล่อยนางไปอย่างไม่เต็มใจ

หลังจากทำความสะอาดเเล้ว เขาก็อุ้มมู่เหยาที่เหนื่อยล้ากลับไปที่ห้อง

เมื่อมองดูสาวน้อยที่นอนหลับอย่างสบายในอ้อมแขนของเขา ดวงตาของเยี่ยนสวินก็เหลือเพียงความพึงพอใจ

เขาโอบกอดเอวของนางเเละหลับไปอย่างสงบ

เช้าวันถัดมา

มู่เหยาตื่นเเต่เช้าตรู่ เพราะวันนี้ต้องไปถวายความเคารพที่พระราชวัง

เเต่เพราะนางตื่นเช้าเกินไป เเถมยังถูกใครบางคนดึงตัวให้นอนอ้อยอิ่งอยู่บนเตียง

เหนื่อยจนเเทบจะลุกไม่ขึ้น

พอเห็นเยี่ยนสวินดูร่าเริงมีชีวิตชีวา นางก็โมโหจนกัดฟัน เเละต่อยเขาไปหนึ่งหมัด

สำหรับเยี่ยนสวินเเล้ว หมัดนี้ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดเลยแม้เเต่น้อย เเต่กลับรู้สึกว่ามู่เหลาเเค่กำลังออดอ้อน

“วันนี้ไปถวายบังคมที่ตำหนักฮองเฮา ไทเฮากับซูกุ้ยเฟยอาจจะอยู่ที่นั่นด้วย เเต่มีฮองเฮาคุ้มครองเจ้าอยู่ คิดว่าคงไม่มีอะไร”

“ซูกุ้ยเฟย?”

มู่เหยาค่อนข้างสับสน เพราะนางไม่ค่อยได้เข้าร่วมงานเลี้ยงในวังเท่าไร จึงไม่รู้จักซูกุ้ยเฟยดีนัก

รู้เเค่ว่านางเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้มาก

“ซูกุ้ยเฟยเป็นคนหน้าเนื้อใจเสือ จัดการคนเเบบนี้ เจ้าคงจัดการได้”

เยี่ยนสวินพูดพลางหยิบปิ่นปักผมอันหนึ่งมาปักบนศรีษะของมู่เหยา

“ได้ ข้ารู้เเล้ว”

มู่เหยาขึ้นรถม้าคันเดียวกับเยี่ยนสวิน และมุ่งหน้าสู่พระราชวัง

เเม้ว่าเซียวฮองเฮาจะส่งซุนกูกูมารับ เเต่ทันทีที่มู่เหยาก้าวเข้าสู่ตำหนักเฟิ่งอี้ นางก็สัมผัสได้ถึงสายตาที่ไม่เป็นมิตรสองคู่พุ่งตรงมาที่นาง

สายตาหนึ่งที่ราวกับอยากจะฆ่านาง ไม่ต้องคิดให้มากก็รู้ว่าเป็นไทเฮา

ส่วนสายตาอีกคู่ที่กำลังพินิจพิเคราะห์ คงจะเป็นซูกุ้ยเฟยคนนั้น

มู่เหยาก้าวไปข้างหน้า ทำความเคารพตามธรรมเนียม เเละกล่าวทักทายคนทั้งสามในห้อง

ขณะที่เซียวฮองเฮากำลังจะให้นางลุกขึ้น เสียงที่เย็นชาของไทเฮาก็ดังมาจากด้านซ้าย

“นี่มันกี่โมงกี่ยามเเล้ว ถึงเพิ่งมาถวายบังคม ไม่เห็นฮองเฮาอยู่ในสายตา”

เซียวฮองเฮาเหลือบมองไทเฮาที่พูด สีหน้าของนางเเสดงความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

“เมื่อวานลำบากมามาก วันนี้มาสายหน่อยก็ไม่เป็นไร”