บทที่ 136 เรื่องอื้อฉาวของอ๋องต้วน

นางลุกขึ้นและกล่าวว่า：“พ่อบ้านฉี ที่นี่คงต้องรบกวนท่านชั่วคราว ชิงอี จื่ออี พวกเจ้าสองคนอยู่ที่นี่ รอให้ข้าจัดการเรื่องที่ติดขัดให้เรียบร้อยเสียก่อน แล้วข้าจะบอกความเป็นมาของเด็กคนนี้กับพวกเจ้าด้วยตนเอง ดูแลเขาให้เหมือนกับที่ดูแลคุณหนูน้อย！”

พวกนางมีข้อสงสัยมากมาย แต่พวกนางไม่เคยคิดที่จะถามไป๋ชิงหลิงก่อน

เพราะหากเป็นเรื่องที่ไป๋ชิงหลิงสามารถบอกได้ นางจะบอกพวกนางอย่างแน่นอน

หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงอธิบายจบ นางก็เดินออกไปจากห้อง

อิงซาไปจัดการตามที่หรงเยี่ยสั่ง และยังไม่กลับมา ส่วนอิงเหลียนก็เฝ้าอยู่ที่นอกประตู

ไป๋ชิงหลิงเดินไปหาอิงเหลียนและกล่าวว่า：“เหตุการณ์ไฟไหม้เมื่อคืน คนธรรมดาสามารถหนีออกมาได้หรือไม่？”

อิงเหลียนโค้งคำนับและตอบด้วยความเคารพ：“คนธรรมดาไม่มีทางรอด และไม่สามารถหนีออกมาได้อย่างแน่นอนขอรับ”

“เช่นนั้นก็ดี เจ้ากลับไปที่หมู่บ้านจางซู่ และนำศพของชายผู้นั้นกลับมา！”

“ขอรับ！” อิงเหลียนหันหลังเดินออกไปจากเรือนชิงซินอย่างรวดเร็ว

วันรุ่งขึ้น

มีเรื่องอื้อฉาวใหญ่โตในเมืองหลวง

อ๋องต้วนบุกเข้าไปในเรือนวิปลาสกลางดึก องค์หญิงผิงหยางกับคุณหนูห้าบุตรสาวของภรรยาเอกจวนอู๋กั๋วกงกำลังหลับสนิท

หญิงสาวทั้งสองคนนี้ ตอนอายุสิบเอ็ดไข้ขึ้นสมองและทำร้ายผู้คนในจวนอ๋องไปทั่ว

อ๋องฮุ่ยจนปัญญา จึงต้องส่งองค์หญิงผิงหยางไปรักษาที่เรือนวิปลาส จึงสามารถควบคุมอาการของโรคไว้ได้

และคุณหนูห้าของจวนกั๋วกง เมื่อสามปีก่อนนางตกลงมาจากหลังม้า สูญเสียความทรงจำและวิกลจริต ฮูหยินอาวุโสของจวนกั๋วกงจึงละทิ้งนาง และเอานางมาปล่อยตามยถากรรมที่เรือนวิปลาส

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้อ๋องต้วนกำลังนอนกับหลานสาวของตนเอง จวนอู๋กั๋วกงไม่มีทางปล่อยเรื่องดี ๆ เช่นนี้ไปอย่างแน่นอน ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องแต่งตั้งคุณหนูห้าเป็นพระชายารอง มิเช่นนั้นเรื่องนี้คงยากที่จะตกลงกันได้

ไม่ง่ายเลยที่ไป๋จินจะสามารถดับไฟที่ลุกไหม้ในจวนอ๋องต้วนลงได้ และค้นหาอ๋องต้วนกับไป๋ชิงหลิงจนทั่ว เมื่อได้ยินว่าอ๋องต้วนหลับนอนกับหญิงสาวสูงศักดิ์ทั้งสอง

แม้ว่าจะเป็นคนวิกลจริต แต่ตระกูลของพวกนางทั้งสองก็เป็นบุคคลสำคัญของเมือง

ไป๋จินเป็นลมหมดสติไปในทันที

เมื่อไป๋จิ่นฟื้นขึ้นมา ฝ่าบาทก็ทรงมีราชโองการให้อภิเษกสมรสแล้ว

อ๋องต้วนจะต้องไปสู่ขอองค์หญิงผิงหยางกับคุณหนูห้าของจวนอู๋กั๋วกงเป็นพระชายารองภายในสามวัน

เมื่อมีพระราชโองการแต่งตั้ง ไม่เพียงแต่ไป๋จินจะเป็นลมอีกรอบ แม้แต่พระสนมเอกหรงก็เป็นลมไปในทันทีเช่นกัน

อ๋องต้วนต้องแต่งงานกับคนวิกลจริตถึงสองคน สำหรับพระสนมเอกหรงแล้ว……ช่างเป็นความอัปยศสิ้นดี

สิ่งแรกที่พระสนมเอกหรงทำหลังจากที่ฟื้นขึ้นมา คือเรียกไป๋จิ่นเข้าไปในวัง และระบายความโกรธทั้งหมดไปที่ไป๋จิ่น

เมื่อถึงเวลาพลบค่ำ ไป๋จินก็ออกมาจากตำหนักลี่อี๋

บนใบหน้าทั้งสองข้างของนางเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือ ฝ่ามือทั้งสองของนางแดงก่ำจากการถูกเฆี่ยนตี และรู้สึกปวดหัวเข่าทั้งสองข้างจากการคุกเข่าเป็นเวลานาน

แม่นมอันช่วยประคองนางขึ้นไปบนรถม้า ทันทีที่ไป๋จิ่นนั่งลง นางก็ตบหน้าแม่นมอัน

แต่ที่ฝ่ามือของนางเพิ่งจะถูกเฆี่ยนตีมา นางจึงกุมมือไว้ด้วยความเจ็บปวดในทันที

แม่นมอันคุกเข่าลงกับพื้นและกล่าวอย่างเป็นกังวลว่า：“พระชายา บ่าวเองเจ้าค่ะ มือของพระชายาได้รับบาดเจ็บ จึงไม่สมควรลงโทษอีก เป็นบ่าวที่ไม่ได้เรื่อง ทำให้ท่านอ๋องกับพระชายาต้องเดือดร้อน”

แม่นมอันตบหน้าตนเองอย่างแรง