บทที่ 137 ไป๋ชิงหลิงทำลายกลอุบายของฝ่ายตรงข้าม

“ข้าน้อยจะไปฆ่าคนเหล่านั้นซะ”

“จะฆ่าผู้บริสุทธิ์ตามอำเภอใจมิได้！” ใบหน้าของไป๋ชิงหลิงเคร่งขรึม และเขาก็ตำหนิในทันที

อิงเหลียนถอนหายใจ：“พวกเขาต้องการจะทำร้ายนายท่าน คราวนี้ข้าน้อยจะต้องจัดการพวกเขาให้สิ้นซาก”

ไป๋ชิงหลิงกุมหน้าผาก อ๋องหรงชอบรบราฆ่าฟัน แม้แต่คนของเขาก็เช่นกัน ดูเหมือนว่าเธอจะต้องฝึกฝนอีกรอบ

“ชาวบ้านในหมู่บ้านจางซู่เป็นผู้บริสุทธิ์ ส่วนเฉียนจิ่วเป็นคนที่สมควรตาย หากเจ้าฆ่าเขา ข้าจะไม่ถาม แต่เจ้าห้ามแตะต้องชาวบ้านเหล่านั้น มิเช่นนั้น มันจะเป็นการทำร้ายนายท่านของเจ้าจริง ๆ ”

หากหลายร้อยครอบครัวในหมู่บ้านจางซู่ตายในชั่วข้ามคืน จะต้องทำให้ผู้คนตกใจมากอย่างแน่นอน เมืองถึงเวลานั้นการฆ่าคนปิดปากก็ไม่ง่าย

อิงเหลียนคำนับและกล่าวว่า：“แม่นางต้องการทำอย่างไร？”

ไป๋ชิงหลิงแอบหยิบลูกกวาดออกมาจากห้วงมิติเวลา แล้วยื่นให้อิงเหลียน

อิงเหลียนตระหนกตกใจ：“แม่นาง ท่าน……”

“หาที่สงบ ๆ ที่ไม่มีใครเห็น และนำลูกกวาดเหล่านี้ไปให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านจางซู่ เด็ก ๆ ไร้เดียงสาที่สุด และสืบเรื่องของเฉียนจิ่วผู้นั้นมาให้กระจ่าง ไม่จำเป็นต้องติดสินบนเด็ก ๆ เจ้าแค่หาโอกาสถามพวกเขา เมื่อถึงเวลานั้นข้ามีทางออกไว้แล้ว” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

อิงเหลียนยื่นมือออกไปหยิบลูกกวาดในมือของไป๋ชิงหลิง ในขณะที่เขากำลังจะจากไป ไป๋ชิงหลิงก็เหลือบมองเขาและกล่าวว่า：“หาเจ้าอยากกิน เจ้าก็ลองแกะกินดูได้”

เอ่อ……

ใบหน้าของอิงเหลีบนแดงระรื่อและกล่าวว่า：“ข้าน้อยไม่กินลูกกวาด”

หลังจากพูดจบ เขาก็หันหลังเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ไป๋ชิงหลิงมองดูร่างของอิงเหลียนจากไป

นางคิดว่าอิงเหลียนเข้ามาเป็นทหารองครักษ์เหยี่ยวดำตั้งแต่อายุยังน้อย ยังไม่มีหญิงสาวที่ควรมี และในขณะเดียวกันก็ถอนหายใจกับความสามารถในการทำงานของทหารองครักษ์เหยี่ยวดำ

ถ้าไม่ใช่เพราะอ๋องหรงทิ้งทหารองครักษ์เหยี่ยวดำไว้ให้ เกรงว่านางก็คงจะรับมือแผนการของไป๋จินไม่ทัน

เฉียนจิ่วยืนยันว่าเป็นสามีภรรยากันกับนาง นางถูกกล่าวหาว่าสวมเขาและฆ่าสามีเพื่อแย่งชิงบุตร และน้ำลายของผู้คนในเมืองก็เพียงพอที่จะทำให้นางจมน้ำตาย

ไป๋จิ่นช่างชั่วร้ายนัก！

แต่ก็มิน่าแปลกที่ไป๋จิ่นจะเป็นสุนัขจนตรอก

นางมอบพระชายารองที่งามดั่งดอกไม้ให้ถึงสองคน ด้วยนิสัยหึงหวงของนาง ถ้าไม่แตกร้าวกันคงน่าแปลก

“ท่านแม่ ท่านแม่ น้องชายฟื้นแล้ว น้องชายฟื้นแล้ว！” ไป๋ชงเซิงวิ่งออกมาจากข้างใน นางจับมือไป๋ชิงหลิงและร้องตะโกน

ไป๋ชิงหลิงรีบกลับเข้าไปในห้อง

จื่ออี พ่อบ้านฉี และแม่นมซั่งที่คอยเฝ้าเด็กดูสีหน้าเคร่งขรึม

นางรีบเดินไปถาม：“ให้ข้าดูหน่อย！”

“แม่นางไป๋ ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้……จะไม่ปกติ” แม่นมซั่งกล่าว

หัวใจของไป๋ชิงหลิงบีบรัดแน่นขึ้นในทันที และรีบเดินไปข้าง ๆ เด็ก

นางเห็นดวงตาของเขาเบิกกว้าง แต่กลับว่างเปล่า ใบหน้าของเขาหมองคล้ำ เหมือนหุ่นเชิดที่ไร้วิญญาณ

ทำไมถึงเป็นเช่นนี้？

ในตอนนั้นหลังจากที่เขาเกิด เห็นได้ชัดว่าร้องไห้เสียงดัง ทำไมตอนนี้ถึงกลายเป็นเช่นนี้ได้

ไป๋ชิงหลิงรีบอุ้มเด็กขึ้นมา นางลูบคิ้วและใบหน้าของเด็กเบา ๆ

เด็กหน้าตาไม่เหมือนนาง คงจะเหมือนไอ้เฉียนจิ่วนั่น

ลักษณะใบหน้าของเขาแบน ผิวคล้ำ และซูบผอม ทำให้เด็กคนนี้ดูไม่เหมือนเด็กอายุห้าขวบ แต่เหมือนเด็กอายุสามขวบ

“เอ๋อร์ซือ เจ้ามองแม่สิ เรากลับมาบ้านแล้ว ต่อไปจะไม่มีใครกล้าดุด่าทุบตีเจ้าอีก” เอ๋อร์ซือชื่อที่นางตั้งให้ลูกของนาง

“ท่านแม่……ท่านแม่……” เด็กจ้องมองนางอย่างเหม่อลอย และพูดว่า “ท่านแม่” ซ้ำ ๆ ตอนที่เรียกท่านแม่น้ำเสียงแผ่วเบา แต่ปลายสายลากยาว：“ท่านพ่อจะตีข้า จะตีข้า ข้าอยาก……กลับไปอยู่กับท่านพ่อ”

“ฉันไม่มีท่านพ่อแล้ว ต่อไปเจ้าจะอยู่กับแม่” ไป๋ชิงหลิงจับมือของเขาและตรวจชีพจร

ในเวลานี้ ลี่ว์อีวิ่งเข้ามาจากประตู：“แม่นาง พระ……พระชายาต้วน……นางมาแล้ว……”