บทที่ 166 วันแต่งงานก่อนกำหนด

ไป๋กัวจ้าวก้าวออกไปข้างหน้า เขาทำความเคารพก่อนจากนั้นจึงทำทางเหมือน"เชิญ"

ผู้อื่นมองวาท่าทีของไปชิงหลิงนั้นดูเฉยเมยแต่ในสายตาท่านอ๋องฮุ่ยนี่เป็นบุคลิกของนาง

ที่ผ่านมาไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าขับไล่เขาออกจากจวนเช่นนี้ ไป๋ชิงหลิงเป็นคนแรก

สิ่งที่ปรมาจารย์หลูพูดนั้นถูกต้อง ผู้หญิงผู้นี้มีความฉลาด ทั้งกล้าหาญและยังมีไหวพริบ หากได้ครอบครองหัวใจของนางเพื่อใช้ประโยชน์ให้กับตนเองมีหรือจะไม่สามารถครอบครองแคว้นหรงแห่งนี้ได้

เขาจับที่คางของตนเอง มุมปากโค้งขึ้น เขายิ้มอย่างมีความสุขแล้วพูดว่า"ตกลง พรุ่งนี้ข้าจะมารับเจ้าไปแต่งงานพร้อมกับเกี้ยวที่มีคนแบกแปดคน เจ้าเตรียมตัวไว้แล้วกัน แล้วจงทำให้ข้าประหลาดใจ"

ไป๋ชิงหลิงภาวนาให้ตนเอง รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่บอบบางของนาง

ท่านอ๋องฮุ่ยหันหลังเดินออกจากเรือนชิงซินด้วยความพึงพอใจ

ปรมาจารย์หลูเปิดม่านออก ท่านอ๋องฮุ่ยกระโดดขึ้นรถม้าแล้วเดินเข้าไป

ปรมาจารย์หลู"ท่านอ๋องฮุ่ยเก่งมาก ข้ายินดีกับท่านด้วยที่จะได้ดาวหงส์ไปครอง

ท่านอ๋องฮุ่ยจิตใจเบิกบาน"แผนการของเราต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไหร่?"

อีกไม่ถึงครึ่งเดือน ท่านอ๋องฮุ่ยเพียงแค่ต้องเข้ากันได้ดีกับพระชายาฮุ่ยอย่างสบายใจ พระชายาฮุ่ยจะหาทางเอาชนะมัดใจท่านมากขึ้นในไม่ช้า เราสามารถยืมมือของพระชายาฮุ่ยมาจัดการกับท่านอ๋องหรงก่อน..."ปรมาจารย์หลูยกมือขึ้นและทำท่าทางเหมือนกำลังปาดคอ

ท่านอ๋องฮุ่ยหรี่ตาลงและพูดด้วยรอยยิ้มว่า"หลังจากเรื่องนี้สำเร็จ ข้าจะสร้างรูปปั้นสีทองสำหรับปรมาจารย์ไว้ในเมืองเฉาจิง เพื่อให้กลิ่นหอมของปรมาจารย์คงอยู่ต่อไป"

ปรมาจารย์หลูคุกเข่าลงอย่างรวดเร็ว"ข้าขอขอบคุณท่านอ๋องฮุ่ยล่วงหน้า"

หลังจากที่ท่านอ๋องฮุ่ยออกจากเรื่องชิงซิน ในใจของไป๋ชิงหลิงก็รู้สึกไม่สบายใจ

ติ้งเป่ยโหวกังวลมากเกี่ยวกับสถานการณ์ของนาง"เจาเสวี่ย เจ้าต้องแต่งงานเข้าจวนท่านอ๋องฮุ่ยจริงหรือ?"

ไป๋ชิงหลิงกวาดตาไปทั่วเรือน เรือนเต็มไปด้วยของหมั้น ดวงตาของนางมืดลง"ท่านพ่อ นี่เป็นพระราชฎีกา ท่านอย่าคิดเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย ข้างหลังของท่านยังมีจวนติ้งเป่ยโหว ส่วนข้างหลังของข้าก็มีเซิงเอ๋อร์กับเอ๋อร์ซือ มีแต่การเสียสละของข้าเพียงผู้เดียวที่จะทำให้ทุกคนปลอดภัย"

พูดจบไปชิงหลิงรู้สึกว่าการจะใช้คำว่า"เสียสละ"คำนี้ก็ไม่ค่อยถูกต้อง นางจึงพูดว่า"นอกจากนี้ ข้าไม่เรียกว่าเป็นการเสียสละ แต่เป็นเพียงท่านพ่อแค่จัดงานให้ลูกสาวแต่งงาน"

"เช่นนั้นเจ้ากลับไปที่จวนติ้งเป่ยโหวและแต่งออกจากจวนติ้งเป่ยโหวดีกว่า จวนติ้งเป่ยโหวเป็นกำลังที่สนับสนุนอยู่เบื้องหลังจากทุกคน ตราบใดที่เจ้าไม่ต้องการถึงแม้ว่าจะต้องแลกด้วยชีวิตและทรัพย์สินพ่อก็จะช่วยให้เจ้าออกจากเมืองอย่างปลอดภัย"ติ้งเป่ยโหวก็วางแผนอย่างลับๆเพราะกลัวว่าอาจมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นกับไป๋ชิงหลิงเขาจะได้โจมตีได้ทันเวลา

ไป๋ชิงหลิงไม่ปฏิเสธเขา"ตกลง ข้าจะแต่งออกจากจวนติ้งเป่ยโหว ท่านไม่ต้องเตรียมสินสอดแทนข้า"

ติ้งเป่ยโหวเงียบ

ถึงแม้จะรู้ว่าไป๋ชิงหลิงไม่เต็มใจที่จะแต่งงานกับท่านอ๋องฮุ่ย แต่ว่าสถานะของท่านอ๋องฮุ่ยในเมืองจิงนั้นยิ่งใหญ่มาก เรียกได้ว่าอยู่ใต้คนๆเดียวแต่อยู่สูงกว่าคนเป็นหมื่น การที่จะแต่งงานกับชายแบบนั้นในฐานะพระชายาถ้าไม่มีสินสอดก็จะดูยากจนค่ดแค้นเกินไป

จะเล่นละครก็ต้องเล่นให้เหมือนจริงมากที่สุด

ฝ่ายหญิงที่ไม่มีสินสอดแสดงว่าพวกเขาไม่ได้มีความตั้งใจที่จะแต่งงาน

สิ่งนี้ทำให้ไป๋ชิงหลิงเสียเปรียบ

"เรื่องสินสอดให้พ่อจัดการเถอะ"ติ้งเป่ยโหวเอามือไคว้หลัง น้ำเสียงหนักแน่น

ไป๋ชิงหลิงตกใจอยู่ครู่หนึ่งและมองไปที่ท่าทางที่เคร่งขรึมของติ้งเป่ยโหว

นางรู้ดีว่าติ้งเป่ยโหวนั้นรู้สึกไม่สบายใจมากกว่านาง ดังนั้นนางจึงไม่ปฏเสธอีกต่อไป

เพราะว่าติ้งเป่ยโหวไม่ได้มีความจำเป็นที่จะต้องรับสินสอด

แม่นางหลิ่วควบคุมคนทั้งหมดของจวนติ้งเป่ยโหว แม่นางหลิ่วฟังแค่คำพูดของฮูหยินอาวุโส

ฮูหยินอาวุโสเกลียดนางมากขนาดนั้นมีหรือจะยอมให้สินสอดแก่นาง

ตอนพลบค่ำจักรพรรดิเหยาเรียกตัวหรงเยี่ยเข้าวัง

ในขณะที่หรงเยี่ยก้าวเข้าไปในตำหนักเฉียนชิง หมอหลวงหนึ่งในสามของสำนักหมอลวงกำลังเฝ้าห้องโถงด้านนอกของตำหนักเฉียนชิง บรรยากาศเคร่งขรึม

เขาขมวดคิ้วแล้วเดินเข้าไปในห้องโถงด้านในอย่างรวดเร็ว

ใต้เท้าหลายคน ท่านอ๋องชินกำลังรออยู่ที่ห้องโถงด้านใน ใบหน้าของจักรพรรดิเหยาก็ดูเคร่งเครียดมากเช่นกัน