บทที่ 167 มาเยือนตอนดึก

ติ้งเป่ยโหวไม่ให้ใครเข้ามารับใช้จักรพรรดิเหยา เขาลงมือชงชาและนำมาให้จักรพรรดิเหยาด้วยตนเอง

"ฝ่าบาท ขอทรงจิบชาเถิด"ติ้งเป่ยโหวกล่าว

จักรพรรดิเหยาเหลือบมองชาหยิบชาขึ้นมาจิบเล็กน้อยแต่รู้สึกว่าชาไม่หอมซึ่งทำให้เขาอารมณ์เสียมากขึ้น ดังนั้นเขาจึงวางถ้วยชาลงแล้วพูดว่า"เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงมาหาเจ้าในตอนกลางคืน?"

ไป๋ชิงหลิงลดสายตาลงแล้วพูดว่า"พรุ่งนี้หม่อนฉันก็จะแต่งงานเข้าจวนท่านอ๋องฮุ่ย ฝ่าบาทมาที่นี่ก็เพราะเรื่องท่านอ๋องฮุ่ย"

"ไม่ใช่!"จักรพรรดิเหยาหายใจเข้าลึกๆแล้วหายใจออกอย่างหนักๆ คิ้วที่ขมวดแน่นของเขาทำให้รู้เลยว่าตอนนี้เขามีความกดดันมากแค่ไหน

เขากำมือแน่นแล้วพูดว่า"ข้ามาที่นี่เพื่อพบเจ้าและอยากจะถามเจ้าเกี่ยวกับเรื่องคดีลักเด็ก"

"คดีลักเด็กมีใต้เท้าเว่ยกับท่านอ๋องหรงเป็นผู้รับผิดชอบมิใช่หรือคะ เชื่อว่าอีกไม่นานคงจะได้เบาะแสเกี่ยวกับเรื่องนี้"ไป๋ชิงหลิงไม่คิดว่าจักรพรรดิเหยาจะสนใจเรื่องนี้มาก เมื่อก่อนนางไม่ค่อยประทับใจอะไรในตัวเขาเท่าไหร่แต่ตอนนี้นางเริ่มมองเขาเปลี่ยนไป

นางคิดว่าจักรพรรดิแค่เรียกให้คนตรวจสอบ ถ้าคนของเขาตรวจสอบไม่เจอเขาก็จะโทษคนของเขา

สำหรับจำนวนเด็กที่เสียชีวิตนั้น สิ่งที่เขาต้องการคือหาวิธีที่จะทำให้ทุกคนเงียบได้เพื่อสร้างชื่อเสียงให้แก่ตนเอง

จักรพรรดิเหยามองนางด้วยสายตาที่เคร่งขรึม"มีเบาะแสแล้ว วันนี้มีข้าราชการจากทั้งสามมณฑลสองอำเภอเข้าเมืองหลวงเพื่อพบข้ารวมถึงใต้เท้าเว่ยด้วย"

ไป๋ชิงหลิงเห็นสีหน้าที่ไม่ดีของเขา เปลือกตาของนางกระตุกสองสามครั้งและจู่ๆใจของนางก็รู้สึกมีลางสังหรณ์น่ากลัวแปลกๆ

"เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่เพคะ?"ไป๋ชิงหลิงกลั้นหายใจและถามอย่างระมัดระวัง

จักรพรรดิเหยาพูด"สมาชิกในครอบครัวที่นำศพของเด็กที่ตายกลับไปทุกคนล้มป่วยและตาย และทุกคนตายในหมู่บ้าน มีผู้คนจำนวนครึ่งหนึ่งติดโรคนี้แล้วและมีบางคนเริ่มแสดงอาการของโรคนี้ออกมา"

ไป๋ชิงหลิงสูดลมหายใจ

ติ้งเป่ยโหวซึ่งยืนอยู่ข้างๆอย่างเงียบๆอดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกใจ"นี่มันโรคระบาดไม่ใช่หรือ!"

ไป๋ชิงหลิงมองไปที่พ่อของนางโดยไม่รู้ตัว

โรคระบาดเป็นโรคที่หน้ากลัว

โรคนี้สามารถแพร่จากหนึ่งไปถึงสิบจากสิบไปถึงร้อย และทั้งเมืองหรือแม้แต่ทั้งแคว้นก็จะเจอกับความหายนะ

ไม่แปลกใจเลยที่สีหน้าของจักรพรรดิเหยาไม่สู้ดี

ถึงแม้ว่านางจะอยู่ที่นี่เพียงห้าปีแต่โรคระบาดครั้งใหญ่ในแคว้นหรงเมื่อสิบปีที่แล้วถูกเขียนไว้ในหนังสือประวัติศาสตร์

โรคระบาดในครั้งนั้นได้คร่าชีวิตผู้คนเกือบครึ่งในแคว้นหรง ก่อให้เกิดความสูญเสียทางเศรษฐกิจอย่างมาก ผู้คนอดอยากในทุกหนทุกแห่งและทั่วเมืองเต็มไปด้วยศพของคนตาย

ผู้คนไม่สามารถอยู่อย่างเป็นสุขได้

"ใต้เท้าเว่ยบอกว่าเจ้าเป็นคนแรกที่พบเชื้อนี้ในเลือดของศพเด็ก"จักรพรรดิเหยาคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะฝากความหวังทั้งหมดไว้ที่ไป๋ชิงหลิง

ทันใดนั้นใบหน้าของไป๋ชิงหลิงซีดผิดปกติ นางพนักหน้าแล้วพูดว่า"ใช่เพคะ ถ้าเชื้อนี้เป็นแหล่งกำเนิดของโรคระบาดเช่นนั้นท่านอ๋องหรง ใต้เท้าเว่ยและทหารทุกคนที่อยู่ใกล้ชิดหรือสัมผัสกับศพไปจนถึงแหล่งน้ำก็จะสามารถติดโรคระบาดนี้ได้"

"เจ้าว่าอย่างไรนะ!"จักรพรรดิเหยาลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

"ฝ่าบาทเพคะ ต้องกักตัวทุกคนที่สัมผัสหรือใกล้ชิดกับศพเพื่อสังเกตการณ์ นอกจากนี้ยังต้องติดตามผู้คนที่ติดต่อใกล้ชิดกับท่านอ๋องหรงและใต้เท้าเว่ยเพื่อแยกคนพวกนี้ออกมาด้วยเพคะ"มือของไป๋ชิงหลิงสั่นเล็กน้อย นางเป็นคนที่อยู่ใกล้ชิดกับท่านอ๋องหรงมากที่สุดและนางยังเคยสัมผัสศพด้วยนางจึงเป็นคนที่มีแนวโน้มจะติดโรคมากที่สุด

แต่อย่างไรก็ตามนี่เป็นเพียงการคาดเดาของนาง นางหวังว่าการแพร่ของเชื้อจะไม่รุนแรงขนาดนั้น

ถ้าหากเป็นเช่นนั้นจะเป็นการดีที่สุดที่จะยกเลิกงานเลี้ยงอภิเษกสมรสของนางกับท่านอ๋องฮุ่ย

จักรพรรดิเหยารู้สึกหวั่นกับคำพูดของไป๋ชิงหลิง"เยี่ยเอ๋อร์ออกจากเมืองและกำลังมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่เกิดโรคระบาดแล้ว"

พวกท่านอ๋องที่กำลังเคลื่อนไหวเห็นได้ชัดว่าต่อหน้านั้นพวกเขากลัวทำให้หรงเยี่ยโกรธ เขาชนะใจฝ่าบาทและยังเป็นบุตรชายของฮองเฮาอีก

ไม่ว่าจะเป็นด้านการเจรจาต่อรองหรือด้านกำลังความสามารถล้วนไม่จำเป็นต้องสงสัยเลย

โรคระบาดที่กำลังจะทำลายแคว้นหรงนั้นสำคัญกว่าการเข้าสู่สนามรบ คนผู้นั้นต้องเดาออกแน่ว่าจักรพรรดิเหยาจะส่งท่านอ๋องหรงออกไปเป็นคนแรก