บทที่ 172 เสียงที่ไม่เห็นด้วย

เขาไม่อยากให้ไป๋ชิงหลิงเข้าไปในพื้นที่โรคระบาด

เมื่อมาถึงหมู่บ้านตันหยางถึงรู้ว่าพื้นที่ที่โรคระบาดนั้นร้ายแรงกว่าที่คิดและตอนนี้ทั้งหมู่บ้านต้องทนทุกข์ทรมานจากโรคระบาด

หมอหลวงที่มาที่นี่ได้ต้มยาเพื่อรักษาโรคระบาด หลังจากกินแล้ว ผู้ป่วยโรคระบาดไม่เพียงไม่ดีขึ้นเท่านั้น แต่ยังทำให้อาการแย่ลงกว่าเดิมอีกด้วย

ในเวลาเพียงหนึ่งวันหมอหลวงได้เปลี่ยนใบสั่งยาสี่หรือห้าอย่างแต่อาการก็ยังไม่บรรเทาลง

จะเห็นได้ว่าโรคระบาดนั้นอันตรายมากและภัยพิบัติก็น่ากลัวเหมือน

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อนี้ สิ่งที่เขาไม่ต้องการเลยคือการที่ไป๋ชิงหลิงเข้ามามีส่วนร่วม

ท้องฟ้าสว่างเล็กน้อย ทหารของท่านอ๋องฮุ่ยก็มาถึงหมู่บ้านเส้าหยาง

เมื่อถึงนอกหมู่บ้านกษัตริย์ฮุ่ยก็หยุดรถม้าและสั่งให้หมอหลวงและขุนนางที่อยู่ข้างหลังเขาเข้าไปในหมู่บ้าน

ทันใดนั้น ไป๋ชิงหลิงก็เปิดม่านและตะโกน"ไม่ได้"

ท่านอ๋องฮุ่ยหันมามองนางแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม"พระชายา นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาล้อเล่น ผู้ป่วยโรคระบาดกำลังรอให้หมอหลวงไปรักษาพวกเขา ขุนนางทั้งหมดจะเข้าไปควบคุมสถานที่ พวกเรากลับไปที่จวนแล้วค่อยคุยกัน"

"ใครจะคุยกับเจ้า"ไป๋ชิงหลิงเปิดม่าน เดินออกมาและกระโดดลงจากรถม้า

ใบหน้าของกษัตริย์ฮุ่ยนิ่งลง เขาจับแขนของไป๋ชิงหลิงไว้แน่น"ไป๋เจาเสวี่ย อย่าคิดว่าข้าจะตามใจเจ้านะ เจ้าไม่สามารถเพิกเฉยต่อคำสั่งของข้าได้ ตอนนี้ชีวิตของเจ้าอยู่ในอันตราย เจ้าอย่าสร้างปัญหา"

"จักรพรรดิไม่ได้บอกท่านหรือว่าศพเป็นแหล่งแพร่เชื้อ ไม่ใช่ว่าข้าไม่ต้องการให้ท่านอ๋องฮุ่ยส่งคนเข้าไป แต่ก่อนจะเข้าไปจะต้องป้องกันให้ดี"ไป๋ชิงหลิงมองเขาด้วยความโกรธ

ท่านอ๋องฮุ่ยคลายมือที่จับแขนของนางออกเล็กน้อย"แล้วเราจะป้องกันตัวเองได้อย่างไร?"

"ท่านรอก่อน!" ไป๋ชิงหลิงกลับไปที่รถม้าและหยิบชุดป้องกันที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมา"ข้ามีชุดป้องกันยี่สิบชุดอยู่ในมือ ดังนั้นวันนี้จะมีคนเข้าหมู่บ้านได้เพียงยี่สิบคน และข้านี้จะเข้าไปกับพวกเจ้าเพื่อจัดการกับศพที่ยังไม่ได้เผาในหมู่บ้านหรือแม้แต่ขุดศพที่ฝังไว้ออกมาเผา"

"อะไรนะ!"หมอหลวงฮั่วกระโดดขึ้นทันที"การเผาศพเป็นการไม่เคารพผู้เสียชีวิต นอกจากนี้ฝ่าบาทยังสั่งให้เราไปที่พื้นที่โรคระบาดเพื่อรักษาคนทั่วไปไม่ใช่ให้เราไปเผาศพ"

"ใช่ พระชายาฮุ่ย ถ้าท่านไม่รู้วิธีจัดการกับโรคระบาดก็อย่าเข้าไปข้างในดีกว่า ท่านอยู่ที่รถม้าแล้วนอนพักผ่อนเถิด"หมอหลวงอีกคนเหน็บแนมนาง

หมอหลวงคนนี้คือเสิ่นฉงอาจารย์ของเสิ่นโหรวเม่ย

"วิธีในการกำจัดศพมีให้เลือกหลายวิธีแต่การเลือกที่จะเผาศพเป็นวิธีที่ไม่ฉลาดอย่างยิ่ง"ขุนนางคนอื่นๆพูดเช่นกัน

"เมื่อติ้วเป่ยโหวเห็นเช่นนี้เขาก็กระโดดลงจากหลังม้ามายืนข้าง ไป๋ชิงหลิงแล้วพูดว่า "เจาเสวี่ย พ่อจะเข้าไปในหมู่บ้านกับเจ้าเพื่อช่วยค้นหาศพ"

"ติ้งเป่ยโหว ท่านอย่าไปเชื่อนาง ตราบใดที่ผู้ป่วยโรคระบาดถูกฝังอยู่ในดินหลังความตายก็จะไม่มีการติดเชื้ออีกต่อไป"หมอหลวงฮั่วพูดอย่างใจเย็น

ติ้งเป่ยโหวกำกำปั้นแน่น"ข้าไว้ใจพระชายาฮุ่ย ถ้าพวกเจ้าไม่เชื่อพวกเจ้าก็เข้าไปตัวเปล่าๆเลย"

หลังจากพูดจบติ้งเป่ยโหวก็เอื้อมมือไปหยิบชุดป้องกันจากแขนของไป๋ชิงหลิงและสวมมันต่อหน้าทุกคน

เมื่อขุนนางเห็นเช่นนี้พวกเขาก็รีบไปหยิบชุดป้องกันจากมือของไป๋ชิงหลิง ในขณะที่สวมก็พูดว่า"ชุดป้องกันนี้ดูล้ำสมัยมากและมันอาจจะเป็นประโยชน์

หมอหลวงฮั่วตะคอกอย่างเย็นชา"ถ้าใส่แบบนี้แล้วจะรักษาคนไข้ได้อย่างไร"

เมื่อเผชิญหน้าแบบตัวต่อตัวกับทุกคน ไป๋ชิงหลิงรู้สึกหนาวสั่นในใจ"ในเมื่อข้าไม่สามารถเกลี้ยกล่อมพวกเจ้าได้ เช่นนั้นหลังจากเข้าไปแล้วข้าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่เจ้าทำ แต่ผู้ที่สวมชุดป้องกันจะต้องตามข้าไปขุดศพขึ้นมาเผาและค้นหาศพ!"

ใต้เท้าไม่กี่คนที่เพิ่งสวมชุดป้องกันไปมือสั่นและในขณะที่พวกเขากำลังจะถอดเสื้อผ้าอย่างเงียบๆนั้น....

ไป๋ชิงหลิงเหลือบมองพวกเขาที่กำลังเคลื่อนไหวด้วยใบหน้าที่นิ่งแล้วพูดอย่างเย็นชา"คนที่แกะชุดป้องกันแล้วไม่สามารถเอาคืนได้ มันเป็นสิ่งที่ใช้ครั้งเดียวไม่สารถใช้ได้มากกว่าหนึ่งครั้ง ในเมื่อเจ้าใส่มันแล้ว เช่นนั้นก็ใส่มันและตามข้ามา!"

การเผาศพเท่ากับการผ่าหลุมฝังศพของบรรพบุรุษ โดยปกติคนเป็นย่อมไม่ต้องการเห็นศพญาติพี่น้องถูกเผา

สำหรับพวกเขา มีเพียงร่างกายที่สมบูรณ์เท่านั้นที่สามารถทำให้วิญญาณที่ตายแล้วเกิดใหม่ได้ หากร่างกายถูกเผาก็จะไม่สามารถเกิดใหม่ได้อีก

และสำหรับคนเป็นที่ยังไม่ตายก็เป็นความกลัวแบบหนึ่งเหมือนกันก็คือกลัวการถูกเผาหลังจากที่ตนเองตาย

เมื่อใต้เท้าได้ยินคำสั่งที่หนักแน่นของไป๋ชิงหลิงดวงตาของพวกเขาเปลี่ยนเป็นสีแดงทันที ใต้เท้าสิงถอดชุดป้องกันของไป๋ชิงหลิงออกและตะโกนด้วยความโกรธ"พระชายาฮุ่ย เรื่องการจัดการศพนั้นเป็นเรื่องที่ท่านอ๋องฮุ่ยกับติ้งเป่ยโหวที่ต้องจัดการ ผู้หญิงแบบท่านจะทำงานแบบนี้ไปทำไม ฐานะของท่านคือหมอหลวงหญิงของสำนักหมอหลวง งานหลักของท่านคือช่วยชีวิตและรักษาคนป่วย"

หลังจากที่ใต้เท้าสิงตำหนิเสร็จเขาก็หันกลับไปหาท่านอ๋องฮุ่ย แล้วพูดว่า"ท่านอ๋องฮุ่ย ท่านดูเรื่องนี้สิ!"