บทที่ 173 ท่านอ๋องฮุ่ยคิดร้ายต่อท่านอ๋องหรง

ท่านอ๋องฮุ่ยขมวดคิ้วอีกครั้งและทันใดนั้นเขาก็จับแขนของไป๋ชิงหลิงแน่น"คนรักของเจ้ามาแล้ว"

ไป๋ชิงหลิงตัวสั่นเล็กน้อย สายตามองออกไปนอกหน้าต่างอย่างชัดเจน

เขามาทำไม?

คนโง่ ใครบอกให้เขามาที่นี่

เมื่อท่านอ๋องฮุ่ยเห็นนางเหม่อลอย เขาก็รู้สึกร้อนรน เขาเอื้อมมือไปบีบคางของนางและบังคับใบหน้าเล็กๆของนางหันมามองเขา

"เจ้าอยากเผาศพมากไม่ใช่หรอ ข้าจะให้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ"

ไป๋ชิงหลิงตัวสั่นอย่างแรง

วินาทีต่อมาท่านอ๋องฮุ่ยก็ปล่อยหน้าของนางและกระโดดลงจากรถม้า

ประตูรถม้าถูกปิด แม้แต่หน้าต่างก็ถูกคนของท่านอ๋องฮุ่ยล็อกไว้

รถม้าของไป๋ชิงหลิงจึงมืดสนิท

เสียงกีบเท้าใกล้เข้ามา

จากนั้นเสียงของท่านอ๋องฮุ่ยก็ดังขึ้น"ท่านอ๋องหรงก็มาแล้ว ดีเลยข้ากำลังขาดกำลังคนพอดี ผู้คนจำนวนมากในหมู่บ้านเส้าหยางเสียชีวิตด้วยโรคระบาด สำนักหมอหลวงพบว่าโรคนี้แพร่ระบาดจากศพคนตาย จักรพรรดิสั่งการเป็นพิเศษว่าให้เจ้าหน้าที่ทั้งหมดเข้าไปในหมู่บ้านเพื่อเผาศพ เนื่องจากท่านอ๋องหรงอยู่ที่นี่ เช่นนั้นท่านก็เข้าไปในหมู่บ้านเส้าหยางก่อนแล้วรวบรวมศพไว้ในสถานที่กว้างที่สุดในหมู่บ้านแล้วค่อยเผาทีเดียว"

สีหน้าของไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไปมาก

ท่านอ๋องฮุ่ยผู้นี้ปัดความรับผิดชอบเก่งจริงๆ ตอนนี้นางกับเขาเป็นสามีภรรยากันแล้วแต่เขาไม่เคยบอกใครเลยว่านางเป็นคนรู้ที่มาของโรคระบาด

เมื่อเธอถูกผลักให้อยู่เหนือพายุมืด เขาในฐานะสามีก็ไม่สามารถปัดความรับผิดชอบออกไปได้

ภายนอกเขาเป็นท่านอ๋องที่มีคุณธรรม ระมัดระวังยิ่งกว่าจักรพรรดิเหยา

ผู้ออกคำสั่งก็ผลักความรับผิดชอบไปที่จักรพรรดิ ให้ท่านอ๋องหรงเป็นคนเผาศพ

นี่เป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว เป็นการยิงที่ดียิ่งนัก

สิ่งที่บ้าที่สุดคือเขากำลังมีแผนในใจในช่วงเวลาที่สำคัญเช่นนี้ หากท่านอ๋องหรงและทหารองครักษ์เหยี่ยวดำไม่มีมาตรการป้องกัน พวกเขาทั้งหมดจะต้องติดเชื้อจากโรคระบาดอย่างแน่นอน เขาอยากจะฆ่าท่านอ๋องหรง

ไป๋ชิงหลิงโกรธมากจนนางกระแทกตัวเองเข้ากับรถม้าหลายครั้ง

เสียง"ปัง ปัง ปัง"ก็ดังขึ้นทันที

ท่านอ๋องฮุ่ยขมวดคิ้วแน่น เขาหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

หรงเยี่ยมองดูรถม้าที่หรูหรา คิ้วดาบของเขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเล็กน้อย"เหตุใดไป๋เจาเสวี่ยถึงไม่อยู่ตรงนี้"

"ปัง!"

"อื้อ อื้อ!"

ทุกคนกลั้นหายใจ ไม่มีใครตอบหรงเยี่ย

การต่อต้านของไป๋ชิงหลิงทำให้อ่านอ๋องฮุ่ยโกรธมาก

นังสารเลวนี่.....กล้าที่จะมาขัดขวางเรื่องของเขา

เขาหันกลับไป เปิดประตูรถม้าแล้วลากไป๋ชิงหลิงออกจากรถม้า

นางเซล้มลงกับพื้นจึงถูกท่านอ๋องฮุ่ยดึงขึ้นจากพื้น จากนั้นแขนที่แข็งแรงของเขาก็โอบไปที่รอบเอวของไป๋ชิงหลิงทันที

ทันใดนั้นดวงตาของหรงเยี่ยก็ระเบิดความโกรธออกมา เขาแอบกำด้ามดาบไว้และยับยั้งเจตนาที่อยากฆ่าในใจ

"ท่านอ๋องฮุ่ย นี่ท่านกำลังทำอะไร?"

"พระชายาฮุ่ยต้องการไปยังพื้นที่โรคระบาดเพื่อเผาศพ ข้ากังวลว่านางจะเหนื่อยเกินไป แต่พระชายาฮุ่ยรักประชาชนเหมือนลูกนางเลยทะเลาะกับข้า ข้าจึงไม่มีทางเลือกเลยต้องมัดนาง ท่านคิดว่าเรื่องนี้....."

"ข้าเผาเอง!"ก่อนที่ท่านอ๋องฮุ่ยจะพูดจบ หรงเยี่ยก็พูดด้วยใบหน้าที่เคร่งเครียดและน้ำเสียงที่เย็นชา

หัวใจของไป๋ชิงหลิงสั่นสะท้าน นางก้มศีรษะลงและมองไปที่ชุดป้องกันใต้ฝ่าเท้าของเขา

หรงเยี่ยมองลงไปหยิบชุดป้องกันขึ้นจากพื้นด้วยดาบของเขา แล้วโยนมันไปให้ทหารองครักษ์เหยี่ยวดำที่อยู่ด้านหลังเขา "ใต้เท้าทุกคนถอดเสื้อผ้าออกแล้วเอามาให้ข้า รอให้ข้าจัดการกับศพในหมู่บ้านเส้าหยางก่อนแล้วค่อยเข้าไปในหมู่บ้าน"

หมอหลวงและใต้เท้าหลายคนที่ใส่ชุดป้องกันอยู่รีบถอดออกและส่งชุดให้ด้วยตนเอง

ไป๋ชิงหลิงลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก