บทที่ 174 ไป๋ชิงหลิงตำหนิท่านอ๋องฮุ่ยด้วยความโกรธ

นางเดินผ่านรถม้าและเข้าไปในหมู่บ้านอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่แม้แต่จะมองไป๋ชิงหลิง

ท่านอ๋องฮุ่ยหัวเราะเย้ยหยัน"เสิ่นต้าเชียนไม่แม้แต่จะมองมาที่เจ้า แต่เจ้าก็ยังมองไปที่นางอย่างกระตือรือร้น"

ไป๋ชิงหลิงกำชุดป้องกันของนางแน่นแล้วหันศีรษะไปจ้องท่านอ๋องฮุ่ยอย่างโหดเหี้ยม

ในเวลานี้ท่านอ๋องฮุ่ยโน้มตัวไปข้างหน้า ยื่นมือไปบีบคางของนางและพูดกึ่งประชดประชัน"เจ้า จำไว้ว่าวันนี้เจ้าถูกทำให้ขายหน้า วันหน้าข้าจะเอาคืนแทนเจ้าเอง"

"ไม่จำเป็น!"ไป๋ชิงหลิงมองไปมางอื่นและสะบัดมือของเขาออก

ตอนนี้นางหวังเพียงว่าเสิ่นโหรวเม่ยจะสามารถเกลี้ยกล่อมชาวบ้านได้ ไม่เช่นนั้นผลที่ตามมาจะเป็นหายนะ

ชาวบ้านจำนวนมากล้อมรอบศพเท่านั้นที่จะป่วย

นางต้องหาทางออก

"ข้าปวดฉี่!"

"ฉี่ตรงนี้เลย!"

ไป๋ชิงหลิงกัดฟันและจ้องไปที่ท่านอ๋องฮุ่ย

เขาเอนหลังลง รอยยิ้มแบบชั่วร้าย"ข้าไม่รังเกียจ"

นางหายใจเข้าลึกๆและไม่สนใจเขา

เสิ่นโหรวเม่ยใช้เวลาน้อยกว่าหนึ่งก้านธูปในการเข้าไปในหมู่บ้านก็ถูกคนช่วยพยุงออกมาจากข้างใน เสื้อผ้าและผมบนร่างกายของนางขาดวิ่นและนางไม่สามารถพูดได้ว่านางนั้นอับอายแค่ไหน

เมื่อพวกใต้เท้าเห็นนางออกมา พวกเขาก็ถอยกลับไปด้านหลังทีละคนเพราะกลัวว่าเสิ่นโหรวเม่ยจะนำโรคระบาดออกมาและแพร่เชื้อให้พวกเขา

เมื่อได้ยินการเคลื่อนไหวท่านอ๋องฮุ่ยรีบเปิดม่านและมองออกไป ทันทีที่เขาเห็นรูปลักษณ์ที่น่าสมเพชของเสิ่นโหรวเม่ยเขาจึงหันศีรษะกลับไปและยิ้มให้กับไป๋จิงหลิง"ดูสิ พระเจ้าช่วยเจ้ากำจัดนังนั่น!"

"ท่านอ๋องฮุ่ยนี่เวลาพูดหรือไม่พูดก็ชอบทำตัวหยาบคายสบถใส่คนอื่น ข้าก็ไม่เห็นว่าท่านจะดีตรงไหน"ไป๋ชิงหลิงที่นั่งอยู่มุมตรงข้ามเขาพูดอย่างเฉยเมย

ท่านอ๋องฮุ่ยปิดม่านเขาหยิบถุงน้ำข้างตัวขึ้นมาแล้วดื่มสองสามอึกในคราวเดียว

"ปากของเจ้านี่ บังคับให้ข้าต้องฆ่าเจ้าข้าถึงจะพอใจ"ท่านอ๋องฮุ่ยปิดถุงน้ำและโยนมันทิ้งไป

ไป๋ชิงหลิงพูดด้วยใบหน้านิ่งสงบ"เหตุใดท่านอ๋องฮุ่ยไม่ใช้ประโยชน์จากปากของข้าล่ะ ให้ข้าได้ลองข้าบอกได้เลยว่าข้าจะทำให้ท่านกลายเป็นผู้กอบกู้โลกได้"

"ฮ่าฮ่าฮ่า!"ท่านอ๋องฮุ่ยหัวเราะ"ข้าไม่ต้องการตำแหน่งผู้กอบกู้โลกอะไรพันนั้นหรอก"

ไป๋ชิงหลิงลดสายตาลง ใบหน้าของนางดูสงบมาก"ข้ารู้ถึงความทะเยอทะยานของท่านอ๋อง"

เสียงหัวเราะของท่านอ๋องฮุ่ยหยุดลงทันที จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปดึงนางให้มาอยู่ตรงหน้าเขา นางคุกเข่าระหว่างขาของเขา แขนของนางถูกเขายกขึ้นสูงและนางถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับเขา

เขาจ้องมองนางด้วยสายตาหนักอึ้ง ราวกับว่าเขาต้องการจะมองไป๋ชิงหลิงให้ทะลุปรุโปร่ง...

มองๆอยู่ท่านอ๋องฮุ่ยก็หัวเราะอีกครั้ง"ดูเหมือนว่าข้าจะประเมินเจ้าต่ำไป"

ริมฝีปากสีแดงของไป๋ชิงหลิงโค้งขึ้นเล็กน้อยและทันใดนั้นนางก็ลุกขึ้น ริมฝีปากของนางแนบที่หูของท่านอ๋องฮุ่ยแล้วพูดเบาๆว่า"ความทะเยอทะยานของท่านอ๋องก็คือความทะเยอทะยานของข้า"

เขาวางฝ่ามือลงบนเอวบางของนางและโอบไว้แน่น

ดูเหมือนว่าสิ่งที่ปรมาจารย์หลูพูดนั้นถูกต้อง นางมีชะตาชีวิตของดาวหงส์และมีความทะเยอทะยานนี้ แต่นางเป็นม้าป่าที่ต้องฝึกให้เชื่อง!

แต่ไป๋ชิงหลิงรู้ว่าเขาเริ่มมีความประทับใจเล็กน้อย

นางยังคงเอาปากแนบหูของเขาและพูดเบาๆ"ท่านปล่อยให้ท่านอ๋องหรงจัดการศพตามลำพังและถ้าชาวบ้านพบว่าสพนั้นมีสิ่งผิดปกติจริงๆ เช่นนั้นสิ่งที่ท่านอ๋องหรงทำในวันนี้จะเป็นสิ่งที่ช่วยกอบกู้โลกในสายตาของชาวบ้าน ท่านอ๋องหรงอาจจะได้รับการสถาปนาให้เป็นผู้กอบกู้โลก เช่นนั้นเขาจะกลายเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดของท่านอ๋องฮุ่ยและถ้าหากภายภาคหน้าท่านอ๋องฮุ่ยอยากจะกำจัดเขา เช่นนั้นก็จะมีปัญหามากมายมิใช่หรือ"

ท่านอ๋องฮุ่ยหรี่ตา

เขารู้ว่าเสี่ยวหนีจื่อกำลังคิดอะไร ในช่วงเวลานี้ การพบกันระหว่างนางกับท่านอ๋องหรงเขาก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น

แต่ก็ต้องยอมรับว่าสิ่งที่เสี่ยวหนีจื่อคนนี้พูดนั้นถูกต้อง

ชื่อเสียงของท่านอ๋องหรงข้างนอกนั้นแย่มาก

แต่ถ้าเป็นเพราะโรคระบาดนี้แล้วความเห็นของชาวบ้านเกี่ยวกับเขาจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้นละก็จะยิ่งยากขึ้นสำหรับเขาที่จะต้องจัดการกับท่านอ๋องหรง

"เจ้าวางแผนจะโน้มน้าวพวกเขาอย่างไร?"