บทที่ 189 พอฟัดพอเหวี่ยง

เมื่อไป๋ชิงหลิงกลับมามีสติก็มีสีหน้าประหลาดใจ “ท่านไม่ได้ทำลายกำลังภายในของตนหรือ?”

“ผนึก!”

นางจับแขนเขาอย่างตื่นเต้น มือกุมใบหน้าของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจอย่างไม่สามารถควบคุมได้ ดวงตาใสจ้องมองเขา “เหตุใดท่านถึงโง่เขลานัก อ๋องฮุ่ยอยากทำให้ขาท่านพิการ ท่านทำเพียงยืนนิ่งปล่อยให้เขาทำท่าน ท่านก็แค่หลีกเลี่ยง จะคุกคามเขาก็ไม่เป็นไร เขาแค่คนไร้ยางอาย”

นางเพิ่งเห็นว่าขาเขามีเลือดคั่ง คงจะหักไปแล้ว

ต้องรีบรักษาขาของเขา

แต่ก่อนที่หรงเยี่ยจะทันได้ตอบนาง ร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามา

เขาพลิกตัวอย่างรวดเร็วโดยมีไป๋ชิงหลิงอยู่ในอ้อมแขน เมื่อเงยหน้าขึ้น อ๋องฮุ่ยก็ยืนอยู่ข้างหน้าเขาแล้ว อีกฝ่ายเงื้อกระบี่ขึ้นแล้วฟาดฟันลงมา

เขาชักกระบี่ออกมาเพื่อสกัดกั้น เมื่อกระบี่กับกระบี่ปะทะกันก็เกิดเสียงดัง “เคร้ง”

อ๋องฮุ่ยอยู่ในตำแหน่งที่เหนือกว่า ถือกระบี่ยาวด้วยมือทั้งสองข้างแล้วกดลงอย่างแรง หรงเยี่ยคุกเข่าลงครึ่งหนึ่ง เมื่อกระบี่ยาวของ อ๋องฮุ่ยมาถึงตัว กระบี่คมในมือของเขาก็ค่อยๆ ร่วงหล่นลงมา

ภายใต้คมกระบี่มีร่างไป๋ชิงหลิง นางจ้องเขม็งไปที่กระบี่ยาวที่มีหยดเลือด ใจนางสั่นไปหมดแล้ว

“หลบไป” หรงเยี่ยกล่าว

ไม่เพียงไป๋ชิงหลิงไม่หลบเท่านั้น แต่เมื่อกระบี่อันคมกริบของหรงเยี่ยกำลังจะฟาดลงบนศีรษะของนาง นางยกร่างขึ้นครึ่งหนึ่ง คว้าแขนอ๋องฮุ่ยแล้วฝังเข็มเงินลงบนจุดเลือดลมในร่างกายบนแขนของอีกฝ่าย

อ๋องฮุ่ยตะคอก “นางตัวแสบ!”

เขายกเท้าขึ้นเตะไป๋ชิงหลิง

หรงเยี่ยใช้ฉวยโอกาสจากความฟุ้งซ่านของอีกฝ่ายดันกลับไป จากนั้นจึงหมุนกระบี่ในมือแทงเข้าที่ต้นขาข้างที่ใช้เตะไป๋ชิงหลิง

อ๋องฮุ่ยสาปแช่งด้วยเสียงต่ำ ประคองขาที่บาดเจ็บของตนแล้วค่อยๆ ถอยออกไป

หรงเยี่ยประคองไป๋ชิงหลิงให้ลุกขึ้นจากนั้นก็ผลักนางออกไป “ซ่อนเร็ว”

“เขาได้รับบาดเจ็บจากลูกธนูที่อกซ้าย ท่านต้องสะกิดตรงจุดเจ็บของเขา!” ไป๋ชิงหลิงกล่าว

อ๋องฮุ่ยจ้องมองไป๋ชิงหลิงด้วยความโกรธ “นางนี่ ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปให้หมากิน!”

ทันทีที่เขาพูดจบ หรงเยี่ยก็เหวี่ยงกระบี่แทงเข้าไป

ยามนี้อ๋องฮุ่ยกับหรงเยี่ยต่างก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสที่ขาข้างหนึ่งไม่ต่างกัน หากแต่อ๋องฮุ่ยเองก็ได้รับบาดเจ็บจากธนูมาก่อน เมื่อเผชิญกับการโจมตีรุนแรงของหรงเยี่ยเขาจึงค่อนข้างไร้พลัง

หลังจากเคลื่อนไหวไม่กี่ครั้ง อ๋องฮุ่ยก็เริ่มหอบ

เขาปิดบาดแผลลูกธนูแล้วพูดว่า “ไป๋เจาเสวี่ยรีบบอกเจ้าบ้านี่ให้ถอยออกไป มิฉะนั้นข้าจะส่งสัญญาณให้คนไปสังหารเด็กๆ ทั้งหมดในวังใต้ดิน”

ท่าทีไป๋ชิงหลิงเปลี่ยนไป

ใช่แล้วเด็กๆ!

“หรงเยี่ย เด็ก!”

หรงเยี่ยยกริมฝีปากบางขึ้นเล็กน้อยแล้วโจมตีอ๋องฮุ่ยต่อไป พร้อมกันนั้นเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ข้า...ช่วยชีวิตเด็กไว้ทั้งหมดแล้ว”

“เคร้ง!” เขาฟันกระบี่เข้ากับกระบี่อ๋องฮุ่ยอีกครั้ง

อ๋องฮุ่ยถอยไปสองสามก้าว กระอักเลือดสองสามคำแล้วตะโกน “เป็นไปไม่ได้ วังใต้ดินถูกสร้างขึ้นภายใต้การแนะนำของปรมาจารย์หลู มีเพียงสายเลือดของข้ากับปรมาจารย์หลูเท่านั้นที่สามารถเปิดวังใต้ดินได้”

แม้เมื่อครู่ไป๋ชิงหลิงจะบอกทางเข้าวังใต้ดินไปแล้ว แต่หากไม่มีเลือดของเขาหรือปรมาจารย์หลูมันก็เป็นไปไม่ได้ที่จะเข้าไป

แต่หรงเยี่ยกลับส่งเสียงเย็นชา “หึ”

จู่ๆ ปรมาจารย์หลูก็ออกมาจากป่า ตามด้วยองครักษ์อินทรีดำอีกหลายนาย เมื่อเทียบกับความลำบากของอ๋องฮุ่ยแล้ว เขาดูกระปรี้กระเปร่าขึ้นเล็กน้อย

อ๋องฮุ่ยเข้าใจโดยพลัน “เจ้าหักหลังข้า?”

ปรมาจารย์หลูลูบเครา “ผู้ที่ข้าผู้นี้จงรักภักดีมีเพียงจักรพรรดิเหยาแห่งแคว้นหรงและเป็นเช่นนี้เสมอมา เหตุใดจึงกล่าวว่าทรยศเล่า”

“เจ้า...” อ๋องฮุ่ยโกรธจัด เลือดพุ่งขึ้นมาเต็มปากจนกระอักเลือดออกมา

ปรมาจารย์หลูหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ยาพิษที่หมอไป๋ใส่ให้ท่านกำลังแผลงฤทธิ์แล้ว อ๋องฮุ่ยเพียงคว้าท่านมาก็จับมัดได้โดยไม่ต้องสู้แล้ว”

“อัก...” เลือดโชกหน้าอกอ๋องฮุ่ย เขาหัวเราะเสียงดัง “ดี ดี ผู้แพ้เช่นข้าเลื่อมใสอย่างสุดจิตสุดใจ แต่ข้าผู้นี้...หลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?”

เขาพุ่งเข้าหาไป๋ชิงหลิงอย่างรวดเร็ว

หรงเยี่ยขมวดคิ้ว หันไปมองร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านมือซ้าย แล้วพูดเสียงแผ่วเบาว่า “เจาเสวี่ย...”

ผู้คนรอบข้างต่างพากันสูดหายใจเข้าลึกๆ หรงเยี่ยวิ่งไปอย่างสิ้นหวัง ในตอนที่อ๋องฮุ่ยกำลังจะถึงตัวไป๋ชิงหลิง ฝีเท้าของหรงเยี่ยก็หยุดกึก...

เขาเห็นว่าไป๋ชิงหลิงถือมีดผ่าตัดไว้ในมือแล้วเฉือนคอของอ๋องฮุ่ยอย่างแรง

เลือดสีแดงสดเปื้อนชุดสีฟ้าของนาง ทั้งยังกระเซ็นใส่ศีรษะและใบหน้าของนางอีกด้วย