ตอนที่ 190
บทที่ 190 ไม่บาดเจ็บ
October 21, 2026
ไป๋ชิงหลิงบิดร่างไปมาอย่างไม่เต็มใจ นางคิดว่าจะหนีจากเขาได้ แต่กลับถูกกอดแน่นยิ่งขึ้น
นางจ้องมองอย่างโกรธเคือง “เป็นคนพิการช่างสะดวกสบาย”
“ข้าพิการเจ้ายังคิดให้อยู่เพียงลำพังอีกหรือ”
“ท่าน...” นางกลั้นหายใจมองเขาอย่างตั้งใจ “อย่ากังวล ข้าจะไม่ปล่อยให้ท่านพิการ ข้าจะเอาขาที่ดีคืนมาให้ท่าน”
อย่าแม้แต่จะคิดให้นางสัญญาด้วยร่างกายไปชั่วชีวิต!
ริมฝีปากบางยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลานุ่มนวลขึ้น ซึ่งไม่อาจทำลายความคิดของนางได้
เสิ่นหรูเหลียนและปรมาจารย์หลูออกมาจากป่า
กองทัพทหารม้าเกราะเงินและองครักษ์อินทรีดำตามหลังพวกเขามา เมื่อเสิ่นหรูเหลียนเดินเข้าหาอ๋องหรง ทักทายด้วยใบหน้ามืดมน “ข้าน้อยคารวะอ๋องหรง”
“เตรียมรถม้า” อ๋องหรงยังมีใบหน้าเคร่งขรึม น้ำเสียงยังเยือกเย็นยิ่งกว่า
ไป๋ชิงหลิงมองกลับไปกลับมาระหว่างทั้งสอง รู้สึกว่าอ๋องหรงกับเสิ่นหรูเหลียนไม่ได้ขัดแย้งกัน
ในเวลานี้เสิ่นหรูเหลียนเงยหน้าขึ้นมองผู้หญิงในอ้อมแขนของอ๋องหรงแล้วกล่าวว่า “ท่านอ๋องหรงมอบพระชายาฮุ่ยให้ข้าน้อยเถิด ข้าจะส่งนางไปยังศาลต้าหลี่”
"เจ้าพูดอะไร?" เสียงอ๋องหรงดังขึ้นอีกครั้ง
เสิ่นหรูเหลียนพูดต่อว่า “นางเป็นพระชายาของอ๋องฮุ่ย ควรได้รับการจัดการตามกฎหมายของแคว้นหรง นางควรถูกตัดศีรษะต่อหน้าสาธารณชน อย่างไรก็ไม่อาจปล่อยให้พวกกบฏที่เหลืออยู่หนีรอดไปได้...”
“ไปให้พ้น!” อ๋องหรงกัดฟันพ่นคำออกมาขัดจังหวะคำพูดของเสิ่นหรูเหลียน
จากนั้นเดินตรงไปหยุดตรงหน้าเสิ่นหรูเหลียน เขาก็พูดอย่างเย็นชา “นางคือไป๋เจาเสวี่ยเป็นหมอหญิงประจำราชสำนัก พระชายาฮุ่ยกระโดดหน้าผาลงไปพร้อมอ๋องฮุ่ยและเสียชีวิตแล้ว”
“อ๋องหรง…” เสิ่นหรูเหลียนหันกลับมาเพื่อหยุดการกระทำของอ๋องหรง ปรมาจารย์หลูรีบไปขวางหน้าเพื่อเกลี้ยกล่อมเขา “แม่ทัพเสิ่น เมื่อครู่ข้าน้อยเห็นกับตาตัวเองว่าพระชายาฮุ่ยเสียชีวิตด้วยความรักไปพร้อมกับอ๋องฮุ่ยที่อยู่ในอ้อมแขนนาง พระชายาฮุ่ยรักมั่นยิ่งนัก ซึ่งเป็นสิ่งหาได้ยากในโลกนี้ หากไม่เชื่อ แม่ทัพเสิ่นสามารถลงไปด้านล่างหุบเขาเพื่อค้นหาได้”
“ท่าน...” เสิ่นหรูเหลียนกลั้นลมหายใจ เผชิญกับวิธีการอันมืดมนของราชวงศ์ เขารู้สึกขยะแขยงจริงๆ!
พระชายาฮุ่ยอยู่ต่อหน้าเขาอย่างเห็นชัดเจน แต่พวกเขายังพูดเรื่องไร้สาระด้วยตาที่เปิดกว้าง [1] แล้วทิ้งปัญหาไว้เบื้องหลัง
เพราะคำพูดของปรมาจารย์หลู มุมปากไป๋ชิงหลิงจึงกระตุกอย่างแรงสองสามครั้ง
หรงเยี่ยคร้านจะยุ่งกับเสิ่นหรูเหลียน เขาอุ้มไป๋ชิงหลิงพานางขึ้นรถม้าไปด้วยกันเพื่อกลับเมืองหลวง
ไป๋ชิงหลิงอยากกลับวัง แต่อ๋องหรงกลับพานางกลับไปยังจวนอ๋องหรง พาเธอกลับมาอย่างตรงไปตรงมา
เมื่อไป๋ชิงหลิงเห็นว่าเขาอุ้มตนเข้าไปในจวน นางก็พยายามดิ้นรนอีกครู่หนึ่งแล้วอธิบาย “อ๋องหรง ท่านกลับจวนอ๋อง ข้าจะกลับวังหลวง ข้าอยากตรวจอาการเต๋อเฟย”
“ข้าจะส่งคนเข้าวัง ส่วนเจ้าพักฟื้นในจวนนี้” เขาพูดอย่างหนักแน่น
“ท่านบอกว่าจะไม่บังคับให้ข้า แล้วยามนี้ท่านกำลังทำสิ่งใด...”
“แล้วถ้านี่เป็นพระราชโองการล่ะ?”
“พระราชโองการ ข้าไม่เชื่อ” จักรพรรดิเหยาไม่มีทางออกพระราชโองการเช่นนั้น นางคิดว่าตนเข้าใจความคิดของจักรพรรดิดี
อ๋องหรงมองกลับไปทางอิงซาที่อยู่ข้างหลัง “เจ้าบอกนาง”
อิงซาตอบทันที “องค์จักรพรรดิต้องการให้ท่านอ๋องพาแม่นางไป๋เข้าเฝ้าโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ ...”
หลังจากอิงซาพูดจบเขาก็หยุดลง
ไป๋ชิงหลิงรอฟังประโยคต่อไป “ยังมีอะไรอีก?”
“หมดแล้ว”
“หมดแล้ว?” ไป๋ชิงหลิงถอนหายใจเบาๆ “นี่เป็นพระราชโองการอะไรกัน เลิกหลอกข้าได้แล้ว ปล่อยข้านะ ข้ากลับวังแล้วจะกลับมาดูอาการท่านที่จวนอ๋องหรง”
อิงซาพูดย้ำสิ่งที่เพิ่งพูดไปอีกครั้ง “องค์จักรพรรดิต้องการให้ท่านอ๋องพาแม่นางไป๋เข้าเฝ้าโดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ”
“ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่ราชโองการแต่อย่างใด” ไป๋ชิงหลิงให้เหตุผลอย่างขุ่นเคือง
อ๋องหรงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องมือของนาง แล้วพูดเบาๆ “มือเจ้าบาดเจ็บ ข้าไม่กล้าพาเจ้าเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ สิ่งที่เสด็จพ่อต้องการคือเจ้าที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ!”