ตอนที่ 191
บทที่ 191 อ๋องหรงติดโรค
October 21, 2026
ไป๋ชิงหลิงผงะเล็กน้อย นางก้มมองหรงเยี่ย ลักษณะการนอนของเขาทำให้ไป๋ชิงหลิงนึกถึงหรงจิ่งหลิน
พ่อลูกเหมือนกันทุกประการ ในยามพวกเขาหลับ พวกเขาดูสุภาพมาก แต่หรงเยี่ยกลับทำหน้ามุ่ย
เขาดูกระสับกระส่ายมาก
นางเอื้อมมือไปคลึงรอยย่นระหว่างคิ้วของเขา
หมอเทวดาซูถอยออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ ไป๋ชิงหลิงก็เหนื่อยเช่นกัน แต่นางให้ยาเขา ดังนั้นจึงต้องอยู่ดูยา
นางเพียงแค่มองหรงเยี่ยอย่างเงียบสงบ สตินางเริ่มพร่าเลื่อนอย่างช้าๆ แน่นอนว่าจิตใจนางก็ถูกรบกวนเช่นกัน
หากเขารู้ว่านางคือไป๋ชิงหลิงอดีตพระชายาของอ๋องต้วน เป็นสตรีที่ถูกราชวงศ์มองว่าไม่ยึดมั่นในความซื่อสัตย์ เขาจะยัง...ตามจีบนางอย่างยามนี้หรือไม่?
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ไป๋ชิงหลิงก็รู้สึกว่านางไม่สามารถคิดเรื่องนี้ต่อไปได้อีก ไม่อย่างนั้นนางคงสติแตก
รอจนให้ยาทางสายน้ำเกลือหมด ไป๋ชิงหลิงก็ผล็อยหลับไปข้างกายเขาอย่างหมดแรง
อีกด้านเสิ่นหรูเหลียนนำทหารม้าเกราะเงินไปที่ด้านล่างหน้าผาและพบศพอ๋องฮุ่ย แน่นอนว่ายังมีศพผู้หญิงอยู่ข้างกายอ๋องฮุ่ยด้วย
ใบหน้าศพหญิงสาวถูกทำลาย แต่เสื้อผ้าเหมือนกับชุดที่ไป๋ชิงหลิงใส่ทุกประการ
เมื่อเสิ่นหรูเหลียนเห็นภาพนี้ สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นมืดมน แต่เขายังยิ้มอย่างมีเลศนัย นี่คือเงามืดภายใต้อำนาจองค์จักรพรรดิ
เขานำศพอ๋องฮุ่ยและ ‘พระชายาฮุ่ย’ กลับไปตามคำสั่ง
ไป๋ชิงหลิงตื่นขึ้นในช่วงเย็น หรงเยี่ยก็ตื่นเช่นกัน
เขาบอกว่าหิวดื่มน้ำ ไป๋ชิงหลิงช่วยรินน้ำให้เขา ทั้งยังช่วยประคองเขาให้ลุกขึ้นมา
แต่ยามนางประคองเขา ไป๋ชิงหลิงพบว่าร่างเขาร้อนผ่าว นางแตะหน้าผากเขาทันที สีหน้านางเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน “ท่านมีไข้”
หรงเยี่ยมองนางด้วยท่าทางแห้งเหี่ยว
ไป๋ชิงหลิงรีบหยิบปรอทวัดไข้ออกมาจากหีบทางการแพทย์ “ท่านซุกสิ่งนี้ไว้ใต้วงแขน หลังจากนั้นข้าจะเจาะเลือดให้ท่าน ท่านเคยสัมผัสกับผู้เสียชีวิตจากโรคระบาดใช่ไหม?”
“ใช่!” หรงเยี่ยให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี
หลังจากดื่มน้ำแล้ว เขาก็เอนหลังลงบนเตียงพร้อมกับปรอทวัดไข้
จากนั้นก็หลับไปอีกครั้ง
ไป๋ชิงหลิงหยิบปรอทวัดไข้ขึ้นมา สีหน้านางไม่น่ามองนัก
ไข้เกือบสี่สิบองศา นางรีบเอาเลือดหรงเยี่ยไปตรวจดู
ในรายงานแจ้งให้ทราบว่าหรงเยี่ยติดโรค
ข่าวติดโรคระบาดของอ๋องหรงแพร่กระจายไปในพริบตา สร้างความโกลาหลจนทำให้ผู้คนในเมืองหลวงตื่นตระหนก
เสียงเตือนจากข้าขุนนางทุกระดับชั้นล้วนบอกกันว่าพวกเขาหวังว่าอ๋องหรงและทุกคนที่สัมผัสกับอ๋องหรงจะถอนตัวออกจาก เมืองเฉาจิงโดยเร็วที่สุดเพื่อป้องกันไม่ให้โรคระบาดแพร่กระจายไปยังชาวเมืองเฉาจิง
ไทเฮากริ้วมากเมื่อทรงทราบเรื่องนี้ ติ้งเป่ยโหวอธิบายต่อเหล่าขุนนางว่าโรคระบาดแพร่กระจายอย่างไรเป็นการส่วนตัว แต่ขุนนางก็ยังไม่เชื่อ
พวกเขาเชื่อว่าโรคระบาดติดต่อจากมนุษย์ที่มีชีวิต แต่ไม่ปฏิเสธว่าคนตายก็แพร่เชื้อได้เช่นกัน
นอกจากนี้ยังมีบางคนที่ใช้สิ่งนี้เพื่อประโคมเปลวเพลิงยุยงให้สามัญชนไปสร้างความวุ่นวายที่จวนอ๋องหรง
“ไม่ดี ไม่ดีแล้ว แม่นาง...” ชิงอีวิ่งเข้ามาในหอเป่าซินอย่างไม่ระมัดระวัง
ไป๋ชิงหลิงออกมาจากห้องด้านข้าง “มีอะไร?”
“ข้างนอก ข้างนอก...มีผู้ติดโรคระบาดจำนวนมากปรากฏตัว สมาชิกในครอบครัวเหล่านั้นล้วนพาผู้ป่วยมาที่ประตูจวนอ๋องหรง บอกว่าพวกเขาติดโรคจากอ๋องหรง พวกเขาขอให้อ๋องหรงย้ายออกจากเฉาจิง” ชิงอีพูดอย่างโกรธเคือง
ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วแน่น “ดูเหมือนจะมีบางคนไม่ต้องการให้เฉาจิงสงบสุข!”
ลี่ว์อีออกมาจากห้องนอนแล้วพูดว่า “แม่นาง ท่านอ๋องตื่นแล้ว แต่เขาอาเจียนยาของท่านออกมาหมดกินไม่ได้เลย”
“กินไม่ได้!” ร่างไป๋ชิงหลิงสั่นอย่างรุนแรง นางหันหลังวิ่งเข้าไปในห้องทันที
ในเวลาเพียงสองวันโรคร้ายก็พรากชายผู้หนึ่งออกจากรูปลักษณ์ที่คุ้นเคยไปแล้ว หรงจิ่งหลินร้องไห้ด้วยความทุกข์ “ท่านแม่ เสด็จพ่อกินอะไรไม่ได้เลย ข้าจะทำอย่างไรดี เสด็จพ่อจะตายไหม?”