บทที่ 216 กลับจวนติ้งเป่ยโหว

ถึงแม้ว่าปากเขาจะพูดเช่นนั้น แต่ไป๋ชิงหลิงรู้สึกว่าเขากำลังพูดว่า "เจ้าคิด"

เธอก้มหน้าลงด้วยความโกรธ กัดริมฝีปากแน่นแล้วพูดว่า "ไม่ว่าพวกเจ้าจะคิดอย่างไร ต่อไปก็ห้ามอุ้มหรือกอดกันแบบนี้อีก มันไม่สมควร"

"ข้ากอดพระชายาของข้า ทำไมถึงจะไม่ได้!" เขามองลงมาที่เธอ และใช้นิ้วลูบบนใบหน้าของเธอเบาๆ

ตอนนี้หน้าของเธอแดงไปหมดแล้ว

ไป๋ชิงหลิงหลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัว และบ่นเขาตัวน้ำเสียงไม่พอใจ: "หยุดพูดเล่นได้แล้ว ใครคือพระชายาของเจ้า? ไม่ได้แต่งงานคำนับฟ้าดิน แถมยังไม่ได้แลกทะเบียนสมรสกัน ดังนั้นข้าไม่ใช่พระชายาของเจ้า "

เขาชำเลืองมองไปยังที่นั่งว่างๆข้างเธอ แล้วลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว

เธอคิดว่าเธอจะหนีออกจากอ้อมกอดของเขาได้เมื่อเขาไม่ทันได้เตรียมตัว แต่ทันทีที่เธอลุกขึ้นยืน หรงเยี่ยก็กอดเอวเธอแน่น และรั้งเธอไว้ในอ้อมแขนของเขา

จู่ๆ ไป๋ชิงหลิงก็หันศีรษะมาจ้องที่เขา

คิ้วของหรงเยี่ยที่คมชัด และใบหน้าที่หล่อเหลาของเขา ก็ได้แสดงรอยยิ้มที่เห็นได้ยากออกมา

เธอทำให้เขาขบขัน แต่ตอนนี้เธอดูไม่มีความสุข

เขาเก็บผมที่ทัดข้างหูให้เธอแล้วพูดเบา ๆ ว่า: “ข้าจะส่งเจ้ากลับไปที่จวนติ้งเป่ยโหว เจ้าจะได้พักผ่อนและพักฟื้น ดังนั้นอย่าคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย"”

“อื้ม!” ไป๋ชิงหลิงพยักหน้าและตอบด้วยเสียงที่อู้อี้

หรงเยี่ยพูดอีกครั้ง: "ถ้าต้องการเป็นราชาของข้า ก็มาที่จวนอ๋องหรง"

ไป๋ชิงหลิงแสดงท่าทีที่ดูมืดมนทันที...

ไม่ว่าเธอจะอยากหรือไม่อยากก็ตาม เธอก็จะไม่มีวันเป็นฝ่ายไปที่จวนอ๋องหรงก่อนแน่นอน

หรงเยี่ยมองผ่านความคิดของเธอ แต่ไม่ได้พูดออกมา เมื่อรถม้ามาถึงจวนติ้งเป่ยโหว หรงเยี่ยวางไป๋ชงเซิงและหลงจิ่งหลินลงด้วยกัน

เขาโผล่หน้าออกมาจากหน้าต่างและพูดกับไป๋ชิงหลิงว่า: "ข้าจะขอให้หมอเทวดาซูส่งยามาให้ ศาลต้าหลี่ยังมีอีกหลายคดีที่ข้าต้องไปจัดการ เพราะงั้นฝากลูกไว้กับเจ้าด้วย "

มุมปากของไป๋ชิงหลิงกระตุกสองสามครั้ง

เขาปฏิบัติต่อลูกชายของเขาเหมือนเป็นลูกชายของเธอ เขาไม่ดูจะไม่เกรงใจเธอเลย

“เสด็จพ่อไม่ต้องกังวล ข้าจะเชื่อฟังท่านแม่” หรงจิ่งหลินพูดแสร้งทำเป็นน่าเอ็นดู

หรงเยี่ยส่งเสียง "อืม" แล้วปิดม่านลง

ไป๋ชิงหลิงยืนอยู่หน้าประตู ดูรถม้าของหรงเยี่ยออกไป จากนั้นกลับไปที่จวนติ้งเป่ยโหวพร้อมกับลูกทั้งสอง

อิงเหลียนและอิงซายังคงอยู่เคียงข้างเธออยู่

และเมื่อเธอพาลูกสองคนไปที่จวนติ้งเป่ยโหว เธอก็ได้พบกับฮูหยินรองแม่นางหลี่

เธอเห็นว่าคุณชายจิ่งตามไป๋ชิงหลิงมา แถมเขายังดูสุภาพกับไป๋ชิงหลิงมากด้วย เธอจึงทำความเคารพคุณชายจิ่งก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นค่อยๆพยุงร่างกายของเธอขึ้น และถามขึ้นด้วยท่าทีที่สุภาพว่า: "เจาเสวี่ยกลับจวนมาแล้ว แถมยังพาซื่อจื่อน้อยของจวนอ๋องหรงกลับมาด้วย ดูเหมือนว่าเรากำลังจะมีข่าวดีในจวนติ้งเป่ยโหวนะ"