บทที่ 217 ความคิดแต่ละคน

ในตอนนี้ไป๋จิ่นไม่กล้าที่จะจัดการกับไป๋ชิงหลิงอย่างเปิดเผย แต่นางไม่กล้าลงดาบอบย่างเปิดเผย หลังจากให้คำชี้แนะแก่แม่นางหลี่เล็กน้อย ไป๋จิ่นและแม่นมอันก็ออกจากจวนติ้งเป่ยโหว

ไป๋จิ่นรู้อยู่แก่ใจว่าแม่นางหลี่ต้องการใช้นาง

เมื่อนางกลับไปที่เรือนชิงซิน อิงเหลียนก็พูดขึ้นว่า "เมื่อครู่ข้าเห็นพระชายาต้วนด้วย"

ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า "ข้ารู้"

“พระชายาต้วนเก็บเรื่องนั้น ไว้เป็นความลับอย่างดี ข้าไม่รู้ว่านางต้องการจะทำอะไร !” เรื่องที่อิงเหลียนพูดนั้นเป็นเรื่องของพระชายาต้วนช่วยชีวิตพ่อของเอ๋อร์ซือ

แม้ว่าช่วงเวลานี้จะมีหลายสิ่งหลายอย่างเกิดขึ้น แต่อิงเหลียนก็ยังคงระแวดระวังเรื่องนี้เป็นอย่างมาก ท้ายที่สุดมันต้องเกี่ยวข้องกับหรงอ๋อง

ไป๋ชิงหลิงเข้ามาที่เรือนฉิงซินและพูดว่า "ในเมื่อไม่ได้สร้างปัญหาในงานอภิเษกของอ๋องฮุ่ย และไม่ได้อาละวาดตอนที่ข้ากลับมาที่วัง นางคงเตรียมตัวรอเวลาที่เหมาะสมเพื่อระเบิดความโกรธออกมา โดยเฉพาะเวลาที่เหมาะสม และโอกาสสำคัญที่จะอ้างถึงความสัมพันธ์ระหว่างข้าและอ๋องหรง "

อิงเหลียนเงียบ

อิงซาตอบอย่างเด็ดขาด "งานอภิเษก!"

ไป๋ชิงหลิงมองอิงซา "ฉลาดนี่"

“เจ้าหนูไป๋จะทำอะไรคะ?” อิงเหลียนถามด้วยความสงสัย

“ตอนนี้พระชายาต้วนฉลาดมาก นางรู้ว่าตนเองคาดเดาผิด นางจึงไปหาฮูหยินตระกูลหลี่ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับแม่นางหลี่ พระชายาต้วนก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องแต่อย่างใด” ไป๋ชิงหลิงหลี่ตาลงและมองไปที่ไป๋จิ่นราวกับกำลังจะก่อวินาศกรรมนางและอ๋องหรง "พวกเขาต้องการใช้เฉียนจิ่วเป็นเครื่องมือทำร้ายข้า เช่นนั้นต้องจัดการเฉียนจิ่วซะ!"

อิงซารู้ตัวทันที "ข้าน้อยออกตามหาเฉียนจิ่ว"

“พาเฉียนจิ่วมาที่นี่ ข้าอยากพบเขา” คำพูดของเต๋อเฟย ทำให้นางนึกถึงสิ่งที่ไป๋จิ่นพูด!

ไป๋จิ่นเป็นผู้หญิงที่คาดการณ์แม่นยำ ชีวิตของนางเต็มไปด้วยเรื่องโกหก คำพูดของนางมีเพียงไม่กี่คำที่เป็นความจริง...

ขณะที่อิงซาพาเฉียนจิ่วออกไป เขาไม่ได้กลับไปที่จวนติ้งเป่ยโหวแต่พาเฉียนจิ่วไปจวนอ๋องหรง

หรงเยี่ยผลักประตูห้องอันมื้อมิด แล้ว เดินเข้าไปช้า ๆ และยืนอยู่ข้างหน้าเฉียนจิ่ว

เฉียนจิ่วถูกมัดอยู่ในกระสอบเหมือนลูกบอล บิดตัว ดิ้นรน และกรีดร้องไม่หยุด อิงซาพุ่งไปข้างหน้าเตะเฉียนจิ่วอย่างแรง จากนั้นย่อตัวลงเพื่อปลดกระสอบ

เมื่อเฉียนจิ่วโผล่หัวออกมาจากกระสอบ เขาก็พูดอย่างช้า ๆ "เจ้าเป็นใคร? เจ้ากล้าดียังไงมาลักพาตัวข้า เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? ผู้หญิงของข้าจะได้เป็นพระชายาหรงในไม่ช้า และลูกชายของข้าจะได้เป็นทายาทสืบทอด "จวนหรงอ๋อง..."

"บัดซบ !"

“อ๊ะ !” จู่ๆ อิงซา ก็ยกเท้าขึ้นและเตะเฉียนจิ่วที่หน้าอกอย่างแรง

เฉียนจิ่วตะโกนและนอนลงบนพื้น

อิงซาไม่ปล่อยเขาไป เขาก้าวไปหาเฉียนจิ่ว จับผมขอ เฉียนจิ่วยกศีรษะขึ้นสูง เฉียนจิ่วตะโกนร้อง "อ๊าาา" ด้วยความเจ็บปวด

ในเวลานี้หรงเยี่ยเดินผ่านเขา และนั่งลงบนเก้าอี้ไม้สีดำขนาดใหญ่ข้าง ๆ เขาและเอนหลังอย่างเกียจคร้านและสง่างาม