บทที่ 221 มันเป็นแค่ฝันเสมอ

เขาลงจากหลังม้า เสื้อผ้าบนร่างกายของเขาเปื้อนโคลนสีเหลืองจำนวนมาก ผมของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อยและมีรอยฟกช้ำหลายแห่งบนใบหน้าของเขา

ไป๋ชิงหลิงรีบเดินไปพยุงติ้งเป่ยโหวจากด้านหลังและถามอย่างเป็นห่วง "ท่านพ่อ ทำไมท่าน..."

"เจาเสวี่ย มีน้ำท่วมในอำเภอหลินอันครอบครัวหลิ่วและผู้คนในอำเภอหลินอันติดอยู่บนภูเขา รวมถึง... รวมทั้งฮูหยินด้วย ผู้พิพากษาของอำเภอหลินอันถูกน้ำพัดหายไปจากเหตุน้ำท่วม ตอนนี้ยังหาตัวเขาไม่เจอ ข้าต้องไปที่วังเพื่อรายงานเรื่องนี้ต่อฮ่องเต้" แต่ทันทีที่ติ้งเป่ยโหวก้าว เขาก็ล้มลงไปข้างหน้าอย่างแรง

ไป๋ชิงหลิงคว้าเสื้อผ้าของติ้งเป่ยโหวโดยไม่รู้ตัว เขาช่วยไม่ให้อีกคนล้มลงไปได้ทันเวลา

องครักษ์ที่อยู่ด้านข้างพาม้าของติ้งเป่ยโหวออกไป

เมื่อเห็นใบหน้าที่เศร้าหมองและเหนื่อยล้าของเขา เธอจึงพยุงเขาและพูดว่า "ท่านพ่อ ข้าจะไปพบฮ่องเต้กับท่าน ท่านไม่ต้องห่วง ฮูหยินและชาวเมืองหลินอันจะต้องปลอดภัย"

"อืม นางจะต้องปลอดภัย นางไม่เคยทำอะไรชั่วร้ายมาก่อนในชีวิต ดังนั้นนางต้องปลอดภัย"ติ้งเป่ยโหวเดินเข้าไปในตำหนักเฉียนชิงในสภาพกระวนกระวาย เป็นไป๋ชิงหลิงที่นำข่าวของติ้งเป่ยโหวมาเล่าให้ฮ่องเต้เย้าฟัง

ขุนนางที่อยู่ในวังเฉียนชิงเพื่อหารือเรื่องต่าง ๆ แสดงสีหน้ากังวลทันที

จักรพรรดิเหยาเรียกตัวเสิ่นหรูเหลียนทันทีและส่งเขาให้นำกองทัพเกราะเงินของเขาไปยังอำเภอหลินอันเพื่อช่วยเหลือประชาชน นอกจากนี้ เขายังเรียกหมอหลวงจากสำนักหมอหลวงและเตรียมหมอหลายสิบคนไปที่หลินอัน

เมื่อเห็นสิ่งนี้ ไป๋ชิงหลิงก้าวไปข้างหน้าและพูดว่า "ฝ่าบาท ข้ายินดีที่จะไปอำเภอหลินอันกับหมอหลวงฮั่ว"

จู่ ๆ จักรพรรดิเหยาก็หันศีรษะไปมองเธอ "เจ้าจะไปอำเภอหลินอันรึ?"

"ในฐานะแพทย์หญิงในสำนักหมอหลวง หน้าที่ของข้าคือการรักษาผู้บาดเจ็บ นอกจากนี้ ข้ายังมียาและวิธีการรักษาบาดแผลที่ดีกว่า ก่อนหน้านี้ ฮ่องเต้และหมอหลวงฮั่วได้เห็นสิ่งนี้มาก่อนแล้วใช่ไหม?”

หมอหลวงฮั่วเงยหน้าขึ้นมองเธอ โรคระบาดทำให้เขาเปลี่ยนอคติที่มีต่อไป๋ชิงหลิงก่อนหน้านี้และสิ่งที่เธอพูดก็ถูกต้อง

ทักษะทางการแพทย์ของเธอนั้นแปลกและมีประโยชน์ นางไม่เพียงรักษาโรคท้องของไทเฮา นางยังช่วยชีวิตนางสนมเต๋อและลูกสามคน นางช่วงช่วยท่านอ๋องหรงให้รอดชีวิตอีกด้วย

หมอหลวงฮั่วกล่าวว่า "ฝ่าบาท ข้าคิดว่าเราสามารถให้หมอไป๋ไปที่อำเภอหลินอันด้วยกัน ถ้าหากข้าได้รับบาดเจ็บในมันจะดีกว่าถ้าหมอไป๋อยู่ข้างๆ ข้าเพื่อนำทางแพทย์หญิงเหล่านั้น "

จักรพรรดิเหยามองดูเธออย่างซาบซึ้ง ถือสำเนาพระราชกฤษฎีกาที่เพิ่งเตรียมไว้ในมือและพูดว่า "ทำไมเจ้าไม่ถามเยี่ยเอ๋อร์เกี่ยวกับเรื่องนี้ก่อน"

“ทำไมถึงต้องถามท่านอ๋องหรง?” ไป๋ชิงหลิงถามอย่างว่างเปล่า

จักรพรรดิเหยาตกใจอยู่ครู่หนึ่ง มองไปมาที่สิ่งของในมือ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองเธอ "เจ้าประสบความสำเร็จอย่างมากในการช่วยชีวิตท่านอ๋องหรง อีกทั้งเจ้ายังสามารถช่วยปกป้องสุสานของฮ่องเต้มาหลายเดือน ข้าคิดว่าเจ้าเหนื่อยเกินกว่าจะเดินทางไปอำเภอหลินอันอีกครั้ง แต่ถ้าหากเจ้ายืนยันที่จะไปหาชาวอำเภอหลินอันก็ไปเถอะ"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท"ไป๋ชิงหลิงตอบและเดินออกจากตำหนักเฉียนชิงพร้อมกับเสนาบดีติ้งเป่ยโหว จากนั้นเดินตรงกลับไปที่จวนของเสนาบดีติ้งเป่ยโหวเพื่อเก็บของและทำความเคารพ

จักรพรรดิเหยามองดูร่างที่จากไปของไป่ชิงหลิง หลังจากที่ไป๋ชิงหลิงหายไปจากสายตาของเขาแล้ว จักรพรรดิเหยาก็พูดกับขันทีฟางว่า "เจ้าคิดว่า... ไป๋เจาเสวี่ยรู้เรื่องแม่ผู้ให้กำเนิดของจิ่งหลินกลับมาที่วังหรือไม่"

"เอ่อ... นี่..." ขันทีฟางงอเล็กน้อยและพูดว่า "ข้าได้ยินมาว่าแม่นางไป๋ไปพระราชวังจิงหลิวแต่เช้าตรู่เพื่อตรวจร่างกายนางสนมเต๋อและทุกคนในวังก็รู้ว่ามารดาผู้ให้กำเนิดของซื่อจื่อจิ่งกลับมาแล้ว หมอไป๋ฉลาด นางเองก็คงรู้เหมือนกัน”