บทที่ 222 บอกลา (1)

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอสัมผัสจมูก คิ้วและริมฝีปากของเขาโดยไม่รู้ตัว

ใบหน้าของเขาคล้ายกับของหรงเยว่มาก ทุกส่วนงดงามและหล่อเหลา และในที่สุดปลายนิ้วของเธอก็สัมผัสดวงตาของหรงจิ่งหลินและลูบไล้อย่างอ่อนโยน...

แต่หรงจิ่งหลินไม่รู้ว่าไป๋ชิงหลิงกำลังบอกลาเขาในอีกทางหนึ่ง

เขาชอบสัมผัสของไป๋ชิงหลิงมาก เขายืนอย่างเชื่อฟังต่อหน้าเธอ มองเข้าไปในดวงตาของไป๋ชิงหลิงอย่างระมัดระวัง ยิ้มบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเขาโดยไม่รู้ตัวและพูดว่า "ท่านแม่ ข้าเข้าใจว่าเป่าลี่ว์ไปด้วยไม่ได้ มีเพียงเซิงเอ๋อร์เท่านั้นที่สามารถสื่อสารกับเป่าลี่ว์ ท่านแม่ ท่านไม่ต้องกังวล หลังจากที่ท่านจากไป ข้าจะเล่นเป็นเพื่อนเอ๋อร์ซือเอง"

"อื้อ!"จริงๆแล้ว เอ๋อร์ซือเองก็ต้องไป แต่เธอไม่ต้องการบอกเขา

จื่ออีออกมาจากห้องโดยถือเสื้อผ้าที่เธอทำเมื่อคืนนี้

ไป๋ชิงหลิงหยิบมันมาจากมือของเธอและกางเสื้อผ้าออกต่อหน้าหรงจิ่งหลิน "ดูสิ นี่เป็นเสื้อผ้าใหม่ที่แม่ทำให้เจ้าเมื่อคืนนี้ ข้าถามแม่นมซั่งและรู้ว่าเจ้าชอบสีม่วง เพราะอย่างนั้นแม่เลยใช้สีนี้ เป็นอย่างไรเจ้าชอบไหม"

"ข้าชอบ!" หรงจิ่งหลินหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาและยิ้มจนตาหยี "ตราบใดที่ท่านแม่เป็นคนทำ ข้าชอบมันแยู่แล้ว แต่... มันมีแค่ชุดเดียว ดูท่ามันคงจะไม่เพียงพอที่จะเปลี่ยน ท่านแม่ หากท่านกลับมาจากอำเภอหลินอันเมื่อไหร่ ท่านต้องทำให้ข้าอีกชุด ตกลงไหม"

เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยแสงดาวเปล่งประกายและรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เปล่งแสงที่ไม่มีที่สิ้นสุด มันช่างทำร้ายจิตใจของไป๋ชิงหลิงอย่างลึกซึ้ง

เธอระงับความลังเล ความเศร้าและความเจ็บปวดในใจของเธอ ระงับความเศร้าทั้งหมดในดวงตาของเธอ พยักหน้าและพูดว่า "ตกลง เมื่อแม่กลับมา... แม่จะทำชุดให้เจ้าอีกสิบชุด เจ้าจะต้องไม่ต้องกังวลเรื่องเปลี่ยนชุด"

"ไม่เอาสิบชุด" หรงจิ่งหลินส่ายหัวอย่างมุ่งมั่นและจริงจัง "ข้าต้องการอีกเพียงชุดเดียว ส่วนที่เหลือคนจากโรงตัดเย็บเสื้อผ้าจะทำขึ้น ข้าไม่ต้องการให้ท่านแม่เหนื่อยเกินไป"

ไป๋ชิงหลิงสูดหายใจเข้าแน่นและสำลักเสียงของเธอ เธอไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไป

เธอเอื้อมมือไปกอดหรงจิ่งหลินไว้ในอ้อมแขนของเธอ วางมือบนหลังของเขาและตบเบา ๆ "ถ้ามีโอกาส แม่จะส่งเสื้อผ้าที่เสร็จแล้วไปที่วังให้เจ้า แม่ไม่ได้อยู่ในเมืองหลวงแล้ว ดังนั้นเจ้าต้องเชื่อฟัง"

"ข้าจะรอท่านแม่กลับมาอย่างเชื่อฟัง ท่านแม่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้า แต่ท่านต้องรีบกลับมานะ จิ่งหลินจะคิดถึงต้องคิดถึงท่านแน่ ถ้าท่านไปนานเกินไป ข้าก็จะไม่สบายใจ" เขาพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล โอบแขนรอบคอของไป๋ชิงหลิง และเตือนเธออย่างระมัดระวัง

ไป๋ชิงหลิงเพิ่งรู้สึกว่าเธอหายใจไม่ออก

ความคาดหวังของหรงจิ่งหลินอาจจะพังทลายลง

เธอจะไม่กลับเมืองหลวงในระหว่างการเดินทางครั้งนี้

แต่เธอยังคงพยักหน้าและพูดว่า "ตกลง แม่จะรีบกลับมาเร็ว ๆ "

หลังจากพูดจบ ไป๋ชิงหลิงก็ปล่อยหรงจิ่งหลิน เอื้อมมือผลักไป๋ชานเซิงไปที่หรงจิ่งหลินแล้วพูดเบา ๆ ว่า "เซิงเอ๋อร์ บอกลาซื่อจื่อจิงเถอะ"

“ทำไมต้องบอกลา ไม่นานเดี๋ยวเราก็กลับมา” ไป๋ชงเซิงเชิงกอดเป่าลี่ว์กระพริบตาอย่างไร้เดียงสาและยิ้ม