บทที่ 241 กลับวัง ปู้ ปู้ จิง ซิน (2)

ก่อนที่หรงเยี่ยจะเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เขายังคุกเข่าลงข้างเธอ ยื่นมือไปจับมือที่บาดเจ็บของเธอ และพูดด้วยความโกรธว่า: "หากเสด็จพ่อต้องการระบายความโกรธก้มาลงที่ข้า จะหารังแกผู้หญิงทำไม "

“ข้ารังแกนางงั้นหรือ?” จักรพรรดิเหยายิ่งรู้สึกรำคาญเมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้

หากมีความคล้ายคลึงกันระหว่างพ่อกับลูก นั้นก็คืออุปนิสัย

ทั้งคู่แพ้การอ้อนวอน แต่ไม่มีใครกล้าก้มหัวก่อน

ไทเฮากำลังกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ หากหรงเยี่ยสามารถออมมันได้ เรื่องนี้ก็จะง่าย แต่ตอนนี้เขาเผชิญหน้ากันแบบนี้ เขาจะทำให้ไป๋เจาเสวี่ยเสียเปรียบเปล่าๆ

"เยี่ยเอ๋อร์!"

"เสด็จย่า เยี่ยเอ๋อร์รับผิดชอบเรื่องนี้แต่เพียงผู้เดียว"

"ได้ ได้ ได้ ดีมาก งั้นข้าอยากถามไป๋เจาเสวี่ยว่าเธอให้กำเนิดลูกเพียงคนเดียวได้อย่างไร ไป๋เจาเสวี่ย ไหนเจ้าบอกข้าสิว่าเจ้ากับท่านอ๋องหรงให้กำเนิดเด็กสองคนนี้ได้อย่างไร แล้วเจ้ารู้ว่าลูกในท้องเป็นของท่านอ๋องหรง เจ้าควรพูดความจริงมาจะดีกว่า” จักรพรรดิเหยากำเสื้อแน่นด้วยมือทั้งสองข้าง ข่มความโกรธไว้อย่างยิ่ง

เขารู้สึกว่า ไป๋เจาเสวี่ย ไม่ได้เอาเขาไว้ในสายตา

นางจะให้กำเนิดรัชทายาทอย่างมั่วซั่วได้อย่างไร?

ผู้หญิงทุกคนที่ต้องการรักษาเจ้าชายไว้ต้องมีสถานะสูงส่งและเลือดบริสุทธิ์!

ถ้าผู้หญิงที่มีฐานะต่ำให้กำเนิดเจ้าชายและองค์ชาย งั้นก็ต้องละทิ้งแม่เก็บเด็กไว้ และผู้หญิงที่มีฐานะสูงอีกคนก็จะเลี้ยงดูเจ้าชายแทน

ถ้าเขาไม่ฆ่าผู้หญิงคนนี้ด้วยเลือด ในอนาคตเขาจะยืนหยัดอยู่ได้อย่างไร

และ ไป๋ชิงหลิง รู้สถานการณ์ของเธอตั้งแต่ตอนที่จักรพรรดิเหยาโยนถ้วยชาใส่เธอในตอนนั้น และจักรพรรดิเหยามีความตั้งใจที่จะฆ่าเธอ

สิ่งนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจน้อยลง เพราะนี่คือธาตุแท้ของจักรพรรดิเหยานั้นเอง?

เธอยืดหลังตรงและพูดว่า: "เมื่อ 5 ปีก่อน ข้ากำลังฝึกแพทย์ที่ซินเจียงตอนใต้ คืนนั้น มีผู้ป่วยต้องการยาอย่างเร่งด่วน ข้าขึ้นไปเก็บยาที่ภูเขา และได้พบกับกองทัพของท่านอ๋องหรงอยู่ที่นั่น เดิมที่ข้าคิดว่าฉันจะเดินหลีกเลี่ยงกองทัพของท่านอ๋อองหรงโดยการเดินทางอ้อม แต่ฉันไม่คิดว่าเมื่อข้าลงจากภูเขา ข้าก็ถูกตีจนสลบ และเมื่อข้าตื่นขึ้นมา ข้าก็นอนข้างท่านอ๋องหรง สูญเสียร่างกาย ก่อนท่านอ๋องหรงจะจากไปข้าก็หยกชิ้นหนึ่งในเสื้อของท่านอ๋อง "

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เธอก็หยิบป้ายเหยี่ยวดำออกมา...

ทุกคนจ้องมองที่หยกในมือของเธอและอุทานว่า "นั่นคือป้ายเหยี่ยวดำ เป้นป้ายเหยี่ยวดำที่ให้คำสั่งกองทัพเหยี่ยวดำ"

“ข้าไม่รู้ว่าหยกชิ้นนี้มีความหมายอะไร ข้าแค่รู้สึกว่ามันมืดมนและน่าเกลียด ดังนั้นข้าจึงมีความทรงจำที่ลึกซึ้งกับมัน พอข้ากลับไปถึงที่หุบเขาเซียนไหลข้าก็พบว่าข้าท้อง แต่ข้าก็ไม่คิดเลยว่าจะมีคนมาลงมือแย่งลูกไปหนึ่งคนในคืนที่ข้าคลอด คนพวกนั้นก็ยังต้องการฆ่าข้าีก ข้าไป๋เจาเสวี่ย ที่ค่อยฝึกฝนทาการแพทย์เพื่อช่วยเหลือผู้อื่นจะรุกรานใคร ฉันไม่ ไม่เข้าใจว่าทำไมพวกเขาถึงไล่ฆ่าและขโมยลูกของข้าไป มาคิดดูอีกที ... น่าจะเป็นผู้ชายคนนั้นที่รู้ว่าข้าได้ให้กำเนิดลูกของเขาและต้องการชีวิตข้า แล้วขังข้า"

"เพื่อให้เซิงเอ๋อร์ ได้เติบโตอย่างปลอดภัย ข้าจึงไม่กล้าออกไปหาเด็กอีกคน และข้าก็ไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ต่อมา ข้าได้ช่วย ติ้งเป่ยโหว นอกหุบเขาเซียนไหล โดยบังเอิญ จึงได้กลายเป็นลูกสาวบุญธรรมของเขา เขาเสนอหลายครั้งที่จะพาพาข้ากลับไปปักกิ่งเพื่อดูโลกภายนอก ฉันคิดว่าเซิงเอ๋อรืก็โตขนาดนี้แล้ว กลุ่มคนที่ตามล่าและฆ่าข้าไม่น่ามีแล้ว ข้าจึงยอมมาปักกิ่ง”

“คุณไม่รู้จริงๆหรือว่าผู้ที่ให้กำเนิดกับคุณคือท่านอ๋องหรง?” ความโกรธในดวงตาของจักรพรรดิเหยา ลดลงอย่างมาก และสีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงมาก