บทที่ 242 กลับวัง ปู้ ปู้ จิง ซิน(3)

นางสนมเต๋อไม่สามารถทนดูได้ เธอขมวดคิ้วและพูดว่า: "หมอไป๋เพิ่งบอกว่าเธอฝึกวิชาแพทย์ในหยานหนาน และเธอฝึกวิชาแพทย์เพื่อช่วยชีวิตผู้คน..."

“สนมเต๋อ ก่อนที่เจ้าจะพูดแทนใครที่ไม่ทราบตัวตน เจ้าควรคิดถึงลูกทั้งสามของเจ้าก่อน มิฉะนั้นเจ้าจะช่วยคนผิดและเข้าไปพัวพันเอง” สนมหรงขัดจังหวะสนมเต๋อโดยตรง

นางสนมเต๋อถูกเธอขัดขวางและคำพูดของเธอติดอยู่ในลำคอ เธอมองไปที่ ไป๋ชิงหลิน ด้วยใบหน้าซีดเซียว กำมือแน่นใต้แขนเสื้อ กัดฟันอย่างลับๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ใช่ เธอยังมีลูกสามคนที่ต้องนึกถึง

อย่างไรก็ตาม เธอรู้สึกผิดที่ไม่สามารถพูดแทน ไป๋ชิงหลิน ได้ ถ้าไม่มี ไป๋ชิงหลิน เธอและลูกๆ ทั้งสามคงจากไปนานแล้ว

เธอก้มหัวลงไม่กล้ามองไปที่ไป๋ชิงหลิงอีก

เมื่อเห็นเธอปิดปากอย่างเชื่อฟัง นางสนมหรงเม้มปากแล้วยิ้มด้วยความพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็หันหน้าไปและพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า: "ฝ่าบาท ท่านต้องระวังในเรื่องนี้ ท่านอ๋องหรงเป็นวีรบุรุษของอาณาจักรรงและได้กำจัดศัตรูต่างๆมากมาย ไม่ว่าจะเป็นในอาณาจักรหรือต่างอาณาจักรก็มีมหาภัยซ่อนเร้นอยู่รอบ ๆ ท่านอ๋องหรง หากอาณาจักรศัตรูต้องการโจมตีประเทศอย่างระมัดระวังต้องเริ่มลงมือที่ท่านอ๋องหรง ก่อน ประการแรก ท่านอ๋องหรงเป็นผู้ควบคุมการทหารและกิจการสำคัญ ๆ ของอาณาจักรหรง ประการสององค์ชายจิ่งเป็นจุดอ่อนของท่านอ๋องหรง ฝ่าบาทว่า หากมีสาวที่คลอดลุกให้ท่านอ๋องก่อน แล้วแอบเข้ามาในอาณาจักรหรงของเราและขโมยความลับของอณาจักรเรา นี้จะเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด... "

??? "หรงเซียอี๋เจ้ากำลังพูดเรื่องไร้สาระด้วยปากเน่าๆ ของเจ้า" ฮองเฮาอู่รู้สึกรำคาญและรีบวิ่งเข้าไปทันที ยกมือขึ้นเพื่อตบนางสนมหรง

นางสนมหรงกรีดร้องด้วยความตื่นตระหนก และผู้คนในวังโดยรอบก็รีบไปหยุดฮองเฮาอู่ปกป้องนางสนมหรง

??? เมื่อเห็นฉากนี้ จักรพรรดิเหยาคำรามด้วยความโกรธ: "ฮองเฮา เจ้าบ้าไปแล้วไง ทหาราฮองเฮาออกไป"

นางกกำนัลสองคนก้าวไปข้างหน้าจับมือของฮองเฮาอู่แล้วลากเธอออกจากนางสนมหรง

ฮองเฮาอู่มองไปที่จักรพรรดิเหยา และพยายามอย่างเต็มที่ที่จะโต้เถียง: "ฝ่าบาท เจาเสวี่ยจะเป็นสายลับได้อย่างไร นางช่วยชีวิตเสด็จแม่ จิ่งหลิน และยังได้ช่วยชีวิตของนางสนมเต๋อและลูกของเธออีก และหรงเยี่ยก็ได้รับการช่วยเหลือจากเธอ เธอจะเป็นสายลับได้อย่างไร อย่าฟังเรื่องไร้สาระของเธอ เธอแค่ไม่อย่าเห็นเยี่ยเอ๋อร์ได้ดี..."

“หุบปาก!” จักรพรรดิเหยาคำรามจนหน้าแดง

จากนั้นเขาก็ยืนขึ้น จ้องมองไป๋ชิงหลิงด้วยสายตาที่มืดมนและพูดว่า "นำตัวไป๋เจาเสวี่ยไปศาลต้าหลี่เพื่อสอบปากคำอย่างใกล้ชิด"

เมื่อหรงเยี่ยได้ยินการตัดสินใจเช่นนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปขวางไป๋ชิงหลิงทันที และพูดอย่างไร้อารมณ์: "งั้นก็จับเสด็จลูกเข้าไปด้วยกันเลย"

"เจ้า..." จักรพรรดิเหยาชี้ไปที่เขา

ไป๋ชิงหลิงเอื้อมมือไปจับแขนของหรงเยี่ย ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ท่านเข้าไปไม่ได้ ลูกๆ ของเรายังรออยู่ข้างนอก ถ้าพวกเขามองไม่เห็นเรา พวกเขาจะกลัวและกังวล ระหว่างเราต้องมีคนหนึ่งอยู่ต่อ"

"ไม่!" ทุกคนที่เข้าไปศาลต้าหลี่แล้วไม่มีใครออกมาอย่างสมบูรณ์ได้ และเขาก็รู้ถึงความมืดมนในข้างในนั้นมาก

นอกจากนี้ศาลต้าหลี่ยังมีสายลับของนางสนมหรงอยู่ผู้หญิงเลวทรามคนนั้นจะฆ่าเธอ

"อิงซาและอิงอู๋จะดูแลพวกเขา และข้าจะไปที่ศาลต้าหลี่กับเจ้าจนกว่าเจ้าจะคลายข้อสงสัยเกี่ยวกับการจารกรรม" หรงเยี่ยพูดพร้อมกับจับมือเธอแน่น

เมื่อเห็นฉากนี้ จักรพรรดิเหยารู้สึกอารมณ์และรำคาญ: "ได้ ในเมื่อพวกเจ้าต้องการเข้าไป ข้าจะให้พวกเจ้าทั้งสี่เข้าไปข้างในพร้อมกัน"