บทที่ 244 เข้าคุก (2)

เขาคิดหาทางออกไว้แล้ว ดังนั้นเขาจึงวางทั้งหมดของเขาในการเดิมพันครั้งเดียว

ก่อนที่ไป๋ชิงหลิงจะกลับมา เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะกดดันอย่างหนักจนแม้แต่ชีวิตของเขาเองก็ยังถูกกดดัน

เธอโอบมือรอบเอวของเขา และเธอก็ย่อตัวลงสู่อ้อมแขนของเขา โอบกอดความอบอุ่นที่เหลืออยู่เล็กน้อย

"หรงเยี่ย เมื่อห้าปีที่แล้ว...ทำไมถึงเป็นคุณ"

"มันถูกกำหนดไว้แล้ว"

เธอหัวเราะและกอดเขาแน่นขึ้น

และหลังจากได้เห็นรอยยิ้มที่ห่างหายไปนานของเธอ เขาก็ก้มศีรษะลงและจูบริมฝีปากของเธอ พลิกตัวไปมาเบาๆ รู้สึกถึงลมหายใจและอุณหภูมิของกันและกัน

เธอตอบรับเขาอย่างกระตือรือร้น

แสงเทียนส่องลงบนสิ่งกีดขวาง และภาพสองร่างที่เกาะติดกันเป็นภาพพิมพ์บนผนัง

กลางคืนค่อยๆ มืดลง และกลางดึก หรงเยี่ยถูกองค์รักษพาตัวออกไป

ไป๋ชิงหลิงยืนกระวนกระวายอยู่หน้าประตูคุก มือทั้งสองจับล็อคเหล็กของประตูคุก และจมดิ่งสู่การรอคอยอันยาวนาน

เขาไปที่นั่นเป็นเวลาสองชั่วโมงแล้ว จนกระทั่งคนที่พาหรงเยี่ยออกไปมาปรากฏตัวอีกครั้งที่หน้าประตูคุก

ไป๋ชิงหลิงถามอย่างเย็นชาว่า "ท่านอ๋องหรงอยู่ที่ไหน"

ชายผู้นั้นสวมชุดคลุมสีแดงเข้ม ถือกระบี่หยกสีแดงทองอยู่ในมือ และยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้านาง

เขาสูงและมีรูปร่างหน้าตามาตรฐาน เขาดูอายุ 20 ต้นๆ แต่ขาซ้ายของเขาง่อยและเดินเป็นหลุมเป็นบ่อเล็กน้อย

เขาเหลือบมองไปที่ไป๋ชิงหลิง และรอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา: "อย่ากังวล ถึงตาเจ้าแล้ว"

หรงเวินหยูถอยหลังหนึ่งก้าว และองค์รักษที่อยู่ข้างหลังเขาปลดล็อคประตูห้องขังและลากไป๋ชิงหลิงออกไป

ไป๋ชิงหลิงสะบัดพวกเขาออกอย่างแรงและพูดว่า: "อย่ามาแตะต้องข้า ข้าเดินเองได้"

เธอเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว อยากรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของหรงเยี่ย

องค์รักษที่อยู่ข้างๆเธอเดินนำเธอไปที่ห้องประหาร

ขณะที่ไป๋ชิงหลิงก้าวเข้าไปในห้องประหาร เขาก็เห็นหรงเยี่ยถูกมัดไว้กับเสา

เขาถูกปกคลุมไปด้วยบาดแผลและรอยฟกช้ำ รอยเลือดสองรอยที่หน้าอกของเขา และหัวเข่าของเขาเปื้อนเลือด

เธอเบิกตากว้างด้วยความไม่เชื่อ และรีบไปหาหรงเยี่ยอย่างรวดเร็ว แต่องค์รักษที่อยู่ข้างๆ เธอรั้งเธอไว้

เธอพยายามดิ้นรนอย่างแรงและร้องออกมาว่า: "หรงเยี่ย หรงเยี่ย..."

เมื่อหรงเยี่ยได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เขาก็ลืมตาขึ้นทันที เมื่อเขาเห็นไป๋ชิงหลิงปรากฏตัวที่นี่ หรงเยี่ยก็ขมวดคิ้วอย่างเย็นชา กำมือแน่นและพูดเสียงต่ำว่า "เจ้าลองทำร้ายนางสักนิดดูสิ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" หรงเวินหยูเดินเข้ามาจากประตูและหัวเราะอย่างตื่นเต้น: "ที่แท้ท่านอ๋องหรงก็ก็กลัวเป้นเช่นกัน เธอสำคัญกับท่านอ๋องหรงมากไหม"

องค์รักษที่อยู่ข้างๆ เขาสะท้อน: "นายท่าน ข้าได้ยินว่านี่คือแพทย์สาวที่ท่านอ๋องหรงชอบมาก"

“อ่า แบบนี้นี่เอง ใช่แล้ว ข้าเกือบลืมไปว่าท่านอ๋องหรงถูกเข้าคุกเพราะผู้หญิงคนนี้ ข้าได้ยินมาว่าเธอเป็นสายลับของอาณาจักรศัตรู ในเมื่อเป็นสายลับ ทำไมข้าจะแตะต้องนางไม่ได้ หรงเวินหยูเดินไปหาไป๋ชิงหลิงต่อหน้าเธอ เขายื่นมือออกไปและบีบคางของเธอ ต้องการทำให้หรงเยี่ยอับอายต่อหน้าเขา

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่มือของเขาจะสัมผัสใบหน้าของไป๋ชิงหลิง ไป๋ชิงหลิงก็กัดนิ้วของเขาก่อน

หรงเวินหยูร้องด้วยความเจ็บปวด และตบ ไป่ชิงหลิง อย่างแรง