บทที่ 274 เสด็จพ่อร้ายกาจที่สุด เสด็จพ่อเก่งที่สุด

เสียงให้กำลังใจของเด็กทั้งสองดังเซ็งแซ่ ดึงดูดความสนใจของทุกคนที่เพิ่งเข้ามาในห้องโถง

สำหรับองค์หญิงหลวนอี๋แล้ว นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่นางพบกับสถานการณ์เช่นนี้ ทุกครั้งที่นางเห็นความรักระหว่างหรงเยี่ยและไป๋ชิงหลิงนางมักจะตื่นเต้นที่สุดเสมอ

ครั้งนี้นางวิ่งไปยืนอยู่ข้างหลังเด็ก ๆ และปรบมือ และให้กำลังใจกับเด็กสองคน "พี่เจ็ดร้ายกาจมาก พี่เจ็ดเก่งที่สุด"

“เสด็จพ่อของข้าแข็งแกร่งที่สุด” เด็กทั้งสองตะโกนพร้อมกัน

ไป๋ชิงหลิงหน้าแดงเขินอายเมื่อเห็นผู้คนเต็มไปหมด

นางผลักหรงเยี่ยออกไปอย่างแรง นางกระโดดลงจากตักของเขาด้วยความตื่นตระหนก หลวนอี๋รีบไปข้างหน้าเพื่อช่วยประคองนาง

เสิ่นโหรวเม่ยที่กำลังติดตามฮองเฮาอู่จ้องมองฉากนี้ด้วยสายตาที่เคร่งขรึม และกำมือที่อยู่ภายใต้แขนเสื้อไว้แน่น

ในเวลานี้ฮองเฮาอู่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม "หลวนอี๋ พอได้แล้ว งานเลี้ยงกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว เจาเสวี่ยต้องเปลี่ยนเสื้อผ้า และทำผมโดยเร็ว ไม่งั้นจะสายเกินไป เจ้า... เฮ้ เกวียนที่เยี่ยเอ๋อร์นั่งได้มาจากไหนหน่ะ ? ดูวิเศษมาก "

เมื่อฮองเฮาอู่เข้ามาใกล้ นางก็พบกับหรงเยี่ยนั่งอยู่บนเกวียนไม้

หลวนอี๋ยังจดจ่ออยู่กับเกวียนไม้

หรงจิ่งหลินพูดอย่างภาคภูมิใจ "นี่คือเกวียนที่ท่านแม่ออกแบบให้เสด็จพ่อ มันน่าสนุกมาก"

"กลายเป็นเจาเสวี่ยออกแบบเกวียนนี้" ฮองเฮาอู่มองไปที่ไป๋ชิงหลิงด้วยสายตาอ่อนโยน และใบหน้าที่งดงามของนางก็เผยให้เห็นความอ่อนโยนที่นางมี

ไป๋ชิงหลิงถวายพระพร "ขอบพระทัยเพคะ เสด็จแม่"

ฮองเฮาอู่เดินไปจับมือของไป๋ชิงหลิง "ข้ารู้สึกโล่งใจมากที่เห็นว่าเจ้ากับเยี่ยเอ๋อร์มีความสัมพันธ์ที่ดี และเด็กทั้งสองก็กตัญญูและเชื่อฟัง"

“สามีภรรยาเป็นหนึ่งเดียวกัน นั่นคือสิ่งที่ลูกมี” ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวเล็กน้อย นางเหลือบมองหรงเยี่ย

ชายหนุ่มเลิกคิ้วมองนาง ริมฝีปากหยักเป็นรอยยิ้มเล็กน้อย...ด้วยท่าทางที่ไม่เหมือนการตบตีกัน ! !

แต่เสิ่นโหรวเม่ย เห็นฉากนี้กับตา รอยยิ้มของหรงเยี่ยประเมินค่าไม่ได้ เขาตระหนี่ต่อหน้านางมากจนไม่อยากแม้แต่จะมองนาง แต่เขาปฏิบัติต่อไป๋เจาเสวี่ยแตกต่างออกไป

นาง... เกลียดมาก!

ที่สำคัญกว่านั้นฮองเฮาอู่ปฏิบัติต่อนางไม่ใกล้ชิดเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป

แต่กลับชื่นชมไป๋เจาเสวี่ยเป็นอย่างมาก

สิ่งเหล่านี้ควรเป็นสิ่งที่เสิ่นโหรวเม่ยควรได้รับ แต่ทำไมนางถึงเป็นนาง !

"เจ้าน่าจะรู้ถึงความหมายของงานเลี้ยงครอบครัวในวันนี้" ฮองเฮาอู่จับมือของไป๋ชิงหลิงแน่นและถามด้วยรอยยิ้ม

ไป๋ชิงหลิงหน้าแดงเล็กน้อย พยักหน้าและพูดว่า "ข้ารู้"

"นี่คืองานอภิเษกสำหรับเจ้าและเยี่ยเอ๋อร์ หลังจากที่ฮ่องเต้และฮองเฮาพูดคุยกัน แม้ว่าจะรีบร้อนเกินไป แต่สินสอดทองหมั้นถูกส่งออกจากวังแล้ว และตอนนี้น่าจะถึงตำหนักติ้งเป่ยโหวเป็นที่เรียบร้อย" หลังจากพูดจบ ฮองเฮาอู่เม้มริมฝีปากของนางแล้วยิ้ม

ดูไป๋ชิงหลิงตอนนี้ ยิ่งมองแล้วก็รู้สึกยิ่งชอบ

มีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถดูแลเยี่ยเอ๋อร์ได้

ก่อนแม่นมหยางจะออกไป นางกล่าวเตือน "ฮองเฮาเพคะ ถึงเวลาพระชายาหรงต้องเตรียมตัวแล้ว"

"โอ้ ใช่" ฮองเฮาอู่ตรัส "หลวนอี๋ พาเด็กสองคนออกไปก่อน แล้วเจ้าก็ค่อยพาหรงเยี่ยลงไปเปลี่ยนเสื้อผ้า"