บทที่ 276 อ๋องหรงข่มขู่อ๋องต้วน

"ตูมมม !"

“อ๊า!” หรงฉีถูกกระแทกขึ้นไปในอากาศ และกลิ้งลงมาจากขั้นสูงสุด

องครักษ์ที่ติดตามอ๋องต้วนร้องอุทาน จากนั้นจึงพุ่งไปปกป้องหาหรงฉี หรงฉีหยุดกลิ้งในทันใด

หรงฉีรู้สึกอายมาก

สีหน้าของเขายุ่งเหยิง ผมกระเซิง และดูไม่เหมือนองค์ชายเลยซักนิด

องครักษ์ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วและช่วยประคองหรงฉีขึ้นจากพื้น

หรงเยี่ยอยู่บนที่สูงจ้องมองหรงฉีอย่างถ่อมตัว ด้วยรอยยิ้มประชดประชันบนริมฝีปากบางๆ ของเขา และกล่าวว่า: "แม้ว่าข้านี้จะสูญเสียขาไป นางก็ยังคงเป็นพระชายาที่สวยงาม และนางยังให้กำเนิดโอรสและธิดาให้ข้าได้ เจ้าจะอวดอ้างอะไรกับข้าอีก"

“เจ้า...” หรงฉีหน้าแดงและกัดฟันกรอด

"โอ้ ข้าลืมไป พระชายาของเจ้าให้กำเนิดลูกแก่เจ้า" หลังจากพูดจบหรงเยี่ยก็หันไปถามอิงซา"ใช่ลูกชายหรือเปล่า?"

อิงซาให้ความร่วมมือโดยปริยายและพูดว่า: "ใช่แล้วพะย่ะค่ะ เป็นพระโอรส อายุได้เพียงสามเดือนกว่า ก็สิ้นพระชนม์”

“เจ้า... เจ้า...” คำถามเกี่ยวกับรัชทายาทจี้จุดหรงฉี

พระชายาที่แต่งงานกับอ๋องคนอื่นๆ ต่างมีโอกาสให้กำเนิดโอรสธิดา แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีโอรส แต่พวกเขาก็ยังมีธิดา แต่เขา... พระชายาที่อภิเษกกับเขา คนหนึ่งตั้งท้องกับคนอื่น และอีกคนแท้งบุตรซ้ำแล้วซ้ำเล่าซึ่งก็เปล่าประโยชน์

นี่คือเหตุผลที่อ๋องหรงได้แรงบันดาลใจอย่างบ้าคลั่งเพื่อคว้าไป๋ชิงหลิงกลับมา

เห็นได้ชัดว่านางเป็นเจ้าหญิงที่เขากำลังจะแต่งงานด้วย

“อย่ามายุ่งกับข้า ไม่เช่นนั้น...”

“ไม่เช่นนั้นอะไร ?” น้ำเสียงของหรงเยี่ยเย็นชา และในวินาทีต่อมา ดวงตาของเขาก็เต็มไปด้วยความอาฆาต “ต้องการให้เปิดโปงหรือ?”

“เจ้าคิดว่าวันนี้เจ้าจะสามารถแต่งงานกับนางได้สำเร็จหรือไม่?” หรงฉีปัดเสื้อผ้าของเขาและเดินขึ้นบันไดไป

ก่อนหน้านี้เขาไม่ได้เปิดเผยความในใจเพราะเขารักไป๋จิ่น แต่ตอนนี้เขาอยากให้ไป๋จิ่นตาย เขาจึงไม่มีอะไรต้องกังวล

เขาตัดสินใจที่จะเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของ ไป๋ชิงหลิง ในที่สาธารณะในคืนนี้

และหรงเยี่ยก็มองผ่านความคิดของเขาอย่างรวดเร็ว

เขาหยิบปิ่นออกจากเสื้อผ้า สะบัดต่อหน้าหรงฉี และพูดว่า "เจ้าไปเถอะ ข้าไม่รังเกียจหรอก"

“เจ้าทำได้ยังไง !” รูม่านตาของหรงฉีหดตัวลงอย่างรุนแรง และฝีเท้าของเขาก็หยุดลงทันที

เจ้าของปิ่นถูกเขาจัดการแล้ว

หรงเยี่ยมองลงไปที่ปิ่นสีน้ำเงินและสีขาวในมือของเขา และจงใจเล่นกับมันในมือ "ทำไมข้าถึงมีมัน? เจ้าไม่รู้หรือไม่ ข้าผู้นี้มีข้อมูลบางอย่าง แต่ข้าไม่มีเวลา ข้าจะทูลเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ให้เสด็จพ่อในงานเลี้ยงนี้ดีหรือไม่"

"ลองดูสิ หรงเยี่ย !"

“ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู” หรงเยี่ยตะลึงเล็กน้อย และเก็บปิ่นกลับเข้าไปในแขนเสื้อของเขา

อิงซาเข็นเกวียนนั่งไปที่ห้องโถงด้านข้าง

ฮองเฮาอู่พาไป๋ชิงหลิงออกจากห้องโถงด้านข้าง

หรงฉีหยุดครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปที่มงกุฎบนศรีษะของพระชายา

เป็นค่ำคืนที่พร่างพราวที่สุดของไป๋ชิงหลิงอย่างไม่ต้องสงสัย สวยกว่าตอนที่นางแต่งงานกับเขาครั้งแรก ภายใต้แสงไฟ ร่างกายนางอ่อนช้อย ผมสีดำและดวงตาที่สวยงาม