บทที่ 277 พระชายาช่างงดงาม

ในตอนนี้เธอได้ยินชายคนนั้นพูดข้างหูว่า "ถ้าเช่นนั้นข้าคงต้องบังคับให้แต่งเสียแล้ว"

พูดจบเขาก็ประกบริมฝีปากของนางอีกครั้ง ปล้นความงามของนางอย่างเมามันต่อหน้าหรงฉี่...

ฮองเฮาอู่ทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงห้ามปรามขึ้นมา"หากเจ้ายังไม่ไปตำหนักยี่ฟางอีก เห็นทีคงจะไม่ทันการ"

เสียง "จ๊วบ!" ดังขึ้น

ในที่สุดไป๋ชิงหลิงก็ผลักเขาออก เครื่องประดับมุกบนหัวของเธอสั่นเพราะการกระทำที่รุนแรงของเธอ

เธอยกกระโปรงขึ้นและยืนขึ้นจากพื้น

ชิงอีและจื่ออีรีบเข้าไปช่วยประคองเธอ

เธอจ้องมองที่ท่านอ๋องหรงอย่างโกรธแค้น จากนั้นก็หันไปหาฮองเฮาอู๋

ฮองเฮาอู๋ปิดปากด้วยผ้าเช็ดหน้าและยกยิ้ม "เอาล่ะ ข้าเป็นเพียงคนที่ผ่านมาเพียงเท่านั้น ไม่ต้องเขินอายไปหรอก เยี่ยเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้แกล้งเจาเสวี่ย"

“อืม!” ท่านอ๋องหรงตกตะลึงเล็กน้อย ริมฝีปากบางของเขายกขึ้น “ข้าจะไม่รังแกนางที่นี่”

หลังจากพูด ทุกคนก็ปิดปากยิ้มอีกครั้ง

เมื่อเห็นทุกคนยิ้ม ไป๋ชิงหลิงก็เข้าใจความหมายแฝงของท่านอ๋องหรงในทันที

เธอกัดฟัน หยิบผ้าคลุมหน้าสีแดงจากมือแม่นมหยางมาสวมไว้บนศีรษะของเธอเอง

เธอล่ะอยากจะเอาหน้ามุดดินเสียจริงๆเลย!

แม่นมหยางฝ่าวงล้อมมาและพูดว่า "ฮองเฮา ได้เวลาไปตำหนักยี่ฟางแล้วเจ้าค่ะ"

"ไปเถอะ" ฮองเฮาอู๋เก็บรอยยิ้มของเธอและเดินนำไปก่อน

แม่นมหยางคอยพยุงฮองเฮาอู๋โดยมีไป๋ชิงหลิงตามหลัง อิงซาผลักให้หรงเยี่ยไปเดินข้างไป๋ชิงหลิง

หรงฉี่มองไปที่ร่างของทั้งสองที่จากไป ความเกลียดชังปรากฎชัดขึ้นในดวงตาของเขา องครักษ์เงา (สุยอิ่ง) ที่อยู่ข้างๆ เขาเดินเข้ามาและพูดว่า "นายท่าน ปิ่นปักผมนั่นฮวาอิ่งเป็นคนจัดการ"

“นังบ้านี่!” ดวงตาของหรงฉีเต็มไปด้วยความโกรธ “ไปพาฮวาอิ่งมา”

“ขอรับ” สุยอิ่งเดินจากไป ส่วนหรงฉี่ก็เดินตรงไปที่ตำหนักยี่ฟาง

เหล่าขุนนางและเหล่าทหารแม่ทัพทั้งหมดในเมืองหลวงได้รับคำสั่งให้เข้าร่วม "งานเลี้ยงครอบครัว" ท่านอ๋องหรงจับมือของไป๋ชิงหลิงและเข้าไปในห้องโถงใหญ่

นี่เป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของอ๋องหรงตั้งแต่เขาได้รับบาดเจ็บ ทุกคนในวังต่างให้ความสนใจกับขาของเขา ไม่มีใครสนใจว่าเขาจะแต่งงานกับใครในคืนนี้ พวกเขาสนใจแค่แค่ขาของเขาพิการจริงหรือไม่...

เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการสืบต่อราชบัลลัง

แคว้นหรงไม่มีทางให้องค์ชายที่ขาพิการมาเป็นฮ่องเต้แน่

หลังจากที่ฮองเฮาอู่เข้าไปในพระราชวังเรียบร้อยแล้ว เธอก็นั่งถัดจากจักรพรรดิเหยา จากนั้นผู้ดำเนินพิธีข้าง ๆ ก็เริ่มพูดกล่าวขึ้น

ในขั้นตอนสุดท้ายของพิธี ท่านอ๋องหรงก็พูดกับอิงซาที่อยู่ข้างหลังเขาว่า "พยุงข้าที"

อิงซาตกตะลึงเล็กน้อยและพูดอย่างเป็นกังวล "ท่านอ๋อง ขาของท่าน..."

“ช่วยพยุงข้าที” เขามองไปที่เจ้าสาวที่อยู่ตรงข้ามตัวเองด้วยสายตาที่ร้อนแรง เขาอยากจะลุกขึ้นและถอดผ้าคลุมแต่งงานสีแดงนั่นออก

เขาไม่แม้แต่ที่จะสามารถถอดผ้าคลุมนั่นได้อย่างคนทั่วไป เรื่องแค่นี้ยังต้องให้เธอก้มตัวมาหาเขา

"ขอรับ"อิงซายื่นมือออกและพยุงร่างของอ๋องหรงขึ้นด้วยแรงทั้งหมดของเขา

และในขณะที่อ๋องหรงลุกขึ้นจากรถเข็น เขารู้สึกเหมือนมีเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทงกระดูกของเขา

เหงื่อเย็นไหลลงมาในพริบตา