บทที่ 286 ไป๋ชิงหลิงสั่งสอนหวู่ไหวเมิ่ง

พระชายารองหวู่ตัวสั่นสะท้าน และยังร้องไห้อยู่อย่างนั้น

ท่าทีที่ดูเหมือนไม่ได้ทำอะไรผิดของเธอ ได้เปลี่ยนความประทับใจของไป๋ชิงหลิงที่มีต่อหวู่ไหวเมิ่งไปอย่างมาก

ที่แท้แล้วคนเรา...ก็ตัดสินกันจากรูปร่างหน้าตาไม่ได้จริงๆ

ทั้งๆที่ครั้งแรกที่เจอหวู่ไหวเมิ่ง เขาดูตกใจ และหันไปขอความช่วยเหลือจากเธอ แต่พอได้เจอเขาอีกครั้ง เขาก็กลายเป็นหนามในใจของเซิงเอ๋อร์

พระชายารองหวู่ยังคงร้องไห้ไม่หยุดและไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองไป๋ชิงหลิง เมื่อไทเฮาเห็นเช่นนี้ก็ตระโกนเสียงดัง: “พระชายารองหวู่ เงยหน้าขึ้นมาตอบเดี๋ยวนี้”

พระชายาหวู่เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว หน้าผากของเธอถูกกระแทกจนมีจ้ำเลือดขนาดใหญ่ เครื่องสำอางของเธอเปียกโชกไปด้วยน้ำตา ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปจนจำไม่ได้

เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอบังเอิญเห็นพระชายาหราวหวู่ซือหลิงยืนอยู่ด้านข้างพระสนมเอก

หวู่ไหวเมิ่งรีบเบือนหน้าหนีอย่างรวดเร็ว เธอเช็ดน้ำตาบนใบหน้าแล้วพูดว่า "ข้าขอโทษ"

"ขอโทษ"

"ขอโทษ！"

หวู่ไหวเมิ่งพูดติดๆกันสามครั้ง

จนมีบางคนเริ่มรู้สึกเห็นอกเห็นใจหวู่ไหวเมิ่ง

แต่ไป๋ชิงหลิงเกลียดคนที่พูดว่า "ขอโทษ" กับเธอเง่ายๆ หลังจากที่พวกเขาทำผิดพลาดไปแล้ว

เธอจับไหล่ของหวู่ไหวเมิ่งด้วยความโกรธและพูดด้วยเสียงต่ำเครือว่า: "แค่คำว่าขอโทษ เจ้าคิดว่ามันจะลบล้างสิ่งที่เจ้าทำกับเซิงเอ๋อร์ได้งั้นหรือ เจ้ารู้ไหมว่าจิ่งหลินไปตามหาเซิงเอ๋อร์ที่ไหน?"

"เพื่อปกป้องเซิงเอ๋อร์เขาไปที่วังเย็น และถูกล้อมรอบด้วยคนกลุ่มหนึ่ง ที่นั้นช่างดูมืดมน มีเพียงไฟสองสามดวงที่แขวนอยู่ที่ประตู เมื่อยืนอยู่บนประตูธรณีแล้วมองลงไปตามทางเดิน มันเหมือนกับทางไปนรกยังไงอย่างงั้น "

"เจ้าลองวิ่งจากถนนอันมืดมินเส้นนั้นไปยังวังเย็นสิ ต่อให้เจ้าร้องไห้ กรีดร้องเพียงใด ก็ไม่มีวันเรียกใครให้มาช่วยเจ้าได้..."

"โอ้ย..." หวู่ไหวเมิ่งร้องลั่น และเอามือกุมศีรษะของตัวเองไว้: “ไม่เอา ไม่เอา ข้าไม่อยากไปวังเย็น ข้ารู้ว่าข้าผิด ข้าจะไม่พูดแบบนี้ต่อหน้าเด็กอีก ขอร้องหล่ะ ได้โปรดปล่อยข้าไปเถอะ "

”ถ้าเจ้ารู้ว่ามันผิดเช่นนี้ เหตุใดถึงทำมันเล่า " ไป๋ชิงหลิงบีบไหล่ของพระชายารองหวู่ด้วยความเกรียด ดวงตาของเธอแดงก่ำและเต็มไปด้วยความโกรธ

แค่เธอคิดถึงภาพและความรู้สึกจิ่งหลินที่ทำอะไรไม่ถูกในวังเย็น และคำวิงวอนของเซิงเอ๋อร์ที่ให้ออกจากเมืองเฉาจิง หัวใจของเธอก็รู้สึกเหมือนมีถูกแทง

ความเจ็บปวดแบบนั้น ถ้าเธอไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง เธอจะรู้สึกได้อย่างไร

เด็กที่เธอดูแล ถูกเหยียบย่ำแบบนั้น พวกเขาคิดว่าไป๋ชิงหลิงนั้นกลั่นแกล้งได้ง่ายๆงั้นหรือ?

"เพี๊ยะ!" เมื่อไป๋ชิงหลิงโกรธมากจนถึงขีดสุด เธอก็ตบหน้าหวู่ไหวเมิ่งอย่างแรง

หวู่ไหวเมิ่งปิดกุมใบหน้าของเธอและกรีดร้องอีกครั้ง

ทุกคนในที่นั่นแทบกลั้นหายใจ และมีบางคนจ้องมองไปที่จักรพรรดิเหยา แต่ก็พบว่าจักรพรรดิเหยาทำเพียงแค่ขมวดคิ้ว แต่ไม่มีท่าทีจะก้าวไปห้ามหรือหยุดเธอแม้แต่น้อย