บทที่ 287 พระชายารองหวู่ตั้งครรภ์

และต้องไม่มีอะไรผิดพลาดอีก

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองไป๋ชิงหลิง: “พระชายาหรง ครึ่งปีที่แล้ว เจ้าได้ตรวจร่างกายของพระชายารองหวู่ที่จวนท่านอ๋องต้วน เจ้าพูดเช่นนี้ใช่หรือไม่?”

“ใช่” ไป๋ชิงหลิงขมวดคิ้ว และเมื่อมองไปที่พระชายารองหวู่ดวงตาของเธอยังคงเย็นชาอยู่เช่นเดิม: “แต่นี่เป็นเหตุผลที่นางใช้มาทำร้ายลูกข้าอย่างนั้นเหรอ?”

“แต่ตอนนี้พระชายารองหวู่ก็ได้ขอโทษเจ้าแล้ว แถมนางยังถูกลงโทษให้คุกเข่าที่นี่เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม ตอนนี้นางก็เป็นลมล้มพับไปแล้ว พระชายาหรงจะเอาอะไรอีก? เจ้าต้องการให้พระชายารองหวู่เสียลูกไปอย่างนั้นหรือ เจ้าจึงจะมีความสุข” พระสนมเอกหรงตอบโต้ด้วยคำพูดที่หนักแน่น แต่ละคำเปรียบดั่งมีด

คำพูดของเธอแฝงไปด้วยการเหน็บแนมไป๋ชิงหลิงให้ดูว่าเธอช่างไร้มนุษยธรรม เธอเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับการบีบบังคับพระชายารองหวู่และลูกในครรภ์ของนาง

ผู้คนที่เคยเห็นอกเห็นใจไป๋ชิงหลิงในตอนแรก ก็เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อไป๋ชิงหลิงไปหมดแล้ว

ฮงเฮาอู่พุ่งไปข้างหน้าด้วยความโกรธ โดยไม่สนใจท่าทีของจักรพรรดิเหยา จากนั้นเขาก็ตบหน้าพระสนมเอกหรงยอย่างแรง

”เพี๊ยะ！”

"โอ๊ย!" พระสนมเอกหรงโดนตบจนล้มไปกองกับพื้น

จักรพรรดิเหยาตกตะลึงกับการกระทำของฮองเฮาอู่มาก

เมื่อกี้เขาเห็นเพียงเงาผ่านตาของเขาไป และในพริบตาเดียว เงาที่ผ่านสายตาเขาไปนั้นก็ตบพระสนมเอกหรงจนกองลงไปกับพื้น นี่... ฮองเฮาช่างบังอาจนัก

“พอแล้ว!” จักรพรรดิเหยาพูดอย่างเย็นชา “หมอหลวงฮั่ว”

หมอหลวงฮั่วก้าวมาข้างหน้า เขาคำนับจักรพรรดิเหยา จากนั้นเขาก็เดินไปหาพระชายารองหวู่และสัมผัสชีพจรของเธอ

หลังจากนั้นไม่นานหมอหลวงฮั่วก็ลุกขึ้นแล้วพูดว่า: “ภาวะแท้งคุกคามพะยะคะ พระชายารองหวู่ตั้งครรภ์ได้สองเดือน แต่เป็นเพราะว่านางอยู่ในสภาวะตึงเครียดมาเป็นเวลานาน และพระชายารองหวู่ก็มีสัญญาณของการแท้งบุตรพะยะคะ”

“ฝ่าบาท พระชายารองหวู่คุกเข่าที่นี่เป็นเวลาสองชั่วโมงเต็ม ต่อให้เป็นคนธรรมดาก็ทำไม่ได้หรอกเพคะ แล้วนับประสาอะไรกับผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง” พระสนมเอกหรงปิดหน้าของเธอและกล่าวด้วยน้ำตา

หลังจากที่เธอพูดจบ เธอก็เอามือออกจากใบหน้าของเธอ จากนั้นก็เบือนหน้าหนีโดยเจตนาเพื่อหันรอยมือสีแดงไปที่จักรพรรดิเหยา

เมื่อจักรพรรดิเหยาเห็นรอยตบ เขาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว และแอบเอามือไคว่หลัง

หรงฉี่มองไปที่ผู้หญิงในอ้อมแขนของเขา ทันใดนั้นดวงตาของเขาก็มืดมนลง เมื่อมองขึ้นไปที่ไป๋ชิงหลิง ซึ่งยืนอยู่ข้างไทเฮา ทันใดนั้นก็มีแผนการบางอย่างปรากฏขึ้นในใจของเขา

“เสด็จพ่อ หม่อมฉันและจิ่นเอ๋อร์เพิ่งสูญเสียลูก ลูกของพระชายารองหวู่จะต้องไม่แท้งอีก พระชายาหรงเชี่ยวชาญด้านการแพทย์มาก..."

”ฟู่.....”

"ท่านอ๋อง!"

พูดยังไม่ทันจบ จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกๆ ดังขึ้นมาจากทางฝั่งที่หรงเยี่ยอยู่ และทุกคนก็พากันหันไปมองทางหรงเยี่ย

เมื่อมองไป ก็เห็นหรงเยี่ยกระอักเลือดออกจากปาก จับหน้าอกและไออย่างรุนแรง อิงซาที่ยืนอยู่ข้างๆ เขาวางมือบนหลังของเขาและตบหลังเบาๆด้วยความกังวลอย่างที่สุด

เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของหรงจิ่งหลิงก็เปลี่ยนเป็นสีแดงทันที เขารีบวิ่งไปหาหรงเยี่ยอย่างรวดเร็วและตะโกนเสียงดัง: "เสด็จพ่อ"

“เหตุใดท่านอ๋องหรงจึงกระอักเลือดเช่นนี้” มีผู้คนเริ่มตั้งคำถาม